Tag: εργασία

Digital…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.17) >> Θα μας επιτρέψετε μια μικρή παύση στη θεματολογία των ημερών. Για κάτι … χμμμ … ασήμαντο, δευτερεύον, αδιάφορο – αν κρίνουμε απ’ τα ενδιαφέροντα του κοινού.

Ξεκινάμε μισο-ειρωνικά μισο-προβοκατόρικα: γιατί ο κύριος Πιερρακάκης, αυτό το (πριν μια δεκαετία…) στέλεχος της intracom, είναι υπ.οικ. του ελλαδιστάν; Και γιατί διορίστηκε πρόεδρος της κλίκας των υπ.οικ. της εε (: εurogroup); Για τις βαθιές γνώσεις του στα «οικονομικά» του κράτους και του κεφάλαιου; Καμία σχέση!!! Όσο κι αν ψάξετε στο βιογραφικό του τίποτα σχετικό δεν υπάρχει!!! Είναι, απλά, ανίδεος. Άσχετος…

Πήρε όμως και κρατάει τα σχετικά πόστα ως …. κομπιουτεράς!!! Είναι, σα να λέμε, ότι πριν 30 χρόνια θα διοριζόταν υπουργός οικονομικών σε κάποιο κράτος (και μετά επικεφαλής μιας κλίκας παρόμοιων) ένας … τυπογράφος! Επειδή ξέρει πως τυπώνονται τα χαρτονομίσματα!!!

(Το φαντάζεσθε; Να έκαναν τον Γουτεμβέργιο πάπα επειδή τύπωσε την βίβλο….)

Θα ήταν ανόσιο, θα προκαλούσε την γενική κατακραυγή! Όχι πια… Ένας κομπιουτεράς θεωρείται ιδανικός όχι μόνο σαν υπ.οικ. ενός μικρού κι ασήμαντου κράτους αλλά και ως επικεφαλής της «οικονομίας» της παρακμιακής μεν αλλά πάντα υπολογίσιμης ε.ε.

Μια τέτοια αλλαγή καταμερισμών ευθύνης, γνώσεων και ειδικοτήτων, ένας τέτοιος προσανατολισμός σε μια ιδιαίτερη digital τεχνοκρατία για ένα τέτοιο «ευαίσθητο» πόστο, θα ήταν άλλους καιρούς σήμα κινδύνου (για το πόπολο). Όχι πια!!! Το πόπολο έχει πια κουραστεί απ’ τις διαδοχικές σφαλιάρες και κλωτσιές∙ δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το μυαλό να καταλάβει τι γίνεται. Δέρνει – και παραδέρνει.

Συνεπώς η καθιέρωση του «ψηφιακού ευρώ» (να μια δουλειά για κομπιουτεράδες!!!) περνάει προς το παρόν απαρατήρητη. (Όπως άλλωστε και η καθολική «απελευθέρωση» των μεταλλαγμένων…). Είναι ζητήματα που δεν μπορούν να αναχθούν σε ένα τυπικό μανιχαϊστικό, ποδοσφαιρικού τύπου δίπολο∙ συνεπώς δεν προσφέρονται για συγκινήσεις∙ κι ας πάνε στην ευχή… «Έχουμε άλλα προβλήματα»… Η «κεντρική διοίκηση» (με την πλήρη συμμετοχή των τοπικών τέτοιων) είναι μακριά, είναι «ψηλά», και «δεν έχουμε κουράγιο ούτε να φτύσουμε τους κοντινούς»…

Digital euro 1

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.14) >> (Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: από ‘δω και πέρα θα χρησιμοποιούμε τον όρο «digital euro» σε εισαγωγικά μόνο σε ότι αφορά την προπαγάνδα που συνοδεύει την συγκεκριμένη καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Κατά τα υπόλοιπα θα αναφερόμαστε σε ηλεκτρονική λογιστική μονάδα / ΗΛΜ, που είναι ένας ακριβής όρος χωρίς παραπλανητικές προεκτάσεις…)

Πριν 20 χρόνια η προοπτική «ψηφιοποίησης του χρήματος» θα προκαλούσε ένα κοινωνικό κύμα αντιδράσεων τροφοδοτημένο από πολλές μεριές. Όχι πια. Μεγάλο μέρος των πρωτοκοσμικών πληθυσμών έχει εξοικειωθεί με τις προϋποθέσεις της καθιέρωσης της ηλεκτρονικής λογιστικής μονάδας σε θέση χρήματος: κατ’ αρχήν απ’ τους τραπεζικούς του λογαριασμούς και την χρήση χρεωστικών (ή και πιστωτικών) καρτών, και πλέον απ’ τις μεταφορές «ποσών» (: «πληρωμές»….) με «άυλο» (λάθος!!! εξαιρετικά υλικό!!!) τρόπο μέσω πλατφορμών του είδους revolut, iris, κλπ. Δεν χρειάζεται να το υποδείξουμε αλλά θα το κάνουμε: ελάχιστοι ξέρουν κι ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν τι σημαίνουν όλες αυτές οι «διευκολύνσεις» από πολιτική άποψη.

Με δυο λόγια έχει καταντήσει αποδεκτή έως αυτονόητη η ιδέα ότι ο καθένας / η καθεμιά έχει «κάπου» (σ’ έναν τραπεζικό server…) έναν αριθμό, ένα νούμερο, που αντιστοιχεί στα-λεφτά-του / της. Και ότι αυτός ο καθένας / η καθεμιά έχει κυριότητα πάνω σ’ αυτό το νούμερο-που-αντιστοιχεί-στα-λεφτά-του… Σα να τα είχε στο πορτοφόλι του / της…

Κρίμα!!! Πολύ κρίμα!!! Ειδικά οι ντόπιοι αιχμάλωτοι θα έπρεπε να θυμούνται ότι μια ωραία ημέρα, στις 28 Ιούνη του 2015, ξύπνησαν για να διαπιστώσουν ότι αυτά τα νούμερα-των-τραπεζικών-λογαριασμών-τους-που-παρίσταναν-τα-λεφτά-τους ΔΕΝ ήταν δικά τους!!! Δεν είχαν καμιά κυριότητα (με την ιστορική σημασία της λέξης) πάνω τους!!! Για να διαπιστώσουν ότι οι τράπεζες (και το υπουργείο οικονομικών…) ήταν «συνιδιοκτήτες», «συν-κύριοι» των μισθών και των συντάξεών τους∙ μάλιστα ακόμα πιο «ιδιοκτήτες», ως το σημείο να έχουν την καλωσύνη να επιτρέπουν μόνο 60 ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες απ’ αυτές τις αναπαραστάσεις χρήματος να γίνονται κανονικό χρήμα, με την φυσική έννοια, κάθε μέρα. (Αυτό βέβαια δεν ίσχυε για όλους….)

Αυτό το ζήτημα, το ζήτημα της κυριότητας, είναι που διαφοροποιεί κατηγορηματικά, στρατηγικά, ό,τι έχει ονομαστεί ιστορικά χρήμα απ’ τις ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες, μ’ όποια μορφή κι αν εμφανίζονται.

Κρατείστε λοιπόν την εμπειρία αυτής της σκοτεινής αλλά πολύ διδακτικής περιόδου που ονομάστηκε capital controls (: έλεγχοι κεφαλαίου…) και – παρακαλούμε! – μην κάνετε την ανόητη σκέψη / έξοδο κινδύνου ότι «ναι, αλλά αν είχες τότε κάρτα πλήρωνες όσο ήθελες…». Ναι. Κι αν είχες ένα ρεβόλβερ μπορεί να μην πλήρωνες τίποτα και ποτέ!!! Αλλά το ζήτημα που μας ενδιαφέρει (και προτείνουμε, μπορεί μάταια μπορεί όχι να ενδιαφέρει κι εσάς) δεν είναι το πως γίνονται οι «πληρωμές», πώς γίνονται δηλαδή οι ροές χρήματος (ή ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων). Αυτό ενδιαφέρει άλλους: τους (ταξικούς) εχθρούς μας! Το ζήτημα που μας ενδιαφέρει είναι ποιοι, πως και γιατί ελέγχουν αυτά τα ποσά γινόμενοι οι «αόρατοι» συνιδιοκτήτες τους∙ και σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις οι αποκλειστικοί κύριοί τους.

Διατυπωμένο αλλιώς: τι είναι ο μισθός αν, τελικά, το εργαζόμενο υποκείμενο χάνει τον έλεγχο πάνω του;

Digital euro 2

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.12) >> Προετοιμαζόμενοι οι ευρωμηχανισμοί για την προώθηση των ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων ως «ψηφιακού χρήματος» ανέθεσαν σε διάφορους σχετικές μελέτες. Μια απ’ αυτές τις προκαταρκτικές μελέτες, του 2023, είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: Ψηφιακό ευρώ: όπου υπάρχουν αμφιβολίες να απέχεις (αλλά να έχεις προετοιμαστεί).

Κατά τους συντάκτες της συγκεκριμένης έρευνας, οι κυριότερες πλευρές μιας τέτοιας καθιέρωσης ήταν (το 2023) αυτές (και μ’ αυτήν την σειρά):

Οι συνέπειες στην αγορά… Οι επιπλοκές για τις τράπεζες… Ζητήματα τεχνικά και σχεδιασμού… Η χρηματοπιστωτική πολιτική… Η οικονομική σταθερότητα… Ο ρόλος της χρηματοπιστωτικής τεχνολογίας και των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών… Οι διεθνείς διαστάσεις… Η ιδιωτικότητα… Η χρηματοπιστωτική συμπερίληψη…

Με λιγότερη ή περισσότερη προσπάθεια θα μπορούσατε να βάλετε εαυτούς και εαυτές στην επικεφαλίδα «ιδιωτικότητα»… (Οτιδήποτε άλλο, ας πούμε η «κυριότητα», ήταν προφανώς λυμένο).

Η ιδιωτικότητα λοιπόν… Στη χρήση ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων… Αυτό πράγματι ενδιαφέρει οποιοδήποτε μηχανισμό πρόκειται να προωθήσει (και αργότερα να επιβάλει) την χρήση ΗΛΜ… Όχι, βέβαια, επειδή θα τον ένοιαζε πράγματι η ιδιωτικότητα!!! Αλλά επειδή θεωρητικά μπορεί – σαν θέμα – να προκαλέσει ανησυχίες, τριβές (και αρνήσεις) στους πληθυσμούς. Ας πούμε λοιπόν δυο λόγια γι’ αυτήν την περιβόητη «ιδιωτικότητα» στις σημερινές digital συνθήκες.

Όταν έρχεται η κουβέντα στην (καθολική) ψηφιακή επιτήρηση η πιο τετριμμένη, η πιο κοινότοπη απάντηση από εκατομμύρια στόματα / μυαλά αιχμαλώτων είναι «δεν με νοιάζει, δεν έχω να κρύψω τίποτα».

Είναι ψέμα, και είναι ηλίθιο!!! Είναι ψέμα γιατί στην πραγματικότητα όλοι / όλες έχουν να κρύψουν και μάλιστα πολλά… Μόνο που τα κρύβουν εκεί που κάθε ενδιαφερόμενος (κράτος, αστυνομία, εταιρείες…) μπορεί να βρει κάθε μυστικό τους ή μη: στα «κινητά» τους!!!

Είναι ηλίθιο επειδή η θέσμιση της ιδιωτικότητας (έγινε με κόπο και αίμα…) δεν αφορούσε … «κρυψώνες»!!! Ούτε «μυστικά»!!! Αφορούσε τον περιορισμό των πεδίων δράσης οποιασδήποτε εξουσίας! Είτε κρατικής είτε επιχειρηματικής! Για παράδειγμα δεν είχε δικαίωμα το όποιο αφεντικό να ξέρει πως «χαλάς» τον μισθό σου!!!

Τώρα (το γενικό αφεντικό) ξέρει! Ξέρει επειδή οι αγορές-με-κάρτες προμηθεύουν τις τράπεζες και τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες με αναλυτικά στοιχεία του πότε, σε ποιο γεωγραφικό σημείο αγοράστηκε τι από οποιονδήποτε. Και τι κάνουν αυτά τα data; Το πιο απλό (και καθόλου το μοναδικό…): τα πουλάνε σε διαφημιστικές…

Η ιδιωτικότητα έχει πλέον κουρελιαστεί. Συναινετικά και με χαρά! Ας βρεθεί μια άλλη λέξη γι’ αυτήν την «παλινόρθωση των δικαιωμάτων του κεφάλαιου μέρα / νύχτα»!!! Δεν υπάρχει ιδιωτικότητα για τους χρήστες των κινητών, και ακόμα λιγότερη για τους χρήστες άλλου είδους «έξυπνων» συσκευών, μέσα στα σπίτια τους ή έξω απ’ αυτά (π.χ. «φορετά», ψηφιακές βοηθοί, νευρωνικοί αλγόριθμοι, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, gps, κλπ κλπ).

Συνεπώς, σαν απόηχος, η «προστασία της ιδιωτικότητας» όταν γίνεται χρήση ΗΛΜ είναι παιχνιδάκι για τους μηχανισμούς. Θα την υποσχεθούν, θα ξαναορκιστούν ότι τα data των δοσοληψιών με ΗΛΜ θα είναι απόρρητα, και η μάζα θα τους πιστέψει. (Τους πιστεύει ήδη…)

Digital money…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.09) >> H Francesca Albaneze («ειδική εκπρόσωπος του οηε για την κατεχόμενη Παλαιστίνη») υφίσταται το «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών της στις ηπα (αν έχει τέτοιους εκεί…) με διοικητική απόφαση του ψοφιοκουναβιστάν… επειδή υπερασπίζεται την Παλαιστίνη…. Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι….

Ο Jacques Baud, απόστρατος ταγματάρχης του ελβετικού στρατού και ειδικό στέλεχος του οηε με ανθρωπιστικές αποστολές σε αφρικανικά κράτη υφίσταται το «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών του στο βέλγιο όπου ζει, με απαίτηση του Μικρού Πρίγκηπα του Λίγηρα και διοικητική απόφαση των πολιτικών βιτρινών της ε.ε. επειδή δεν υποστηρίζει την αντιρωσική «γραμμή». Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι… Και δεν μπορεί να αγοράσει ούτε μια μπύρα από supermarket…

O γερμανός δημοσιογράφος Huseyin Dogru και η γυναίκα του υφίστανται «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών τους στη γερμανία όπου ζουν κατηγορούμενοι (ο πρώτος άμεσα, η δεύτερη λόγω σχέσης…) για «αντισημιτισμό» λόγω αρθρογραφίας για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη∙ και «φιλορωσισμό» λόγω της άποψής του για τον πόλεμο στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι. Απλά είναι υποχρεωμένος να την βγάζει με την βοήθεια φίλων…

Αυτά μπορεί να θεωρηθούν «μεμονωμένα περιστατικά» όπου αποδεικνύεται πως οι (ιδιωτικές) τράπεζες κάτω από κρατικές οδηγίες και κάλυψη δρουν ως συνιδιοκτήτες χρηματικών ποσών που έχουν την μορφή ΗΛΜ στους servers τους, αρνούμενες την κυριότητα των «τιμωρημένων» διοικητικά υπηκόων. Όμως αντί για «μεμονωμένα» θα έπρεπε να θεωρηθούν παραδειγματικά: μπορούμε να το κάνουμε (σε βάρος σας) και θα το κάνουμε επειδή έτσι γουστάρουμε όσο «επώνυμοι» κι αν είστε.

Το 2021, με διοικητική απόφασή της η αυστραλέζικη πολιτεία της Βικτώρια «πάγωσε» τους συνταξιοδοτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς ηλικιωμένων που αρνούνταν να πλατφορμιασμιαστούν. (Μετά προσπάθησε να το μπουρδουκλώσει, «όχι, δεν το κάναμε γι’ αυτό, το κάναμε για να εισπράξουμε πρόστιμα»…)

Τον Φλεβάρη του 2022 το καθαρματάκι του καναδά Justin Trudeau «πάγωσε» για καμιά 10αριά μέρες χιλιάδες μισθοδοτικούς και συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς όσων καναδών συμπαραστάθηκαν στις κινητοποιήσεις των νταλικέρηδων κατά του υποχρεωτικού «εμβολιασμού». Για το καλό τους το κάνουμε – είπε, με την μαφιόζικη άνεση που τον διέκρινε.

Εδώ δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για «μεμονωμένα». Ακόμα και σ’ αυτήν την «κυρίαρχη και αποδεκτή» μορφή όπου ιδιωτικές επιχειρήσεις (: τράπεζες) μπαίνουν ανάμεσα στον καθένα και την τσέπη του, η πειθάρχηση αποκτάει καινούργιες, ωμές δυνατότητες.

Δεν πρόκειται για «θεωρητικές» δυνατότητες του κράτους και του κεφάλαιου!!! Πρόκειται για τον τεχνοπολιτικό πυρήνα της καθιέρωσης των ΗΛΜ: έλεγχος, έλεγχος, έλεγχος!!! Όλοι όσοι «δεν έχουν κάτι να κρύψουν» μπορεί να αδιαφορούν για το ότι «πληρώνοντας άυλα» παρέχουν στις τράπεζες όλα τα data για τις καθημερινές τους συνήθειες∙ μπορεί ακόμα ακόμα και να αδιαφορούν για τις διαφημίσεις που τους κατακλύζουν με βάση τα «καταναλωτικά προφίλ» τους. Θα αδιαφορήσουν λιγότερο όταν θα απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουν τις αγαπημένες τους ΗΛΜ εδώ ή εκεί κατά τα γούστα τους∙ αλλά τότε θα είναι αργά.

‘Όταν τα αφεντικά και οι δημαγωγοί τους μιλούν για «πάγωμα» ΗΛΜ δεν εννοούν ότι … βάζουν παγάκια κάπου!!! Εννοούν αλγοριθμικές εντολές που σταματούν την κίνηση ηλεκτρονίων: οι ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες δεν είναι χρήμα με καμία ιστορική έννοια! Είναι αριθμητικές αναπαραστάσεις αλγοριθμικών λειτουργιών.

Πράγμα που σημαίνει: το «ψηφιακό χρήμα» είναι προγραμματίσιμο!!!

Το προγραμματιζόμενο χρήμα ενσωματώνει κανόνες, λογική και συνθήκες απευθείας στην κίνηση των κεφαλαίων και αναδιαμορφώνει τον τρόπο λειτουργίας των ψηφιακών πληρωμών. Αντί να βασίζεται σε ξεχωριστά συστήματα για την έγκριση, την συμφωνία ή την επιβολή ελέγχων μετά την πραγματοποίηση μιας πληρωμής, το προγραμματιζόμενο χρήμα επιτρέπει την αυτόματη εκτέλεση πληρωμών όταν πληρούνται προκαθορισμένες συνθήκες.

Η υιοθέτηση αυξάνεται ραγδαία, με την παγκόσμια αγορά προγραμματιζόμενων πλατφορμών χρήματος να αποτιμάται σε 3, 8 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024 και να προβλέπεται να φτάσει τα 29,6 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2033…

Από πρώτη ματιά αυτός ο «προγραμματισμός» εμφανίζεται ως η διευκόλυνση να «δίνεις εντολή στον τραπεζικό λογαριασμό σου να κάνει αυτόματα επαναλαμβανόμενες πληρωμές» π.χ. για ύδρευση, ηλεκτροδότηση, κλπ. Αλλά η αναπαράσταση των ΗΛΜ που θεωρείς λογαριασμό «σου» ΔΕΝ παίρνει εντολές από εσένα!!! Παίρνει εντολές απ’ τους ιδιοκτήτες των αλγορίθμων – κατόπιν αιτήματός σου. Κι όπως είναι αυτονόητο (είναι;) οι ίδιοι ιδιοκτήτες μπορούν να δώσουν κι άλλες εντολές. Να «παγώσουν» συνολικά τις ΗΛΜ σου∙ ή εν μέρει κάποιες κινήσεις τους. Για να σε συνετίσουν ή να σε τιμωρήσουν… Πώς αγοράζεις τσιγάρα (π.χ.) όταν ο γιατρός σου είπε να το κόψεις; Θες να επιβαρύνεις το σύστημα υγείας; Είσαι τόσο αντικοινωνικός; Τώρα θα δεις!!!

Digital euro…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.03)>> Θα μπορούσαμε (και ίσως θα έπρεπε) να αναλύσουμε ακόμα περισσότερο αυτήν την «Αλλαγή Παραδείγματος» που σχετίζεται με εκείνο που ονομάζεται χρήμα – αλλά δεν είναι εδώ το κατάλληλο μέρος.

Εκείνο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η μετάβαση στις ΗΛΜ έχει προχωρήσει ήδη αρκετά, χωρίς σοβαρές κοινωνικές / ταξικές ενστάσεις και αντιθέσεις. Κι ωστόσο ο πραγματικός στόχος της (ό,τι και να ειπωθεί από «ειδικούς» ή τεχνοφετιχιστές) δεν είναι άλλος απ’ την «σωστή ανάλωση του εργατικού μισθού». Σωστή για την καπιταλιστική συσσώρευση στην 4η βιομηχανική επανάσταση – εννοείται.

Τι σημαίνει «σωστή ανάλωση του εργατικού μισθού»; Σημαίνει πρώτα απ’ όλα την παραδοχή, την αναγνώριση απ’ την μεριά των μισθωτών ότι α) ο μισθός ΔΕΝ τους ανήκει, και β) ότι ΔΕΝ είναι το (συνήθως χαμηλό) «αντίτιμο» της εκμετάλλευσής τους. Αλλά ότι α) ο μισθός τους παραχωρείται υπό όρους και προϋποθέσεις (που θα πρέπει να ελέγχονται), και β) τον έλεγχο αυτόν θα τον κάνει «αυτόματα» το πατερναλιστικό κράτος / κεφάλαιο ως εκπρόσωπος του «γενικού συμφέροντος».

Δεν πρόκειται ούτε για μυστικό ούτε για «συνωμοσία» απ’ την μεριά των αφεντικών! Έχουν δείξει καθαρά τι εννοούν και τι σκοπεύουν. Έχουν «θερμομετρήσει» την κοινωνική αποδοχή, και προχωρούν. Με σταθερά βήματα σε λεωφόρους ανοικτές…

Αλλά είπαμε: «όχι άλλες κακές ειδήσεις!»….

Ζήτω οι καλές!!!

Ζήτω οι ζεστές, οικογενειακές στιγμές!!!

Χώμα και αίμα: δεν είναι οι μηχανές (: τα τρακτέρ) που παράγουν την αξία!

Δευτέρα 12 Γενάρη (00.04) >> Πριν κανά μήνα, με αφορμή τις κινητοποιήσεις των αγροτών / αγροαφεντικών, αναρωτηθήκαμε «που είναι οι εργάτες γης;»… Στις 17 Δεκέμβρη 2025 η καθεστωτική «καθημερινή» είχε μια ένδειξη, αν και με μάλλον παραπλανητικό τίτλο:

… Λίγες ώρες αργότερα οι αστυνομικοί εντόπισαν 44 ανθρώπους σε μια αποθήκη με τσίγκινη στέγη, μισή ώρα περπάτημα από το Νεοχώρι Μεσολογγίου. Παρότι τα πιο κοντινά σπίτια απέχουν περίπου 2,5 χιλιόμετρα και οι πεδιάδες ολόγυρα επιτρέπουν στο βλέμμα να ταξιδεύει ανεμπόδιστα, οι εργάτες γης μετρούσαν ήδη ένα μήνα διαμονής εκεί, υπό άθλιες συνθήκες… Κάποιοι μετρούσαν ήδη ένα χρόνο στη χώρα, εργαζόμενοι προηγουμένως στη συγκομιδή πορτοκαλιών στη Σκάλα Λακωνίας. Σύμφωνα με όσα κατήγγειλαν, το κύκλωμα που τους είχε φέρει τους υποχρέωνε να εργάζονται δέκα ώρες καθημερινά και παρακρατούσε τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα και το ημερομίσθιό τους υπό το πρόσχημα ότι έπρεπε να ξεχρεώσουν τα έξοδα διακίνησής τους…

… Τον περασμένο Οκτώβριο εξαρθρώθηκε … ένα κύκλωμα με παρόμοια δράση… Σε αυτή την υπόθεση κάποιοι από τους εργάτες γης που απασχολούνταν στην Τρίπολη, στοιβάζονταν σε μια αποθήκη δίχως τουαλέτα και τοποθετούσαν να στρώματά τους πάνω σε κλούβες συγκομιδής οπωροκηπευτικών για να κοιμηθούν. Υπήρχε μόνο μια λειτουργική βρύση στον χώρο για να καλύψει τις ανάγκες 26 ανθρώπων….

… Στα μέσα Νοεμβρίου εκδικάστηκε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών άλλη υπόθεση εμπορίας ανθρώπων με θύματα και πάλι Νεπαλέζους. Δυο συμπατριώτες τους κρίθηκαν ένοχοι… Ένα εκ των θυμάτων είχε καταγγείλει και την εμπλοκή Ελλήνων στην υπόθεση, υποδεικνύοντας και συγκεκριμένη εταιρεία στην περιοχή της Αχαϊας… Παράλληλα .. αναγνωρίστηκε από το ίδιο θύμα και ένας υπάλληλος της εταιρείας που μετέφερε τους εργάτες σε θερμοκήπια με φράουλες. Ωστόσο, στη δικογραφία που σχηματίστηκε, τοποθετήθηκαν στο κάδρο των δραστών κυρίως αλλοδαποί. ΟΙ δύο Έλληνες που αναφέρονται στα σχετικά έγγραφα ως κατηγορούμενοι, ένας εξ αυτών γνωστός με το ψευδώνυμο «Δράκος», δεν ταυτοποιήθηκαν…

Μεσολόγγι… Τρίπολη… Λακωνία… Αχαϊα… Ηλεία… Είναι αυτή η εργοδοτική τακτική απ’ την μεριά των αναξιοπαθούντων εντόπιων αγρο-αφεντικών καθολική, «καθ’ άπασαν την επικράτειαν»; Ή αυτά ισχύουν μόνο στην «παλιά ελλάδα»;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δούλευε ρε! Το παλάτι έχει έξοδα!

Δευτέρα 7 Ιούλη (00.19) >> Στη γερμανία και στην αγγλία «επιτρέπεται σε ιδιαίτερες περιπτώσεις» ο εργοδότης να απαιτεί δουλειά 60 ωρών την εβδομάδα… Ο don Rico & Co που έχει την ευρωπρωτοπορεία στο αίμα του θέλει να το πάει στις 65 ώρες – την εβδομάδα. Πουθενά στην καπιταλιστική δύση το «δουλειά από ήλιο σε ήλιο» (ή από φεγγάρι σε φεγγάρι) δεν σερβίρεται ως σκάστε και δουλεύετε μέχρι τελικής πτώσης. Παντού είναι τυλιγμένο σε διάφορα ακατανόητα που καταλήγουν … στο «όφελος του εργαζόμενου»….

Επί τουλάχιστον 15 χρόνια (αν όχι περισσότερο), ειδικά μέσα και μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 – 2009 όταν ο σύγχρονος δυτικός καπιταλισμός έδειξε για μια σύντομη μονάδα χρόνου τα βρωμερά σωθικά του (ακριβώς όπως προβλέπεται απ’ το μαρξιανό manual!!!) οι δυτικές εργατικές τάξεις αντί να γίνουν «δι’ εαυτές» έκαναν μια ακόμα βαθύτερη βουτιά στον υπόκοσμο-του-Θεάματος. Δεν επιστράτευσαν ούτε οργανώθηκαν γύρω απ’ τα δικά τους αμιγώς εργατικά συμφέροντα αδιαφορώντας (ή, ακόμα καλύτερα, δείχνοντας απόλυτη εχθρότητα) για τα «εθνικά προβλήματα λόγω κρίσης», με όποια μορφή κι αν προβάλλονταν. Τα ίδια και χειρότερα έγιναν όταν τους είπαν ότι «θα πεθάνουν» αν δεν «πολεμήσουν τον αόρατο εχθρό», την ώρα που περνούσε στην επίθεση το βιο-πληροφορικο-μιλιταριστικό κεφάλαιο.

Υπάρχει εξήγηση γι’ αυτήν την (επιτρέψτε μας) κατάντια, και είναι δυσάρεστη. Υπάρχουν όμως και συνέπειες. Όταν τα αφεντικά βγάζουν τα τελευταία γάντια του άλλοτε «κοινωνικού συμβολαίου» και φωνάζουν «θα δουλεύετε όσο και όπως θέλουμε εμείς … «για το καλό σας», τελεία και παύλα!» εκπληρώνουν απλά τον ταξικό τους ρόλο. Ωμά, βίαια, αδιαπραγμάτευτα, μαφιόζικα. Το ότι η δική μας τάξη εγκατέλειψε την δική της αδιαλλαξία δεν σημαίνει ότι και τα αφεντικά θα κάνουν το ίδιο!

Εκεί βρισκόμαστε: υπό καπιταλιστική / κρατική κατοχή και κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε…

«Έξω οι παράνομοι»; Ή…

Δευτέρα 16 Ιούνη (00.13) >> Ή «κάτω η εργατική τάξη»; Στο φιλοθεάμον κοινό κάθε είδους η εκστρατεία του ψοφιοκουναβιστάν κατά των «παράνομων μεταναστών» έχει γίνει δεκτή ως τέτοια. Άλλοι την υποστηρίζουν, άλλοι την καταγγέλλουν. Είναι έτσι όμως;

Οι μετανάστες εργάτες στις ηπα είναι «κατηγοριοποιημένοι». H-1B, H-2B, H-2A, H-1C και Η-3 είναι οι κατηγορίες που έχουν «άδεια εργασίας».

H κατηγορία H-1B αφορά ειδικευμένους, κατόχους bachelor ή ανάλογης εμπειρίας σε συγκεκριμένο αντικείμενο…

Η κατηγορία Η-2Β αφορά ανειδίκευτους (ή «μισοειδικευμένους») σε τομείς εκτός αγροτικής εργασίας (υπηρεσίες, οικοδομή, βιομηχανία), με συμβάσεις «ορισμένου χρόνου»…

Η κατηγορία H-2A αφορά τους αγρο-εργάτες…

Η κατηγορία Η-1C αφορά ειδικά νοσοκόμους / νοσοκόμες, που μπορούν να δουλέψουν έως 3 χρόνια…

Τέλος, η κατηγορία Η-3 αφορά ξένους που μπαίνουν στην αμερικανική αγορά εργασίας για λόγους εκπαίδευσης σε τομείς που δεν υπάρχουν στις χώρες τους, αλλά δεν πρόκειται να δουλέψουν στις ηπα…

Ο αμερικανικός καπιταλισμός πάσχει από μεγάλη «έλλειψη εργατών» στις χειρωνακτικές δουλειές για λόγους πολιτισμικούς – εύκολα κατανοητούς… Συνεπώς δέχεται «παράνομους» μετανάστες υπό την προϋπόθεση ότι θα αναζητούν δουλειά στους τομείς που χρειάζονται τα αφεντικά.

Δύο είναι οι κύριες κατηγορίες για τους «παράνομους»: η H-2A (αγρο-εργάτες) και η H-2B (υπηρεσίες, οικοδομή, βιομηχανία). Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σ’ αυτές. Οι αγρο-εργάτες Η-2A (εξαιτίας της εποχικότητας) έχουν το δικαίωμα να αλλάζουν εργοδότες. Αντίθετα, για τους H-2B η «προσωρινή προστασία» (όχι κανονική visa) και η ανάλογη άδεια εργασίας συνδέονται άμεσα και στενά με τον εργοδότη. Αυτό σημαίνει ότι οι μετανάστες εργάτες της δεύτερης κατηγορίας (Η-2Β) είναι πολύ δύσκολο να οργανωθούν διεκδικώντας οτιδήποτε κατά των αφεντικών τους (γιατί αν απολυθούν κινδυνεύουν από απέλαση), σε σχέση με τους αγρο-εργάτες (Η-2A) που έχουν μεγαλύτερη άνεση κινήσεων.

Αλλά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο τον περασμένο Αύγουστο μια δικαστική απόφαση απαγόρευσε στους H-2A μετανάστες αγρο-εργάτες να δημιουργήσουν συνδικάτα σε 17 πολιτείες των οποίων τα αγροαφεντικά είχαν ζητήσει την απαγόρευση: Τζιόρτζια, Κάνσας, Νότια Καρολίνα, Αρκάνσας, Φλόριντα, Αϊντάχο, Ινδιάνα, Αιόβα, Λουιζιάνα, Μισσούρι, Μοντάνα, Νεμπράσκα, Βόρεια Ντακότα, Οκλαχόμα, Τενεσσί, Τέξας και Βιρτζίνια. Απαγορεύτηκε επίσης ο συνδικαλισμός των μεταναστών αγρο-εργατών που δουλεύουν σε συγκεκριμένες αγρο-επιχειρήσεις οπουδήποτε στις ηπα…

Τι επιδιώκει λοιπόν το ψοφιοκουναβιστάν; Να χρεωκοπήσουν τα αφεντικά που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες / μετανάστριες επειδή είναι «παράνομοι»; Όχι βέβαια!!! Ψηφοφόροι του είναι (τα αφεντικά)!!!

Ο Edgar Franks, στέλεχος του ανεξάρτητου συνδικάτου αγρο-εργατών Familias Unidas Por La Justicia στην πολιτεία της Ουάσιγκτον εξηγεί:

… Ο στόχος είναι να φιμωθεί η οργάνωση. Να απελαθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι εργάτες, και να ξανα-εισαχθούν ανάλογοι αριθμοί με διαφορετικό καθεστώς, μέσω διακρατικών συμφωνιών, που θα εξαρτώνται απ’ τους εργοδότες τους (και τις πρεσβείες τους), κάτι κοντά στο H-2B. Να είναι κάτω απ’ τον έλεγχο των εργοδοτών τους, χωρίς δικαιώματα. Αυτό θα κάνει πολύ δυσκολότερη (αν και όχι εντελώς αδύνατη) την οργάνωσή τους…

Τώρα, πράγματι, «βγάζει νόημα» η λύσσα του ψοφιοκουναβιστάν! Είναι γνωστό ότι μεταξύ των αγρο-αφεντικών στις ηπα (και όχι μόνο…) γίνεται ακόμα και «εμπόριο» αγρο-εργατών, αν αυτοί είναι φοβισμένοι για να διαμαρτυρηθούν ή έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη. Ας μην συζητήσουμε για απλήρωτες ή/και υποχρεωτικές υπερωρίες, καθυστερήσεις στους μισθούς, κλπ. Για να γίνει η “america great again” προφανώς και χρειάζεται εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες εργάτες∙ αλλά όχι να έχουν και δικαιώματα, απαιτήσεις, αντιθέσεις – εε;

Καταργώντας ταυτόχρονα διάφορες δημόσιες υπηρεσίες σχετικές με τον έλεγχο της αγοράς εργασίας, ο πραγματικός στόχος του ψοφιοοκουναβιστάν ΔΕΝ είναι η εξαφάνιση των «παράνομων» μεταναστών εργατών απ’ την αμερικανική «αγορά εργασίας» αλλά το ακριβώς αντίθετο: η υποτίμηση πολύ περισσότερων εργατών, μεταναστών ή ντόπιων, σε καθεστώς υποταγμένης επιβίωσης, ως να είναι «παράνομοι».

Νόμος και τάξη! Επειδή…

Δευτέρα 16 Ιούνη (00.08) >> Το ψοφιοκουναβιστάν ως «έκφραση» συγκεκριμένων καπιταλιστικών συμφερόντων θέλει και προσπαθεί να αντεπιτεθεί στο πολύχρονο και μαζικό κίνημα fight for 15, στις επιτυχίες του και, κυρίως, στις εργατικές υποκειμενικότητες που το δημιούργησαν και το γιγάντωσαν.

Κι εδώ αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα με τους υποτιθέμενους «συμμάχους των κατατρεγμένων»: τους λεγόμενους «δημοκρατικούς» στις ηπα ή όπως αλλιώς λέγονται αλλού. Είναι, άραγε, οι «καλοί» της υπόθεσης; Όχι βέβαια!!! Αυτοί που ενεργητικά ή παθητικά στήριζαν το γκουβέρνο του νυσταλέουJo και τους πολέμους του στο ουκρανικό και στο μεσανατολικό πεδίο μάχης το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι η κατάσταση της πολυεθνικής εργατικής τάξης στις ηπα ή οπουδήποτε αλλού! Οι λογαριασμοί τους με το ψοφιοκουναβιστάν είναι εντελώς διαφορετικοί. Αφορούν τη νομή της εξουσίας.

Οι προχθεσινές (Σάββατο 14 Ιούνη) διαδηλώσεις «no kings» κατά του ψόφιου κουναβιού σ’ όλη την αμερικανική επικράτεια «χώνεψαν» την επίθεση κατά των εργατών (των μεταναστών κατ’ αρχήν), την έβγαλαν απ’ το πεδίο του ταξικού ανταγωνισμού, και την έφεραν στα μέτρα μιας υπερπολιτικής σύγκρουσης εν όψει των «ενδιάμεσων εκλογών» σε 1,5 χρόνο.

Αν έπρεπε να κριθούν από μόνες τους αυτές οι διαδηλώσεις το ζήτημα θα ήταν διαφορετικό: οι ένοπλες επιθέσεις (μεμονωμένων…) ακροδεξιών και οι δολοφονίες «δημοκρατικών» που έγιναν στη διάρκεια αυτών των κινητοποιήσεων μπορεί μελλοντικά να εκτιμηθούν ως εισαγωγή σε «εμφύλιο πόλεμο». Μόνο που αυτός (αν προχωρήσει…) δεν πρόκειται να είναι τάξη εναντίον τάξης∙ αλλά κυκλώματα εναντίον κυκλωμάτων, μαφίες εναντίον μαφιών, πατερναλισμοί εναντίον πατερναλισμών. Διαφορετικά μοντέλα κρατικής και παρακρατικής οργάνωσης.

Τέτοιοι ήταν πάντα οι καθεστωτικοί «φίλοι της εργατικής τάξης». Και τέτοιοι παραμένουν. Δούρειοι ίπποι στο black life matters (με την συνενοχή και την συνεργασία, φυσικά, των στελεχών του blm!), δούρειοι ίπποι παντού.

Πατερναλισμός και επιτήρηση (της εργατικής τάξης)

Δευτέρα 2 Σεπτέμβρη (00.10)>> Για περίπου έναν αιώνα (τον 20ο) ο άμεσος μισθός και όλες οι έμμεσες μορφές του θεσμοθετήθηκαν σαν αδιαπραγμάτευτο εργατικό δικαίωμα, συλλογικό και ατομικό, στη βάση της αναγνώρισης της σχετικής ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης, αλλά και της κεντρικής θέσης της στη δημιουργία του (γενικού) πλούτου. Αν, για παράδειγμα, θεσμοθετήθηκε κάποτε το «επίδομα ανεργίας», αυτό σε καμία περίπτωση δεν ήταν «κρατική παροχή»! Ήταν, αντίθετα, έμμεση αλλά σαφής αναγνώριση αυτών των δύο: πρώτον ότι η εργατική τάξη σα σύνολο δημιουργεί πολύ περισσότερο πλούτο απ’ αυτόν που απολαμβάνει (: απόσπαση υπεραξίας) και δεύτερον ότι (σα συνέπεια του πρώτου) τα μέλη της τάξης που «δεν έχουν δουλειά» προστατεύονται ως ένα σημείο από το ελάχιστο κλάσμα αυτής της κλεμμένης υπεραξίας, με την μορφή του «επιδόματος ανεργίας». Εννοείται πως όπως η «ανάλωση» του μισθού έτσι και η ανάλωση του «επιδόματος ανεργίας» ήταν απόλυτα ελεύθερο δικαίωμα του μισθωτού ή του άνεργου.

Όχι πια! Οι αλλαγές που συμβαίνουν από διάφορες μεριές, αλλαγές υπέρ των αφεντικών 110%, ακυρώνουν αυτό το απόλυτα ελεύθερο δικαίωμα, μετατρέποντας σταθερά τόσο τον μισθό όσο και τις έμμεσες μορφές του σε παροχή, σύμφωνα με τους όρους (δηλαδή τα συμφέροντα) των αφεντικών και του κόμματός τους, του κράτους.

Δείτε την παρακάτω προχθεσινή «μικρή» είδηση:

Τι σημαίνει ότι «το μισό επίδομα ανεργίας…» (το οποίο αναδιαρθρώνεται ήδη, τόσο σαν ποσό όσο και σαν διαδικασία, κάτω απ’ τους ίδιους όρους) «… θα πρέπει να δαπανάται μέσω προπληρωμένης κάρτας»; (όπως και οι άλλες μορφές, το επίδομα τέκνων, γέννησης, αναδοχής και το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα). Το πρώτο που σημαίνει είναι ψηφιακή καταγραφή / επιτήρηση / φακέλωμα της ανάλωσης αυτού του γλίσχρου ποσού: τι αγοράζεις; πότε το αγοράζεις; γιατί το αγοράζεις; παίρνεις πολλές μπύρες; καπνίζεις πολύ; κλπ κλπ.

Το ψηφιακό φακέλωμα είναι η βάση και η πρώτη ατσάλινη μορφή ακύρωσης της ελευθερίας διάθεσης / ανάλωσης. Το δεύτερο βήμα είναι το «κλείδωμα» αυτού του 50% αν δεν αποδέχεσαι τους όρους της «παροχής» του! Η μία ομάδα όρων είναι του είδους: «σου προτείναμε – ως κράτος / ΟΑΕΔ – αυτήν κι αυτήν την δουλειά και τις απέρριψες… άρα είσαι τεμπέλαρος και θα σου κόψουμε το μισό επίδομα / θα παγώσουμε την κάρτα…» Ή: «διέπραξες αυτό το ατόπημα (π.χ.: συμμετείχες σε μη εγκεκριμένη διαδήλωση…) οπότε θα τιμωρηθείς με τρίμηνο ή εξάμηνο πάγωμα… Κι άντε βγάλτα πέρα – στη μαύρη…» Αυτοί οι όροι βρίσκονται ήδη στην ημερήσια διάταξη, κι αν δεν εφαρμόζονται με την ένταση του σχεδιασμού τους, αυτό οφείλεται στη τρέχουσα γενική καπιταλιστική κρίση… Αλλά αυτό είναι προσωρινό. Η άλλη ομάδα όρων, που βρίσκεται στον ορίζοντα και δοκιμάζεται αλλού, είναι «υγιεινιστική». Του είδους «δεν επιτρέπεται να είσαι αλκοολικός ή να τρως αυτά κι εκείνα που σε βλάπτουν… δεν είσαι σωστός υπήκοος και επιβαρύνεις το σύστημα υγείας… άρα για πειθαρχικούς λόγους θα τιμωρηθείς με πάγωμα της κάρτας… κλπ κλπ».

Τηρουμένων των αναλογιών πρόκειται για το ίδιο με την πληρωμή (μέρους) του μισθού με κουπόνια, που μπορούν να εξαργυρωθούν σε συγκεκριμένα σημεία ή/και για συγκεκριμένα είδη. Και στην μία περίπτωση (του κουπονιού) και στην άλλη (της προπληρωμένης κάρτας) ακυρώνεται η απόλυτη εργατική «ιδιοκτησία» πάνω στον μισθό ή στο Χ ή Ψ επίδομα! Είτε ο εργοδότης είτε το κράτος είτε και οι δύο μαζί γίνονται «συνιδιοκτήτες» και καθορίζουν αποφασιστικά την ροή / ανάλωση του χρήματος. Μπορούν να επιβάλλουν τιμωρίες «προστιματικού» είδους και, απ’ την άλλη (το τυράκι στη φάκα της υποτίμησης της εργασίας), μπορούν να «επιβραβεύουν» (;;!!!)

Αυτό το δίπολο ποινής / επιβράβευσης που γίνεται εφικτό μέσα απ’ την βίαιη ψηφιοποίηση του άμεσου ή/και του έμμεσου μισθού, περιστρέφεται γύρω από έναν όρο γνωστό στη διεθνή βιβλιογραφία: loyalty! Πρέπει να είσαι «πιστός», «υπάκουος» στους όρους και στις προϋποθέσεις που βάζει το-χέρι-που-σε-ταϊζει-και-σε-φροντίζει!!! (Το οποίο, εννοείται, πρέπει να αναγνωρίζεις και να αποδέχεσαι ως τέτοιο!) Που σημαίνει ότι σαν εργάτης / εργάτρια (και, άρα, σαν τάξη) δεν έχεις πια ούτε καν την σχετική ανεξαρτησία απέναντι στο κεφάλαιο (και το κράτος) που αναγνώριζαν ως δεδομένη τα αφεντικά (εξαιτίας των σκληρών εργατικών αγώνων…) στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Τείνεις μάλλον (και οφείλεις να τείνεις) προς την κατάσταση του εξαρτημένου «ωφελούμενου». (Νηπιοποίηση…)

Στον Μεσαίωνα οι δουλοπάροικοι ήταν εξαρτημένοι απ’ την γη-του-γαιοκτήμονα-αφεντικού τους. Αν η γη άλλαζε χέρια, άλλαζαν κι αυτοί αφεντικό. Ο καπιταλισμός έσπασε αυτήν την εξάρτηση και δημιούργησε το σχετικά ανεξάρτητο (απ’ το αφεντικό του) προλεταριάτο και το σχετικά ανεξάρτητο (απ’ τους εργάτες του) αφεντικό. Στον καπιταλιστικό 21ο αιώνα τα αφεντικά και το κράτος τους ξανασχεδιάζουν και επιβάλλουν νέες μορφές εξάρτησης, πάνω στις γραμμές της καθολικής επιτήρησης και της εγχρήματης πειθαρχίας. Το κάνουν μεθοδικά, υπόγεια και αποτελεσματικά, χάρη στις τεράστιες δυνατότητες που τους δίνει η ψηφιοποίηση, και χάρη στην άγνοια και στη διανοητική οκνηρία της τάξης μας: το σημαντικότερο, και το πραγματικό πολιτικό μέτρο της επιτυχίας τους, είναι ότι δεν συναντούν εμπόδια∙ τα εργατικά εμπόδια που θα έπρεπε.

Θα τα πάρει όλα ο γεροδιάβολος;