Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 1

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.19) >> Και τι δεν έχετε ακούσει (αν η ακοή σας φτάνει ως εκεί….) για τα «στήθη» που έχει προτάξει το ελλαδιστάν κατά του εξοπλισμού του «αιώνιου εχθρού» με αμερικανικά f-35;

Στην εντόπια δημαγωγία θεωρείται ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι η Άγκυρα λιγουρεύεται αυτά τα αμερικανικά ιπτάμενα γκάτζετ (τα οποία, πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα, δεν έχουν δοκιμαστεί ποτέ κατά αντιπάλου με αντίστοιχα πετούμενα…) και (ωωωω της εθνικοφροσύνης!!!) το ελλαδιστάν και οι σύμμαχοί του στην Ουάσιγκτον (: το «λόμπυ» των θεοναζί) που είτε έχουν ήδη (θεοναζί) είτε έχουν παραγγείλει μερικά κομμάτια (ελλαδιστάν) της το έχουν στερήσει ως τώρα.

Φόλα μεγάλου βεληνεκούς!!! Φόλα απ’ αυτές που πουλιούνται άνετα στο πόπολο…

Ας εξηγήσουμε αρχίζοντας απ’ το βασικό: είναι αυτά τα f-35 τόσο σπουδαία ώστε να τα λιγουρεύονται οι πάντες;

Ως «πολεμικό αεροπλάνο 5ης γενιάς» το f-35 είναι εν μέρει όπλο δράσης και εν μέρει «πλατφόρμα» για τον συντονισμό επιθέσεων από αέρα και όχι μόνο. Το χαρακτηριστικό του που διαφημίζεται (στους υπηκόους που πληρώνουν) είναι ότι είναι «αόρατο», δηλαδή ότι εντοπίζεται πολύ δύσκολα απ’ τα «εχθρικά» ραντάρ. (Αυτό το χαρακτηριστικό είναι πλέον ξεπερασμένο απ’ τα ραντάρ διπλού μήκους κύματος που έχει φτιάξει το Πεκίνο, αλλά μην τα λέμε αυτά και πέσουν οι πωλήσεις, ε;;;)

Κατά τα υπόλοιπα ως ιπτάμενη «ηλεκτρονική πλατφόρμα» το f-35 είναι ένας υπολογιστής φορτωμένος με σύνθετους αλγόριθμους, που «επικοινωνούν» τα data που επεξεργάζονται με δορυφόρους και εγκαταστάσεις εδάφους, για να συντονίσουν μια επίθεση και … να τσακίσουν τον αντίπαλο.

Και ως τέτοιο, ως ιπτάμενη «ηλεκτρονική πλατφόρμα», το f-35 υποφέρει απ’ όλα όσα θα περιμένατε από αμερικανικά ηλεκτρονικά συστήματα επιτήρησης και ελέγχου (αντιπάλων που δεν είναι ηλίθιοι…). Πρώτον, αυτές οι διαρκώς ανανεούμενες βάσεις δεδομένων και οι αλγόριθμοι που κάνουν το f-35 να έχει τον τίτλο «πέμπτης γενιάς» είναι αμερικανικής ιδιοκτησίας – αποκλειστικά. Και δεύτερον, οι αντίπαλοι-που-δεν-είναι-ηλίθιοι (εκτός απ’ το να έχουν τεχνολογίας κατάρριψης των f-35) διαθέτουν και τεχνολογίες ηλεκτρονικής αχρήστευσης ή/και αποπροσανατολισμού.

Το πρώτο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ως βασικό στοιχείο της απάντησης στο ερώτημα «μα θέλει η Άγκυρα πράγματι f-35;». Ενδεικτικά η καθεστωτική «καθημερινή» (κι όχι κάποια αναρχοκομμουνιστική μπροσούρα…) έγραφε στις 11 Μάρτη του 2025 κάτω απ’ τον τίτλο «Made in USA τα ευρωπαϊκά όπλα» μεταξύ άλλων κι αυτά (ο τονισμός δικός μας):

… Η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τα αμερικανικά οπλικά συστήματα απειλεί ευθέως την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η δηλωμένη πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ για αγορά ή προσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ οδήγησε Δανούς υπουργούς να ανακοινώσουν την ενίσχυση της άμυνας της αχανούς υπερπόντιας κτήσης. Μεταξύ των έργων θα είναι και διεύρυνση του υπάρχοντος διαδρόμου στο αεροδρόμιο, προκειμένου να μπορούν να προσγειωθούν αμερικανικής κατασκευής μαχητικά F-35. Για την αποστολή αυτή, όμως, τα υπερσύγχρονα τζετ ενδέχεται να είναι ακατάλληλα. «Ποιο το νόημα να στείλει η Δανία τέτοια αεροσκάφη να προστατεύσουν τη Γροιλανδία, όταν δεν είναι σίγουρη αν θα είναι ικανά να πετάξουν» λέει ο αναλυτής Σας Τούσα.

Τα αεροσκάφη αυτά απαιτούν συνεχείς ανανεώσεις λογισμικού και συντήρηση των ηλεκτρονικών τους συστημάτων, μέσω της αμερικανικής εφαρμογής ODIN (Operational Data Integrated Network). Το σύστημα αυτό ρυθμίζει τα πάντα, από τον σχεδιασμό της αποστολής μέχρι τις βάσεις δεδομένων απειλών και τη διάγνωση βλαβών.

«Το πρόβλημα με τόσο προηγμένα συστήματα είναι ότι απαιτούν συνεχή υποστήριξη από τον κατασκευαστή, και αν ο κατασκευαστής αποφασίσει να διακόψει την υποστήριξη, το υλικό παύει να λειτουγεί, αν όχι αμέσως, τότε σε μικρό χρονικό διάστημα. Το ερώτημα είναι πώς δημιουργείς συστήματα ασφάλειας στον εξοπλισμό σου για να προλάβει κάτι τέτοιο; Περισσότερα από τα μισά προηγμένης τεχνολογίας αεροσκάφη ευρωπαϊκών κρατών είναι κατασκευασμένα στις ΗΠΑ» λέει ο Τούσα….

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 2

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.16) >> Ουσιαστικά τα πολυδιαφημισμένα f-35 (όπως και κάθε άλλο πολεμικό γκάτζετ με σύνθετα και απόρρητα πληροφορικά συστήματα) δεν είναι ένα «όπλο». Είναι μάλλον ένας τρόπος ελέγχου των … συμμάχων που θα τα αγοράσουν!!!

Μεταφράζουμε, για την διασκέδασή σας! Από 13 Μάρτη 2025 (ο τονισμός δικός μας):

Γερμανοί αξιωματούχοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου γι’ αυτό που λένε ότι είναι «διακόπτης απενεργοποίησης» ενσωματωμένος στο αμερικανικής κατασκευής μαχητικό αεροσκάφος f-35. Οι ειδικοί λένε ότι δεν είναι τόσο απλό.

Αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέσυρε αρχικά την στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία, Γερμανοί αξιωματούχοι εξέφρασαν ανησυχία ότι οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να ελέγξουν ένα από τα πρόσφατα αποκτηθέντα όπλα της χώρας.

Η Γερμανία υπέγραψε συμφωνία πολλών δισεκτομμυρίων ευρώ με τον αμερικανικό αεροδιαστημικό γίγαντα Lockheed Martin το 2022 για 35 αεροσκάφη F-35A Lightning 2. Η Bundeswehr – οι ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας – προμηθεύτηκε άλλα οκτώ f-35 πέρυσι.

Ο Joachim Schranzhofer, εκπρόσωπος τύπου της γερμανικής εταιρείας όπλων Hendsolt, δήλωσε στη γερμανική εφημερίδα Bild την περασμένη εβδομάδα ότι ένας λεγόμενος «διακόπτης» που έχει τοποθετηθεί στα αμερικανικής παραγωγής f-35 είναι μάλλον φήμη, υπονοώντας ότι θα ήταν εύκολο για τις ΗΠΑ να καθηλώσουν το αεροσκάφος εμποδίζοντας την πρόσβαση σε βασικό λογοσμικό, το οποίο παραμένει υπό τον έλεγχό τους…

Δεν είναι Γιάννης, είναι Γιαννάκης!!! Δεν υπάρχει «διακόπτης», όλο το ηλεκτρονικό φορτίο του f-35 είναι «διακόπτης»!!! Πράγμα που σημαίνει απλά, πολύ απλά, ότι αυτά τα πανάκριβα γκάτζετ μπορούν να χρησιμοποιηθούν (από συμμάχους των ηπα…) ΜΟΝΟ όταν και όπως βολεύει τις ηπα…

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 3

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.13) >> Δεν τελειώνουν όμως στην ιδιοκτησία των data (και άρα στον έλεγχο των f-35) οι λόγοι που θα έπρεπε κάποιος … να (μην) τα λιγουρεύεται! (Λέμε τώρα).

Και πάλι η καθεστωτική «καθημερινή» έγραφε στις 22 Σεπτέμβρη του 2023 κάτω απ’ τον τίτλο F-35: περνούν τη μισή τους ζωή στα … πιτς λόγω συντήρησης κι αυτά τα … δελεαστικά:

… Ο αμερικανικός στόλος των μαχητικών αεροσκαφών f-35 μπορεί να πετάει λίγο περισσότερο απ’ τον μισό χρόνο της συνολικής του ικανότητας, καθώς τα προβλήματα συντήρησης κρατούν το αεροσκάφος στο έδαφος [sic!]

Το ποσοστό του χρόνου που ένα αεροπλάνο μπορεί να εκτελέσει μια απ’ τις αποστολές του ήταν 55% τον Μάρτιο του 2023, πολύ κάτω από τον στόχο του Πενταγώνου για 85%-90%, ανέφερε το Κυβερνητικό Γραφείο Λογοδοσίας (GAO).

«Οι διαδικασίες συντήρησης επηρεάζουν αρνητικά την ετοιμότητα των αεροσκαφών f-35». με το πρόβλημα «να οφείλεται εν μέρει σε προκλήσεις για την αποθήκη και την οργανωτική συντήρηση», ανέφερε το γραφείο.

Καθυστερήσεις προκύπτουν από ελλείψεις ανταλλακτικών, ανεπαρκή εκπαίδευση στη συντήρηση, ανεπαρκή εξοπλισμό υποστήριξης και έλλειψη τεχνικών δεδομένων που απαιατούνται για τις επισκευές.

Τα πάνω από 4.000 ανταλλακτικά που χρειάζονται (πάντα κατά περίπτωση) για την συντήρηση ενός f-35 παράγονται από πολλούς χωριστούς ιδιώτες υπεργολάβους της «μαμάς» Lochheed Martin, με τον καθένα να έχει την δική του «γραμμή παραγωγής» και τα δικά του προβλήματα εφοδιασμού σε πρώτες ύλες και σε timing – αυτά χωρίς αποκλεισμούς απ’ την Κίνα ή αλλού. Η α λα αμερικέν απάντηση-στο-πρόβλημα είναι ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια δολάρια χρηματοδότησης∙ αλλά είναι ολοφάνερο πως όσο περισσότερο απομακρύνεται ένα f-35 απ’ τις in usa αποθήκες ανταλλακτικών (σε επιχειρήσεις μακριά απ’ τις ηπα) τόσο πιθανότερο είναι να ξεκουράζεται κάπου … μέχρι να γίνει στόχος (προσγειωμένος).

Με δυο λόγια: οι αμερικάνοι φτιάχνουν διάφορα που πουλάνε για φανταχτερά και φοβερά και τρομερά και στην πράξη είναι ή για τεχνοπολιτική δηλητηρίαση ή για τα μπάζα∙ όλο το βάρος το δίνουν στο «marketing»… Τα f-35 είναι τελικά τέλεια κυρίως για παρελάσεις και λοιπές επιδείξεις…

Γιατί η Άγκυρα (και οποιοσδήποτε άλλος που δεν είναι «κουμπωμένος» με την Ουάσιγκτον) θα ήθελε, θα λιγουρευόταν, κάτι τέτοιο; Ειδικά όταν οι μηχανικοί της τουρκίας, σε συνεργασία με πακιστανούς μηχανικούς, προχωρούν ήδη την παραγωγή του δικού τους «μαχητικού 5ης γενιάς», του επονομαζόμενου Kaan ; Κι ακόμα πιο ειδικά όταν αποδείχθηκε με την επίθεση του ψοφιοκουναβιστάν και των θεοναζί κατά της Τεχεράνης ότι μπορεί κάποιος να νικήσει ακόμα και χωρίς καν και καν αεροπορία, μόνο με πυραυλική τεχνολογία;

(Αν το αντέχετε, να μια σχετικά αναλυτική πρόσφατη παρουσίαση του Kaan διάρκειας 9 λεπτών):

Να το πούμε λοιπόν: η Άγκυρα ΔΕΝ ενδιαφέρεται να αγοράσει f-35!!!! (Γιατί θα έπρεπε να θέλει;) Κι όλη η «γενναιότητα» του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου να την εμποδίσει είναι … φτηνό επιθεωρησιακό νούμερο για εσωτερική κατανάλωση…

Digital…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.17) >> Θα μας επιτρέψετε μια μικρή παύση στη θεματολογία των ημερών. Για κάτι … χμμμ … ασήμαντο, δευτερεύον, αδιάφορο – αν κρίνουμε απ’ τα ενδιαφέροντα του κοινού.

Ξεκινάμε μισο-ειρωνικά μισο-προβοκατόρικα: γιατί ο κύριος Πιερρακάκης, αυτό το (πριν μια δεκαετία…) στέλεχος της intracom, είναι υπ.οικ. του ελλαδιστάν; Και γιατί διορίστηκε πρόεδρος της κλίκας των υπ.οικ. της εε (: εurogroup); Για τις βαθιές γνώσεις του στα «οικονομικά» του κράτους και του κεφάλαιου; Καμία σχέση!!! Όσο κι αν ψάξετε στο βιογραφικό του τίποτα σχετικό δεν υπάρχει!!! Είναι, απλά, ανίδεος. Άσχετος…

Πήρε όμως και κρατάει τα σχετικά πόστα ως …. κομπιουτεράς!!! Είναι, σα να λέμε, ότι πριν 30 χρόνια θα διοριζόταν υπουργός οικονομικών σε κάποιο κράτος (και μετά επικεφαλής μιας κλίκας παρόμοιων) ένας … τυπογράφος! Επειδή ξέρει πως τυπώνονται τα χαρτονομίσματα!!!

(Το φαντάζεσθε; Να έκαναν τον Γουτεμβέργιο πάπα επειδή τύπωσε την βίβλο….)

Θα ήταν ανόσιο, θα προκαλούσε την γενική κατακραυγή! Όχι πια… Ένας κομπιουτεράς θεωρείται ιδανικός όχι μόνο σαν υπ.οικ. ενός μικρού κι ασήμαντου κράτους αλλά και ως επικεφαλής της «οικονομίας» της παρακμιακής μεν αλλά πάντα υπολογίσιμης ε.ε.

Μια τέτοια αλλαγή καταμερισμών ευθύνης, γνώσεων και ειδικοτήτων, ένας τέτοιος προσανατολισμός σε μια ιδιαίτερη digital τεχνοκρατία για ένα τέτοιο «ευαίσθητο» πόστο, θα ήταν άλλους καιρούς σήμα κινδύνου (για το πόπολο). Όχι πια!!! Το πόπολο έχει πια κουραστεί απ’ τις διαδοχικές σφαλιάρες και κλωτσιές∙ δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το μυαλό να καταλάβει τι γίνεται. Δέρνει – και παραδέρνει.

Συνεπώς η καθιέρωση του «ψηφιακού ευρώ» (να μια δουλειά για κομπιουτεράδες!!!) περνάει προς το παρόν απαρατήρητη. (Όπως άλλωστε και η καθολική «απελευθέρωση» των μεταλλαγμένων…). Είναι ζητήματα που δεν μπορούν να αναχθούν σε ένα τυπικό μανιχαϊστικό, ποδοσφαιρικού τύπου δίπολο∙ συνεπώς δεν προσφέρονται για συγκινήσεις∙ κι ας πάνε στην ευχή… «Έχουμε άλλα προβλήματα»… Η «κεντρική διοίκηση» (με την πλήρη συμμετοχή των τοπικών τέτοιων) είναι μακριά, είναι «ψηλά», και «δεν έχουμε κουράγιο ούτε να φτύσουμε τους κοντινούς»…

Digital euro 1

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.14) >> (Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: από ‘δω και πέρα θα χρησιμοποιούμε τον όρο «digital euro» σε εισαγωγικά μόνο σε ότι αφορά την προπαγάνδα που συνοδεύει την συγκεκριμένη καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Κατά τα υπόλοιπα θα αναφερόμαστε σε ηλεκτρονική λογιστική μονάδα / ΗΛΜ, που είναι ένας ακριβής όρος χωρίς παραπλανητικές προεκτάσεις…)

Πριν 20 χρόνια η προοπτική «ψηφιοποίησης του χρήματος» θα προκαλούσε ένα κοινωνικό κύμα αντιδράσεων τροφοδοτημένο από πολλές μεριές. Όχι πια. Μεγάλο μέρος των πρωτοκοσμικών πληθυσμών έχει εξοικειωθεί με τις προϋποθέσεις της καθιέρωσης της ηλεκτρονικής λογιστικής μονάδας σε θέση χρήματος: κατ’ αρχήν απ’ τους τραπεζικούς του λογαριασμούς και την χρήση χρεωστικών (ή και πιστωτικών) καρτών, και πλέον απ’ τις μεταφορές «ποσών» (: «πληρωμές»….) με «άυλο» (λάθος!!! εξαιρετικά υλικό!!!) τρόπο μέσω πλατφορμών του είδους revolut, iris, κλπ. Δεν χρειάζεται να το υποδείξουμε αλλά θα το κάνουμε: ελάχιστοι ξέρουν κι ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν τι σημαίνουν όλες αυτές οι «διευκολύνσεις» από πολιτική άποψη.

Με δυο λόγια έχει καταντήσει αποδεκτή έως αυτονόητη η ιδέα ότι ο καθένας / η καθεμιά έχει «κάπου» (σ’ έναν τραπεζικό server…) έναν αριθμό, ένα νούμερο, που αντιστοιχεί στα-λεφτά-του / της. Και ότι αυτός ο καθένας / η καθεμιά έχει κυριότητα πάνω σ’ αυτό το νούμερο-που-αντιστοιχεί-στα-λεφτά-του… Σα να τα είχε στο πορτοφόλι του / της…

Κρίμα!!! Πολύ κρίμα!!! Ειδικά οι ντόπιοι αιχμάλωτοι θα έπρεπε να θυμούνται ότι μια ωραία ημέρα, στις 28 Ιούνη του 2015, ξύπνησαν για να διαπιστώσουν ότι αυτά τα νούμερα-των-τραπεζικών-λογαριασμών-τους-που-παρίσταναν-τα-λεφτά-τους ΔΕΝ ήταν δικά τους!!! Δεν είχαν καμιά κυριότητα (με την ιστορική σημασία της λέξης) πάνω τους!!! Για να διαπιστώσουν ότι οι τράπεζες (και το υπουργείο οικονομικών…) ήταν «συνιδιοκτήτες», «συν-κύριοι» των μισθών και των συντάξεών τους∙ μάλιστα ακόμα πιο «ιδιοκτήτες», ως το σημείο να έχουν την καλωσύνη να επιτρέπουν μόνο 60 ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες απ’ αυτές τις αναπαραστάσεις χρήματος να γίνονται κανονικό χρήμα, με την φυσική έννοια, κάθε μέρα. (Αυτό βέβαια δεν ίσχυε για όλους….)

Αυτό το ζήτημα, το ζήτημα της κυριότητας, είναι που διαφοροποιεί κατηγορηματικά, στρατηγικά, ό,τι έχει ονομαστεί ιστορικά χρήμα απ’ τις ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες, μ’ όποια μορφή κι αν εμφανίζονται.

Κρατείστε λοιπόν την εμπειρία αυτής της σκοτεινής αλλά πολύ διδακτικής περιόδου που ονομάστηκε capital controls (: έλεγχοι κεφαλαίου…) και – παρακαλούμε! – μην κάνετε την ανόητη σκέψη / έξοδο κινδύνου ότι «ναι, αλλά αν είχες τότε κάρτα πλήρωνες όσο ήθελες…». Ναι. Κι αν είχες ένα ρεβόλβερ μπορεί να μην πλήρωνες τίποτα και ποτέ!!! Αλλά το ζήτημα που μας ενδιαφέρει (και προτείνουμε, μπορεί μάταια μπορεί όχι να ενδιαφέρει κι εσάς) δεν είναι το πως γίνονται οι «πληρωμές», πώς γίνονται δηλαδή οι ροές χρήματος (ή ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων). Αυτό ενδιαφέρει άλλους: τους (ταξικούς) εχθρούς μας! Το ζήτημα που μας ενδιαφέρει είναι ποιοι, πως και γιατί ελέγχουν αυτά τα ποσά γινόμενοι οι «αόρατοι» συνιδιοκτήτες τους∙ και σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις οι αποκλειστικοί κύριοί τους.

Διατυπωμένο αλλιώς: τι είναι ο μισθός αν, τελικά, το εργαζόμενο υποκείμενο χάνει τον έλεγχο πάνω του;

Digital euro 2

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.12) >> Προετοιμαζόμενοι οι ευρωμηχανισμοί για την προώθηση των ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων ως «ψηφιακού χρήματος» ανέθεσαν σε διάφορους σχετικές μελέτες. Μια απ’ αυτές τις προκαταρκτικές μελέτες, του 2023, είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: Ψηφιακό ευρώ: όπου υπάρχουν αμφιβολίες να απέχεις (αλλά να έχεις προετοιμαστεί).

Κατά τους συντάκτες της συγκεκριμένης έρευνας, οι κυριότερες πλευρές μιας τέτοιας καθιέρωσης ήταν (το 2023) αυτές (και μ’ αυτήν την σειρά):

Οι συνέπειες στην αγορά… Οι επιπλοκές για τις τράπεζες… Ζητήματα τεχνικά και σχεδιασμού… Η χρηματοπιστωτική πολιτική… Η οικονομική σταθερότητα… Ο ρόλος της χρηματοπιστωτικής τεχνολογίας και των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών… Οι διεθνείς διαστάσεις… Η ιδιωτικότητα… Η χρηματοπιστωτική συμπερίληψη…

Με λιγότερη ή περισσότερη προσπάθεια θα μπορούσατε να βάλετε εαυτούς και εαυτές στην επικεφαλίδα «ιδιωτικότητα»… (Οτιδήποτε άλλο, ας πούμε η «κυριότητα», ήταν προφανώς λυμένο).

Η ιδιωτικότητα λοιπόν… Στη χρήση ηλεκτρονικών λογιστικών μονάδων… Αυτό πράγματι ενδιαφέρει οποιοδήποτε μηχανισμό πρόκειται να προωθήσει (και αργότερα να επιβάλει) την χρήση ΗΛΜ… Όχι, βέβαια, επειδή θα τον ένοιαζε πράγματι η ιδιωτικότητα!!! Αλλά επειδή θεωρητικά μπορεί – σαν θέμα – να προκαλέσει ανησυχίες, τριβές (και αρνήσεις) στους πληθυσμούς. Ας πούμε λοιπόν δυο λόγια γι’ αυτήν την περιβόητη «ιδιωτικότητα» στις σημερινές digital συνθήκες.

Όταν έρχεται η κουβέντα στην (καθολική) ψηφιακή επιτήρηση η πιο τετριμμένη, η πιο κοινότοπη απάντηση από εκατομμύρια στόματα / μυαλά αιχμαλώτων είναι «δεν με νοιάζει, δεν έχω να κρύψω τίποτα».

Είναι ψέμα, και είναι ηλίθιο!!! Είναι ψέμα γιατί στην πραγματικότητα όλοι / όλες έχουν να κρύψουν και μάλιστα πολλά… Μόνο που τα κρύβουν εκεί που κάθε ενδιαφερόμενος (κράτος, αστυνομία, εταιρείες…) μπορεί να βρει κάθε μυστικό τους ή μη: στα «κινητά» τους!!!

Είναι ηλίθιο επειδή η θέσμιση της ιδιωτικότητας (έγινε με κόπο και αίμα…) δεν αφορούσε … «κρυψώνες»!!! Ούτε «μυστικά»!!! Αφορούσε τον περιορισμό των πεδίων δράσης οποιασδήποτε εξουσίας! Είτε κρατικής είτε επιχειρηματικής! Για παράδειγμα δεν είχε δικαίωμα το όποιο αφεντικό να ξέρει πως «χαλάς» τον μισθό σου!!!

Τώρα (το γενικό αφεντικό) ξέρει! Ξέρει επειδή οι αγορές-με-κάρτες προμηθεύουν τις τράπεζες και τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες με αναλυτικά στοιχεία του πότε, σε ποιο γεωγραφικό σημείο αγοράστηκε τι από οποιονδήποτε. Και τι κάνουν αυτά τα data; Το πιο απλό (και καθόλου το μοναδικό…): τα πουλάνε σε διαφημιστικές…

Η ιδιωτικότητα έχει πλέον κουρελιαστεί. Συναινετικά και με χαρά! Ας βρεθεί μια άλλη λέξη γι’ αυτήν την «παλινόρθωση των δικαιωμάτων του κεφάλαιου μέρα / νύχτα»!!! Δεν υπάρχει ιδιωτικότητα για τους χρήστες των κινητών, και ακόμα λιγότερη για τους χρήστες άλλου είδους «έξυπνων» συσκευών, μέσα στα σπίτια τους ή έξω απ’ αυτά (π.χ. «φορετά», ψηφιακές βοηθοί, νευρωνικοί αλγόριθμοι, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, gps, κλπ κλπ).

Συνεπώς, σαν απόηχος, η «προστασία της ιδιωτικότητας» όταν γίνεται χρήση ΗΛΜ είναι παιχνιδάκι για τους μηχανισμούς. Θα την υποσχεθούν, θα ξαναορκιστούν ότι τα data των δοσοληψιών με ΗΛΜ θα είναι απόρρητα, και η μάζα θα τους πιστέψει. (Τους πιστεύει ήδη…)

Digital money…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.09) >> H Francesca Albaneze («ειδική εκπρόσωπος του οηε για την κατεχόμενη Παλαιστίνη») υφίσταται το «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών της στις ηπα (αν έχει τέτοιους εκεί…) με διοικητική απόφαση του ψοφιοκουναβιστάν… επειδή υπερασπίζεται την Παλαιστίνη…. Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι….

Ο Jacques Baud, απόστρατος ταγματάρχης του ελβετικού στρατού και ειδικό στέλεχος του οηε με ανθρωπιστικές αποστολές σε αφρικανικά κράτη υφίσταται το «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών του στο βέλγιο όπου ζει, με απαίτηση του Μικρού Πρίγκηπα του Λίγηρα και διοικητική απόφαση των πολιτικών βιτρινών της ε.ε. επειδή δεν υποστηρίζει την αντιρωσική «γραμμή». Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι… Και δεν μπορεί να αγοράσει ούτε μια μπύρα από supermarket…

O γερμανός δημοσιογράφος Huseyin Dogru και η γυναίκα του υφίστανται «πάγωμα» των τραπεζικών λογαριασμών τους στη γερμανία όπου ζουν κατηγορούμενοι (ο πρώτος άμεσα, η δεύτερη λόγω σχέσης…) για «αντισημιτισμό» λόγω αρθρογραφίας για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη∙ και «φιλορωσισμό» λόγω της άποψής του για τον πόλεμο στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Δεν έχει δικαστεί, δεν έχει καταδικαστεί για κάτι. Απλά είναι υποχρεωμένος να την βγάζει με την βοήθεια φίλων…

Αυτά μπορεί να θεωρηθούν «μεμονωμένα περιστατικά» όπου αποδεικνύεται πως οι (ιδιωτικές) τράπεζες κάτω από κρατικές οδηγίες και κάλυψη δρουν ως συνιδιοκτήτες χρηματικών ποσών που έχουν την μορφή ΗΛΜ στους servers τους, αρνούμενες την κυριότητα των «τιμωρημένων» διοικητικά υπηκόων. Όμως αντί για «μεμονωμένα» θα έπρεπε να θεωρηθούν παραδειγματικά: μπορούμε να το κάνουμε (σε βάρος σας) και θα το κάνουμε επειδή έτσι γουστάρουμε όσο «επώνυμοι» κι αν είστε.

Το 2021, με διοικητική απόφασή της η αυστραλέζικη πολιτεία της Βικτώρια «πάγωσε» τους συνταξιοδοτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς ηλικιωμένων που αρνούνταν να πλατφορμιασμιαστούν. (Μετά προσπάθησε να το μπουρδουκλώσει, «όχι, δεν το κάναμε γι’ αυτό, το κάναμε για να εισπράξουμε πρόστιμα»…)

Τον Φλεβάρη του 2022 το καθαρματάκι του καναδά Justin Trudeau «πάγωσε» για καμιά 10αριά μέρες χιλιάδες μισθοδοτικούς και συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς όσων καναδών συμπαραστάθηκαν στις κινητοποιήσεις των νταλικέρηδων κατά του υποχρεωτικού «εμβολιασμού». Για το καλό τους το κάνουμε – είπε, με την μαφιόζικη άνεση που τον διέκρινε.

Εδώ δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για «μεμονωμένα». Ακόμα και σ’ αυτήν την «κυρίαρχη και αποδεκτή» μορφή όπου ιδιωτικές επιχειρήσεις (: τράπεζες) μπαίνουν ανάμεσα στον καθένα και την τσέπη του, η πειθάρχηση αποκτάει καινούργιες, ωμές δυνατότητες.

Δεν πρόκειται για «θεωρητικές» δυνατότητες του κράτους και του κεφάλαιου!!! Πρόκειται για τον τεχνοπολιτικό πυρήνα της καθιέρωσης των ΗΛΜ: έλεγχος, έλεγχος, έλεγχος!!! Όλοι όσοι «δεν έχουν κάτι να κρύψουν» μπορεί να αδιαφορούν για το ότι «πληρώνοντας άυλα» παρέχουν στις τράπεζες όλα τα data για τις καθημερινές τους συνήθειες∙ μπορεί ακόμα ακόμα και να αδιαφορούν για τις διαφημίσεις που τους κατακλύζουν με βάση τα «καταναλωτικά προφίλ» τους. Θα αδιαφορήσουν λιγότερο όταν θα απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουν τις αγαπημένες τους ΗΛΜ εδώ ή εκεί κατά τα γούστα τους∙ αλλά τότε θα είναι αργά.

‘Όταν τα αφεντικά και οι δημαγωγοί τους μιλούν για «πάγωμα» ΗΛΜ δεν εννοούν ότι … βάζουν παγάκια κάπου!!! Εννοούν αλγοριθμικές εντολές που σταματούν την κίνηση ηλεκτρονίων: οι ηλεκτρονικές λογιστικές μονάδες δεν είναι χρήμα με καμία ιστορική έννοια! Είναι αριθμητικές αναπαραστάσεις αλγοριθμικών λειτουργιών.

Πράγμα που σημαίνει: το «ψηφιακό χρήμα» είναι προγραμματίσιμο!!!

Το προγραμματιζόμενο χρήμα ενσωματώνει κανόνες, λογική και συνθήκες απευθείας στην κίνηση των κεφαλαίων και αναδιαμορφώνει τον τρόπο λειτουργίας των ψηφιακών πληρωμών. Αντί να βασίζεται σε ξεχωριστά συστήματα για την έγκριση, την συμφωνία ή την επιβολή ελέγχων μετά την πραγματοποίηση μιας πληρωμής, το προγραμματιζόμενο χρήμα επιτρέπει την αυτόματη εκτέλεση πληρωμών όταν πληρούνται προκαθορισμένες συνθήκες.

Η υιοθέτηση αυξάνεται ραγδαία, με την παγκόσμια αγορά προγραμματιζόμενων πλατφορμών χρήματος να αποτιμάται σε 3, 8 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024 και να προβλέπεται να φτάσει τα 29,6 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2033…

Από πρώτη ματιά αυτός ο «προγραμματισμός» εμφανίζεται ως η διευκόλυνση να «δίνεις εντολή στον τραπεζικό λογαριασμό σου να κάνει αυτόματα επαναλαμβανόμενες πληρωμές» π.χ. για ύδρευση, ηλεκτροδότηση, κλπ. Αλλά η αναπαράσταση των ΗΛΜ που θεωρείς λογαριασμό «σου» ΔΕΝ παίρνει εντολές από εσένα!!! Παίρνει εντολές απ’ τους ιδιοκτήτες των αλγορίθμων – κατόπιν αιτήματός σου. Κι όπως είναι αυτονόητο (είναι;) οι ίδιοι ιδιοκτήτες μπορούν να δώσουν κι άλλες εντολές. Να «παγώσουν» συνολικά τις ΗΛΜ σου∙ ή εν μέρει κάποιες κινήσεις τους. Για να σε συνετίσουν ή να σε τιμωρήσουν… Πώς αγοράζεις τσιγάρα (π.χ.) όταν ο γιατρός σου είπε να το κόψεις; Θες να επιβαρύνεις το σύστημα υγείας; Είσαι τόσο αντικοινωνικός; Τώρα θα δεις!!!

Digital euro…

Δευτέρα 29 Ιούνη (01.03)>> Θα μπορούσαμε (και ίσως θα έπρεπε) να αναλύσουμε ακόμα περισσότερο αυτήν την «Αλλαγή Παραδείγματος» που σχετίζεται με εκείνο που ονομάζεται χρήμα – αλλά δεν είναι εδώ το κατάλληλο μέρος.

Εκείνο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η μετάβαση στις ΗΛΜ έχει προχωρήσει ήδη αρκετά, χωρίς σοβαρές κοινωνικές / ταξικές ενστάσεις και αντιθέσεις. Κι ωστόσο ο πραγματικός στόχος της (ό,τι και να ειπωθεί από «ειδικούς» ή τεχνοφετιχιστές) δεν είναι άλλος απ’ την «σωστή ανάλωση του εργατικού μισθού». Σωστή για την καπιταλιστική συσσώρευση στην 4η βιομηχανική επανάσταση – εννοείται.

Τι σημαίνει «σωστή ανάλωση του εργατικού μισθού»; Σημαίνει πρώτα απ’ όλα την παραδοχή, την αναγνώριση απ’ την μεριά των μισθωτών ότι α) ο μισθός ΔΕΝ τους ανήκει, και β) ότι ΔΕΝ είναι το (συνήθως χαμηλό) «αντίτιμο» της εκμετάλλευσής τους. Αλλά ότι α) ο μισθός τους παραχωρείται υπό όρους και προϋποθέσεις (που θα πρέπει να ελέγχονται), και β) τον έλεγχο αυτόν θα τον κάνει «αυτόματα» το πατερναλιστικό κράτος / κεφάλαιο ως εκπρόσωπος του «γενικού συμφέροντος».

Δεν πρόκειται ούτε για μυστικό ούτε για «συνωμοσία» απ’ την μεριά των αφεντικών! Έχουν δείξει καθαρά τι εννοούν και τι σκοπεύουν. Έχουν «θερμομετρήσει» την κοινωνική αποδοχή, και προχωρούν. Με σταθερά βήματα σε λεωφόρους ανοικτές…

Αλλά είπαμε: «όχι άλλες κακές ειδήσεις!»….

Ζήτω οι καλές!!!

Ζήτω οι ζεστές, οικογενειακές στιγμές!!!

Με γεια το ταχύπλοο (2)…

Δευτέρα 18 Μάη (00.45) >> Όλη η φλυαρία και ο θόρυβος γύρω απ’ την (ουκρανική) magura κάνει αυτό που πρέπει: πετάει στην άκρη την απάντηση στην ερώτηση και πού το βρήκατε ρε μάγκες το drone των ονείρων σας, έτσι, «κουτίσιο»; Είχε χάσει το δρόμο του και το τσακώσατε εν πλω; (Όχι βέβαια, δεν πας να «πιάσεις» κάτι που μπορεί να εκραγεί! Αν το πετύχεις τυχαία το πυροβολείς για να σκάσει!!!) Έχασε τον προσανατολισμό του και στούκαρε κάπου οπότε ακινητοποιήθηκε; (Προφανώς όχι, ήταν αγρατζούνιστο!!!). Μπλέχτηκε σε τίποτα δίκτυα και το βρήκατε στο ξεψάρισμα; (Χα!!!)

Η αρχική ειδησειογραφία, ότι βρέθηκε «αραγμένο» υπομονετικά σ’ ένα σπηλιάρι κάπου στη Λευκάδα από ψαράδες, είναι προφανώς και η μόνη σωστή (: όταν πρόκειται να κουκουλωθεί κάτι οι πολύ αρχικές περιγραφές είναι και οι πιο κοντινές στην πραγματικότητα – στη συνέχεια προστίθενται τα παραπλανητικά και χάνεται η μπάλα…) Αλλά είναι επίσης και ανεξήγητη, με δεδομένη την τεχνολογία πλοήγησης που χρησιμοποιούν αυτά τα drones όταν είναι σε πραγματική χρήση. Αν χαθεί η επαφή τους με τους πλοηγούς / χειριστές, τα μεν ιπτάμενα πέφτουν και τσακίζονται, τα δε πλεούμενα κάπου στουκάρουν για να σταματήσουν… Υπάρχει επίσης και μηχανισμός αυτόματης αυτοκαταστροφής αν χαθεί η επαφή με τον χειριστή (κανείς δεν θα ήθελε να χρεωθεί ότι βούλιαξε “κατά λάθος” κρουαζερόπλοιο με 1000 άτομα!!!).  Ή, αν μείνουν από μπαταρία, βολοδέρνουν ακυβέρνητα και πάλι αυτοανατινάζονται… Πάντως σε σπηλιές δεν πάνε να κρυφτούν περιμένοντας πότε κάποιος θα δεήσει να τα βρει!!

Θα πρέπει επιπλέον να πάρει κάποιος σοβαρά υπόψη του τι συμβαίνει στην αφετηρία της διαδρομής της magura, στις λιβυκές ακτές. Δεν δρουν εκεί μόνο ουκρανοί πράκτορες. Δρουν και θεοναζί. Πιθανότατα και κάποιοι έλληνες. Σίγουρα και τούρκοι, γάλλοι, ιταλοί, αμερικάνοι, ρώσοι… Με τέτοιο συνωστισμό πρωτοκοσμικών υπηρεσιών το ποιος είναι τι είναι συνήθως δύσκολο να εξακριβώνεται. Οπότε είναι ιδανικός (αυτός ο συνωστισμός) να «εξαφανιστεί» ένα όπλο αν υπάρχει ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο. Να κλαπεί, ή να «αγοραστεί»: ειδικά οι ουκρανοί είναι φημισμένοι για το λαθρεμπόριο όπλων!!!

Η πιο εύλογη απάντηση στην απαγορευμένη ερώτηση είναι ότι η magura ήρθε «πακέτο»… «Κρύφτηκε» στο σπηλιάρι της Λευκάδας για να αλλάξει χέρια… Βρέθηκε τυχαία, οπότε έπρεπε να υπάρξει και μια ξεκαρφωτική «αφήγηση»… (Διαφορετικά κανείς εκτός των ελληνικών υπηρεσιών δεν θα μάθαινε τίποτα). Κι αυτά γίνονται ακόμα πιο εύλογα απ’ το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος / παρακράτος ήθελε το know how της ουκρανικής (ή ουκρανο-αγγλικής…) magura, αλλά χωρίς τους «φιλοτουρκικούς» περιορισμούς που έβαζε το «επίσημο» Κίεβο! (Τι να την κάνει την magura αν όχι κατά τουρκικών πολεμικών πλοίων; Να τορπιλίσει ένα ιταλικό αντιτορπιλικό σε απάντηση για την «Έλλη»;)

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η (χαρούμενη!) αλήθεια σχεδόν δεν κρύφτηκε! Μια μόλις ημέρα μετά την δήθεν «τυχαία ανακάλυψη» του drone-των-ελληνικών-ονείρων, τα καθεστωτικά «νέα» κυκλοφόρησαν μ’ αυτό το πρωτοσέλιδο:

Διαβάστε σωστά: Το drone «μίλησε» (το μπαγάσικο!!) Γιατί το Πεντάγωνο το θεωρεί «θείο δώρο» και έδωσε εντολές για έλεγχο χωρίς χρονοτριβή – Πού έγινε «φύλλο και φτερό» με στόχο και την αντιγραφή της τεχνογνωσίας που προσφέρει…

Σαφές; Το εφοπλιστικό εθνικό asset μίλησε!!

Ακόμα κι ο αρμόδιος condor, ο ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας, ήταν όλο χαμόγελα (εκτός αν πρόκειται για το μόνιμα «φυσικό» του) για το θέμα στην προσυνεδριακή του κόμματός του. Λέει φυσικά τα εθνικά σωστά ψέμματα («αλιεύτηκε έξω απ’ τα χωρικά ύδατα» – δηλαδή η Λευκάδα είναι εκτός;;;) αλλά αυτό ας του συγχωρεθεί: είναι το «φυσικό» του πόστου του!!!


Τα πραγματικά δεδομένα ωστόσο δεν είναι καθόλου «για χαρά». Αν ο ντόπιος εθνικόφρων μιλιταρισμός αποφάσισε ότι τα ρομπότ είναι στα μέτρα του, κάνει λάθος:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.