Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 1

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.19) >> Και τι δεν έχετε ακούσει (αν η ακοή σας φτάνει ως εκεί….) για τα «στήθη» που έχει προτάξει το ελλαδιστάν κατά του εξοπλισμού του «αιώνιου εχθρού» με αμερικανικά f-35;

Στην εντόπια δημαγωγία θεωρείται ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι η Άγκυρα λιγουρεύεται αυτά τα αμερικανικά ιπτάμενα γκάτζετ (τα οποία, πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα, δεν έχουν δοκιμαστεί ποτέ κατά αντιπάλου με αντίστοιχα πετούμενα…) και (ωωωω της εθνικοφροσύνης!!!) το ελλαδιστάν και οι σύμμαχοί του στην Ουάσιγκτον (: το «λόμπυ» των θεοναζί) που είτε έχουν ήδη (θεοναζί) είτε έχουν παραγγείλει μερικά κομμάτια (ελλαδιστάν) της το έχουν στερήσει ως τώρα.

Φόλα μεγάλου βεληνεκούς!!! Φόλα απ’ αυτές που πουλιούνται άνετα στο πόπολο…

Ας εξηγήσουμε αρχίζοντας απ’ το βασικό: είναι αυτά τα f-35 τόσο σπουδαία ώστε να τα λιγουρεύονται οι πάντες;

Ως «πολεμικό αεροπλάνο 5ης γενιάς» το f-35 είναι εν μέρει όπλο δράσης και εν μέρει «πλατφόρμα» για τον συντονισμό επιθέσεων από αέρα και όχι μόνο. Το χαρακτηριστικό του που διαφημίζεται (στους υπηκόους που πληρώνουν) είναι ότι είναι «αόρατο», δηλαδή ότι εντοπίζεται πολύ δύσκολα απ’ τα «εχθρικά» ραντάρ. (Αυτό το χαρακτηριστικό είναι πλέον ξεπερασμένο απ’ τα ραντάρ διπλού μήκους κύματος που έχει φτιάξει το Πεκίνο, αλλά μην τα λέμε αυτά και πέσουν οι πωλήσεις, ε;;;)

Κατά τα υπόλοιπα ως ιπτάμενη «ηλεκτρονική πλατφόρμα» το f-35 είναι ένας υπολογιστής φορτωμένος με σύνθετους αλγόριθμους, που «επικοινωνούν» τα data που επεξεργάζονται με δορυφόρους και εγκαταστάσεις εδάφους, για να συντονίσουν μια επίθεση και … να τσακίσουν τον αντίπαλο.

Και ως τέτοιο, ως ιπτάμενη «ηλεκτρονική πλατφόρμα», το f-35 υποφέρει απ’ όλα όσα θα περιμένατε από αμερικανικά ηλεκτρονικά συστήματα επιτήρησης και ελέγχου (αντιπάλων που δεν είναι ηλίθιοι…). Πρώτον, αυτές οι διαρκώς ανανεούμενες βάσεις δεδομένων και οι αλγόριθμοι που κάνουν το f-35 να έχει τον τίτλο «πέμπτης γενιάς» είναι αμερικανικής ιδιοκτησίας – αποκλειστικά. Και δεύτερον, οι αντίπαλοι-που-δεν-είναι-ηλίθιοι (εκτός απ’ το να έχουν τεχνολογίας κατάρριψης των f-35) διαθέτουν και τεχνολογίες ηλεκτρονικής αχρήστευσης ή/και αποπροσανατολισμού.

Το πρώτο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ως βασικό στοιχείο της απάντησης στο ερώτημα «μα θέλει η Άγκυρα πράγματι f-35;». Ενδεικτικά η καθεστωτική «καθημερινή» (κι όχι κάποια αναρχοκομμουνιστική μπροσούρα…) έγραφε στις 11 Μάρτη του 2025 κάτω απ’ τον τίτλο «Made in USA τα ευρωπαϊκά όπλα» μεταξύ άλλων κι αυτά (ο τονισμός δικός μας):

… Η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τα αμερικανικά οπλικά συστήματα απειλεί ευθέως την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η δηλωμένη πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ για αγορά ή προσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ οδήγησε Δανούς υπουργούς να ανακοινώσουν την ενίσχυση της άμυνας της αχανούς υπερπόντιας κτήσης. Μεταξύ των έργων θα είναι και διεύρυνση του υπάρχοντος διαδρόμου στο αεροδρόμιο, προκειμένου να μπορούν να προσγειωθούν αμερικανικής κατασκευής μαχητικά F-35. Για την αποστολή αυτή, όμως, τα υπερσύγχρονα τζετ ενδέχεται να είναι ακατάλληλα. «Ποιο το νόημα να στείλει η Δανία τέτοια αεροσκάφη να προστατεύσουν τη Γροιλανδία, όταν δεν είναι σίγουρη αν θα είναι ικανά να πετάξουν» λέει ο αναλυτής Σας Τούσα.

Τα αεροσκάφη αυτά απαιτούν συνεχείς ανανεώσεις λογισμικού και συντήρηση των ηλεκτρονικών τους συστημάτων, μέσω της αμερικανικής εφαρμογής ODIN (Operational Data Integrated Network). Το σύστημα αυτό ρυθμίζει τα πάντα, από τον σχεδιασμό της αποστολής μέχρι τις βάσεις δεδομένων απειλών και τη διάγνωση βλαβών.

«Το πρόβλημα με τόσο προηγμένα συστήματα είναι ότι απαιτούν συνεχή υποστήριξη από τον κατασκευαστή, και αν ο κατασκευαστής αποφασίσει να διακόψει την υποστήριξη, το υλικό παύει να λειτουγεί, αν όχι αμέσως, τότε σε μικρό χρονικό διάστημα. Το ερώτημα είναι πώς δημιουργείς συστήματα ασφάλειας στον εξοπλισμό σου για να προλάβει κάτι τέτοιο; Περισσότερα από τα μισά προηγμένης τεχνολογίας αεροσκάφη ευρωπαϊκών κρατών είναι κατασκευασμένα στις ΗΠΑ» λέει ο Τούσα….

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 2

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.16) >> Ουσιαστικά τα πολυδιαφημισμένα f-35 (όπως και κάθε άλλο πολεμικό γκάτζετ με σύνθετα και απόρρητα πληροφορικά συστήματα) δεν είναι ένα «όπλο». Είναι μάλλον ένας τρόπος ελέγχου των … συμμάχων που θα τα αγοράσουν!!!

Μεταφράζουμε, για την διασκέδασή σας! Από 13 Μάρτη 2025 (ο τονισμός δικός μας):

Γερμανοί αξιωματούχοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου γι’ αυτό που λένε ότι είναι «διακόπτης απενεργοποίησης» ενσωματωμένος στο αμερικανικής κατασκευής μαχητικό αεροσκάφος f-35. Οι ειδικοί λένε ότι δεν είναι τόσο απλό.

Αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέσυρε αρχικά την στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία, Γερμανοί αξιωματούχοι εξέφρασαν ανησυχία ότι οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να ελέγξουν ένα από τα πρόσφατα αποκτηθέντα όπλα της χώρας.

Η Γερμανία υπέγραψε συμφωνία πολλών δισεκτομμυρίων ευρώ με τον αμερικανικό αεροδιαστημικό γίγαντα Lockheed Martin το 2022 για 35 αεροσκάφη F-35A Lightning 2. Η Bundeswehr – οι ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας – προμηθεύτηκε άλλα οκτώ f-35 πέρυσι.

Ο Joachim Schranzhofer, εκπρόσωπος τύπου της γερμανικής εταιρείας όπλων Hendsolt, δήλωσε στη γερμανική εφημερίδα Bild την περασμένη εβδομάδα ότι ένας λεγόμενος «διακόπτης» που έχει τοποθετηθεί στα αμερικανικής παραγωγής f-35 είναι μάλλον φήμη, υπονοώντας ότι θα ήταν εύκολο για τις ΗΠΑ να καθηλώσουν το αεροσκάφος εμποδίζοντας την πρόσβαση σε βασικό λογοσμικό, το οποίο παραμένει υπό τον έλεγχό τους…

Δεν είναι Γιάννης, είναι Γιαννάκης!!! Δεν υπάρχει «διακόπτης», όλο το ηλεκτρονικό φορτίο του f-35 είναι «διακόπτης»!!! Πράγμα που σημαίνει απλά, πολύ απλά, ότι αυτά τα πανάκριβα γκάτζετ μπορούν να χρησιμοποιηθούν (από συμμάχους των ηπα…) ΜΟΝΟ όταν και όπως βολεύει τις ηπα…

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 3

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.13) >> Δεν τελειώνουν όμως στην ιδιοκτησία των data (και άρα στον έλεγχο των f-35) οι λόγοι που θα έπρεπε κάποιος … να (μην) τα λιγουρεύεται! (Λέμε τώρα).

Και πάλι η καθεστωτική «καθημερινή» έγραφε στις 22 Σεπτέμβρη του 2023 κάτω απ’ τον τίτλο F-35: περνούν τη μισή τους ζωή στα … πιτς λόγω συντήρησης κι αυτά τα … δελεαστικά:

… Ο αμερικανικός στόλος των μαχητικών αεροσκαφών f-35 μπορεί να πετάει λίγο περισσότερο απ’ τον μισό χρόνο της συνολικής του ικανότητας, καθώς τα προβλήματα συντήρησης κρατούν το αεροσκάφος στο έδαφος [sic!]

Το ποσοστό του χρόνου που ένα αεροπλάνο μπορεί να εκτελέσει μια απ’ τις αποστολές του ήταν 55% τον Μάρτιο του 2023, πολύ κάτω από τον στόχο του Πενταγώνου για 85%-90%, ανέφερε το Κυβερνητικό Γραφείο Λογοδοσίας (GAO).

«Οι διαδικασίες συντήρησης επηρεάζουν αρνητικά την ετοιμότητα των αεροσκαφών f-35». με το πρόβλημα «να οφείλεται εν μέρει σε προκλήσεις για την αποθήκη και την οργανωτική συντήρηση», ανέφερε το γραφείο.

Καθυστερήσεις προκύπτουν από ελλείψεις ανταλλακτικών, ανεπαρκή εκπαίδευση στη συντήρηση, ανεπαρκή εξοπλισμό υποστήριξης και έλλειψη τεχνικών δεδομένων που απαιατούνται για τις επισκευές.

Τα πάνω από 4.000 ανταλλακτικά που χρειάζονται (πάντα κατά περίπτωση) για την συντήρηση ενός f-35 παράγονται από πολλούς χωριστούς ιδιώτες υπεργολάβους της «μαμάς» Lochheed Martin, με τον καθένα να έχει την δική του «γραμμή παραγωγής» και τα δικά του προβλήματα εφοδιασμού σε πρώτες ύλες και σε timing – αυτά χωρίς αποκλεισμούς απ’ την Κίνα ή αλλού. Η α λα αμερικέν απάντηση-στο-πρόβλημα είναι ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια δολάρια χρηματοδότησης∙ αλλά είναι ολοφάνερο πως όσο περισσότερο απομακρύνεται ένα f-35 απ’ τις in usa αποθήκες ανταλλακτικών (σε επιχειρήσεις μακριά απ’ τις ηπα) τόσο πιθανότερο είναι να ξεκουράζεται κάπου … μέχρι να γίνει στόχος (προσγειωμένος).

Με δυο λόγια: οι αμερικάνοι φτιάχνουν διάφορα που πουλάνε για φανταχτερά και φοβερά και τρομερά και στην πράξη είναι ή για τεχνοπολιτική δηλητηρίαση ή για τα μπάζα∙ όλο το βάρος το δίνουν στο «marketing»… Τα f-35 είναι τελικά τέλεια κυρίως για παρελάσεις και λοιπές επιδείξεις…

Γιατί η Άγκυρα (και οποιοσδήποτε άλλος που δεν είναι «κουμπωμένος» με την Ουάσιγκτον) θα ήθελε, θα λιγουρευόταν, κάτι τέτοιο; Ειδικά όταν οι μηχανικοί της τουρκίας, σε συνεργασία με πακιστανούς μηχανικούς, προχωρούν ήδη την παραγωγή του δικού τους «μαχητικού 5ης γενιάς», του επονομαζόμενου Kaan ; Κι ακόμα πιο ειδικά όταν αποδείχθηκε με την επίθεση του ψοφιοκουναβιστάν και των θεοναζί κατά της Τεχεράνης ότι μπορεί κάποιος να νικήσει ακόμα και χωρίς καν και καν αεροπορία, μόνο με πυραυλική τεχνολογία;

(Αν το αντέχετε, να μια σχετικά αναλυτική πρόσφατη παρουσίαση του Kaan διάρκειας 9 λεπτών):

Να το πούμε λοιπόν: η Άγκυρα ΔΕΝ ενδιαφέρεται να αγοράσει f-35!!!! (Γιατί θα έπρεπε να θέλει;) Κι όλη η «γενναιότητα» του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου να την εμποδίσει είναι … φτηνό επιθεωρησιακό νούμερο για εσωτερική κατανάλωση…

Θέλει πράγματι η Άγκυρα να αποκτήσει … f-35; 4

Δευτέρα 13 Ιούλη (00.09) >> Αφού δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει κάτι έτσι κι αλλιώς προβληματικό που απλά θα την κάνει «εξάρτημα» της Ουάσιγκτον ενόσω έχει αφιερώσει (με επιτυχία…) δεκαετίες τεχνολογικής και παραγωγικής στρατιωτικής ανεξαρτησίας, για ποιο πράγμα ενδιαφέρεται επιτέλους η Άγκυρα (σε σχέση με τα f-35); Τι στο γεροδιάβολο;

Η τουρκική αερο-πολεμική βιομηχανία είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα κατασκευής των αμερικανικών f-35 ως υπεργολάβος. Μαζί με την συμμετοχή είχε παραγγείλει 100 κομμάτια, και είχε δώσει και μια προκαταβολή 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Το πρώτο f-35 απ’ την τουρκική παραγγελία βγήκε απ’ την γραμμή παραγωγής το 2018.

Αλλά δεν πήγε στον τουρκικό στρατό. Το 2019 το ψοφιοκουναβιστάν (πρώτη θητεία) θύμωσε που η Άγκυρα αγόρασε ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα S-400, και «έβγαλε» την Άγκυρα απ’ το πρόγραμμα συμπαραγωγής. Το θέμα ήταν (και φυσικά παραμένει) όχι οι S-400 σαν τέτοιοι, αλλά το ότι η Άγκυρα είχε ήδη πολύ καλές σχέσεις με την Μόσχα∙ οπότε θα ήταν πιθανό (βέβαιο λέμε…) πώς κάποια μυστικά των f-35 θα περιέλθουν σε γνώση των ρώσων μηχανικών.

Εν τέλει τα 6 (απ’ τα 100) f-35 που ήταν η τουρκική παραγγελία και είχαν εν τω μεταξύ παραχθεί ως το 2019 έμειναν για τον αμερικανικό στρατό. Και επειδή το αμερικανικό κράτος είναι τίμιο στις διακρατικές συναλλαγές του (ορισμός της τιμιότητας!!!), δεν επέστρεψε ποτέ την προκαταβολή του 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων! Έτσι, τσαμπουκά!

Έκτοτε η Άγκυρα ζητάει είτε να επιστρέψει στο πρόγραμμα (που δεν την ενδιαφέρει…) είτε να της επιστραφούν τα 1,7 δις (που την ενδιαφέρει και την παραενδιαφέρει!!!) Το ζητάει ευγενικά, αφενός επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και αφετέρου επειδή όσο κρατάει η έξωση μπορεί μεν να χάνει λεφτά αλλά κανείς δεν μπορεί να της πει «και γιατί φτιάχνεις δικά σου αεροπλάνα».

Ούτε καν οι θεοναζί – που είναι πολύ ταραγμένοι.

Το ίδιο ισχύει και για την εντόπια εθνικοφροσύνη, δεξιά κι αριστερά. Οι πολιτικές βιτρίνες, οι τωρινές, οι προηγούμενες και οι επόμενες, ξέρουν πολύ καλά ότι η «γενναιότητά» τους (κατά των «τουρκικών f-35»…) είναι μια άχρηστη βλακεία βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας, χωρίς καμία πρακτική αξία. Πουλάει ωστόσο (στο εσωτερικό) οπότε κάτι βγάζουν.

Πουλάει κι αυτό: ότι η Άγκυρα «επιβουλεύεται» το ελλαδιστάν (γι’ αυτό θέλει τα f-35…) Ένα καπιταλιστικό κράτος του μεγέθους και της δυναμικότητας του τουρκικού, με την γεωγραφική θέση και τις γεωπολιτικές δυνατότητες που έχει, το τελευταίο που θα το απασχολούσε είναι … ο «πυλώνας σταθερότητας» στα δυτικά του. (Κολώνα δωρικού ρυθμού μάλλον).

Εκείνο που πράγματι απασχολεί την Άγκυρα (και, απ’ την ακριβώς αντίθετη μεριά το ελλαδιστάν) είναι η ελληνική «εθνική γραμμή» της όλο και πιο σφικτής πρόσδεσης στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ σε συνθήκες εντεινόμενου 4ου παγκόσμιου πολέμου.

Το ίδιο ακριβώς απασχολεί και την Μόσχα (κι όχι μόνο), με πεδίο ενδιαφέροντος και αντιπαράθεσης όχι κάποια ξηρά αλλά την θάλασσα και τον αέρα. Στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Με μια ιστορία 200+ χρόνων αποκλειστικά και μόνο γεωπολιτικών προσόδων ο ελληνικός ιμπεριαλισμός έχει δείξει καθαρά τις αιτίες αυτών των σφικτών συμμαχιών: η Άγκυρα είναι ο πρώτος και ίσως ο μοναδικός στόχος του (ήδη απ’ τα μέσα των ‘90s). Και επειδή «δεν βγαίνει ο λογαριασμός» αποκλειστικά με τις δικές τους δυνάμεις ή, έστω, μέσω της συμμαχίας τους με τους θεοναζί, οι εντόπιοι εθνικόφρονες της δεξιάς και της αριστεράς ελπίζουν πως και η Ουάσιγκτον θα στραφεί κατά της Άγκυρας.

Η άχρηστη βλακεία τους η βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας (τους) είναι η παραβολή της ελπίδας τους ότι αυτό, τελικά, θα συμβεί…

Fusion

Δευτέρα 22 Ιούνη (00.34) >> Ενόσω το κοινό πρέπει να χαζεύει τους σχεδιασμένους info σκουπιδότοπους και τους «καυγάδες» μεταξύ ηττημένων πολιτικών βιτρινών, θαμμένο κάπου βαθιά μέσα στο «νόμο για την εθνική άμυνα» των ηπα για το 2027 που κουβεντιάζεται αυτόν τον καιρό στο κογκρέσο βρίσκεται το άρθρο 224 περί «πρωτοβουλίας συνεργασίας αμυντικής τεχνολογίας μεταξύ ηπα και ισραήλ». Το άρθρο αυτό ενοποιεί ουσιαστικά τους δύο στρατούς (τον αμερικανικό και τον θεοναζί) σε διάφορους τομείς, μ’ έναν τρόπο που δεν ισχύει ούτε καν για το νατο!

Το άρθρο 224 βάζει τις βάσεις για διμερή έρευνα κι ανάπτυξη όπλων, συμπαραγωγή όπλων, εταιρικές κοινοπραξίες, συμφωνίες αδειοδότησης και παραχώρησης πατεντών και κάθε άλλο είδος συνεργασίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ στο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Αν και τα δύο μιλιταριστικά συμπλέγματα συνεργάζονται ήδη στενά στην παραγωγή πυραύλων, το άρθρο 224 επεκτείνει σημαντικά τον συντονισμό σε κάθε τομέα της στρατιωτικής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανόμενης της «τεχνητής νοημοσύνης», της κβαντικής, των αυτόνομων συστημάτων, της κατευθυνόμενης ενέργειας, του κυβερνοχώρου, της βιοτεχνολογίας (ναι: της βιοτεχνολογίας…) και πολλών άλλων. Προβλέπει επίσης την «ενοποίηση δικτύων» και την «συγχώνευση δεδομένων». Μ’ άλλα λόγια, μετά την έγκριση του συγκεκριμένου νόμου, ο αμερικανικός στρατός δεν θα «συμπαραστέκεται» απλά στον ισραήλινο αλλά θα είναι ο καθένας σάρκα απ’ την σάρκα του άλλου.

Τι χρειάζεται μια τέτοια ενοποίηση; Απλό: η μιλιταριστική σχέση ανάμεσα στα δύο κράτη δεν θα περνάει πια απ’ την έγκριση του (αμερικανικού) νομοθετικού (και την έστω φευγαλέα γνώση των υποτελών), δεν θα υπάρχει πια «πολιτικό» φιλτράρισμα, αλλά μόνο ένας «επιτελικός αυτοματισμός».

Αυτά προωθούνται ήρεμα κι ωραία ενόσω το φιλοθεάμον κοινό πρέπει να τρέφεται με τα μπινελίκια του ψόφιου κουναβιού προς το συνεταιράκι του, τον καταζητούμενο εγκληματία πολέμου αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ…

Γιατί χρειάζεται κάτι τέτοιο, μια τέτοια ενοποίηση σήμερα; Γράφαμε πριν μια βδομάδα για την αναγκαιότητα της «πανστρατιάς»… (Λίγα παραπάνω στη συνέχεια).

Εν τω μεταξύ ιδού ο αμερικανικός ρεαλισμός δια στόματος του αντιπροέδρου Eyeliner πριν 3 ημέρες:

Όταν ο στιβαρός Eyeliner προτείνει στους θεοναζί να «πάρουν μυρωδιά απ’ την πραγματικότητα» (πράγματι, μυρίζει καμένο, πολύ καμένο!) εννοεί να δουν τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης… Πράγμα που σημαίνει: «μόνοι σας ω θεοναζί δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Ό,τι είναι θα το κάνουμε μαζί και υπό τις οδηγίες μας… Δεν το έχετε πάρει χαμπάρι;»

Κάποιος άλλος τα ήξερε αυτά απ’ το 2012:

 

Το πικρό μίσος της ήττας

Δευτέρα 4 Μάη (01.23) >> Το ψόφιο κουνάβι ξεμπέρδεψε με την απαιτούμενη έγκριση του αμερικανικού νομοθετικού για την συνέχεια του πολέμου. «Ποιος πόλεμος;» σφύριξε ο κάπου χαμένος στην Καραϊβική υπ.εξ. του. «Πάει αυτός, τέλειωσε εδώ και καιρό!!…. Δεν βλέπετε; Εκεχειρούμε!». (Δεν συμπλήρωσε «ευχαριστούμε για την προσοχή σας»… Αυτό είναι πατέντα του αφεντικού).

Μάλιστααα… Απ’ αυτήν την άποψη το ψοφιοκουναβιστάν είναι ελεύθερο να βοηθήσει τους θεοναζί συμμάχους του αν εκείνοι είναι έτοιμοι για νέες περιπέτειες. Η «βοήθεια στον σύμμαχο» δεν είναι πόλεμος που χρειάζεται έγκριση, έτσι δεν είναι; Αν αυτοί οι καταραμένοι «φρουροί» μας επιτεθούν επειδή είμαστε καλωσυνάτοι και βοηθάμε τους φίλους μας, ε, τι να κάνουμε; Χρειάζεται άδεια για το «δικαίωμα αυτοάμυνας»; Όχι βέβαια….

Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη προετοιμάζεται για τα χειρότερα επιδιδόμενη σε ασκήσεις ύφους. Με την μορφή «προτάσεων» προς την Ουάσιγκτον, τις οποίες το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι απορρίπτει. Φαίνεται ωστόσο ότι η Τεχεράνη κάνει αυτή τη δουλειά όχι επειδή περιμένει πως το ψοφιοκουναβιστάν πρόκειται να συζητήσει οτιδήποτε (κι ας μην μιλήσουμε για τους θεοναζί), αλλά απευθυνόμενη έμμεσα προς τις γειτονικές πετροχούντες: όπως βλέπετε κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά…

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις τάξεις των «φρουρών» αλλά και σ’ ένα μέρος της ιρανικής κοινωνίας αναπτύσσεται ήδη ένα ερώτημα: Γιατί πρέπει να διαπραγματευτούμε το πυρηνικό μας πρόγραμμα με τους αμερικάνους; Τι είναι οι αμερικάνοι για να έχουν τέτοια αρμοδιότητα και απαίτηση; Αυτές οι διαπραγματεύσεις γίνονται με την «διεθνή υπηρεσία ατομικής ενέργειας» – όχι μ’ όποιον το παίζει αφεντικό του πλανήτη! Και σίγουρα όχι με τον κάθε καραγκιόζη…

Σωστό από κάθε άποψη το ερώτημα αλλά πρακτικά ρητορικό. Εν τούτοις αν προσέξει κάποιος την σειρά των «βημάτων για την αποκατάσταση της ειρήνης» που προτείνει η Τεχεράνη, περιλαμβάνει ήδη μια αλλαγή στάσης σε σχέση με το τίνος αρμοδιότητα είναι μια τέτοια διαπραγμάτευση. Το «πυρηνικό πρόγραμμα» μπαίνει τελευταίο, αφού πρώτα η Ουάσιγκτον πάρει τα στρατά της πίσω, αφού πρώτα δώσει εγγυήσεις (;;;) ότι δεν θα ξανακάνει «εκδρομή» στα εκεί μέρη… Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ουάσιγκτον χάνει όλα τα «χαρτιά» της όταν και αν φτάσει η ώρα του «πυρηνικού προγράμματος». Προφανώς αν όχι ο με-συμπεριφορική-άνοια μεγαλειότατος οπωσδήποτε κάποιος αιμοβόρος δίπλα του το έχει προσέξει…. Και βγάζει αφρούς.

Ούτε το ψοφιοκουναβιστάν ούτε οι θεοναζί έχουν αυτή τη στιγμή κάτι να πουλήσουν ως «νίκη»∙ αντίθετα έχουν ήδη πολλά φορτωμένα στις καμπούρες τους ως ήττες. Πώς να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους; Έτσι;

Αυτό το video κρατάει, έτσι όπως το είδατε, πάνω από μια ώρα. Δεν το βάλαμε ολόκληρο γιατί σας ξέρουμε: θέλετε δράση…”Έργα, όχι λόγια!”

Αν έχουμε σωστή την βασική ιστορική γνώση (κι αν είναι σωστή η εκτίμηση (όχι μόνο δική μας) ότι με την επίθεση της 28ης Φλεβάρη το ψοφιοκουναβιστάν και οι θεοναζί έβαλαν όλα τους τα αυγά σ’ ένα και μοναδικό καλάθι) τότε 11 φορές στις 10 ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός που είναι πια στριμωγμένος για τα καλά στα σκοινιά αλλά έχει ακόμα περιθώρια χρόνου, χώρου και όπλων, έχει αποφύγει δηλαδή την συντριβή, δεν κάνει πίσω. Ούτε καν αν του πει τηλεφωνικά δυο τρία φωνήεντα η ανεγκέφαλη αλεπού….

(Μετά την επίσκεψη στις 27 Απρίλη του ιρανού υπ.εξ. Araghchi στο Λένινγκραντ / αγ. Πετρούπολη και τις συζητήσεις του εκεί με τον Lavrov, τον Putin, αλλά και τον επικεφαλής των ρωσικών στρατιωτικών υπηρεσιών Kostyukov – πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχαν και θέματα της αρμοδιότητάς του – η ανεγκέφαλη αλεπού τηλεφώνησε διαδοχικά στο ψόφιο κουνάβι και στον αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ. Σύμφωνα με την λιτή επίσημη ανακοίνωση του Κρεμλίνου τους ξεκαθάρισε ότι η συνέχιση του πολέμου θα έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για το ιράν και τους γειτονές του αλλά και για ολόκληρη την διεθνή κοινότητα και ότι οποιαδήποτε χερσαία εισβολή είναι εντελώς απαράδεκτη απ’ την μεριά της Μόσχας…).

Οι δυο μαφιόζοι συνεταίροι δεν κάνουν λοιπόν πίσω – αλλά δεν θα κάνουν ούτε μπροστά; Θα μείνουν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι; Θα στήσουν καμιά προβοκάτσια ως αφορμή για να ξαμοληθούν;

Δεν ξέρουμε. Εκείνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι δεν μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά, δεν μπορείς να επιβιώσεις «πολιτικά» (ούτε γεωπολιτικά σ’ έναν σκληρά ανταγωνιστικό καπιταλιστικό πλανήτη….) αν έχεις τζογάρει τόσο χοντρά κι έχεις χάσει. Ειδικά αν διεκδικείς θέση «υπερδύναμης» και «παγκόσμιου αφεντικού». Κι ακόμα χειρότερα αν η ήττα σου δεν κρύβεται πια καν και καν.

Οι new york times δεν γουστάρουν ψόφιο κουνάβι. Οπότε στρίβουν το μαχαίρι (είναι και προεκλογική περίοδος…):

Το cnn, που επίσης δεν γουστάρει ψόφιο κουνάβι, έγινε πρόσφατα ακόμα πιο μαρτυριάρικο:

Με τι μούτρα θα πάει επίσκεψη (αν πάει) το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι στο Πεκίνο; Eεεε;

(Παλιά, πολύ παλιά, τότε που δεν υπήρχε τόσο πυκνό Θέαμα, όταν ο αρχιστράτηγος ή ακόμα και ο βασιλιάς ως αρχιστράτηγος έτρωγε τέτοιο στραπάτσο το πιθανότερο ήταν να τον φάει το μαύρο σκοτάδι, παρά να αφεθεί να συνεχίσει να καμαρώνει και να απειλεί…

Αλλά τώρα ο βασιλιάς επιτρέπεται να νομίζει ότι νικάει – ή ότι θα νικήσει όπου νάναι. Πρόοδος, αναμφίβολα…)

 

Ο υποκειμενικός παράγοντας (το ford που γύρισε στο κρύο και άλλες ιστορίες…)

Ο διοικητής των αμερικάνων marines που προορίζονται να πέσουν πάνω στα πυρά των φρουρών της επανάστασης (αλλά και του τακτικού ιρανικού στρατού) τους ρωτάει γραπτά στις 26 Μάρτη «αν είναι έτοιμοι»… Πόσο έτοιμοι δηλαδή; Εκείνο στο «are your familys affairs in order?» θα μπορούσε να σημαίνει από «έχετε γεια βρυσούλες, κάμποι, βουνά, ραχούλες…» μέχρι «την διαθήκη σας την κάνατε»;

Δευτέρα 30 Μάρτη >> Βούλωσαν τις τουαλέτες: ήταν μια πρώτη ριπή στην ανταρσία, μόλις η ρημάδα / αρμάδα του αεροπλανοφόρου ford πέρασε το Γιβλαρτάρ… Τις ξεβούλωσαν (στην πάντα φιλόξενη Σούδα, αδειάζοντας τα υπερδυνατά aqua forte που αλλού; στη θάλασσα…).

Συνέχισαν προς τα ανατολικά. Πέρασαν το Σουέζ, ανασυγκροτήθηκαν, και πήραν την κατηφόρα της Ερυθράς Θάλασσας, προς το άλλο στενό, το Bab-al-Mandeb… Που μας πάνε 4.500 άντρες (και γυναίκες) μόνους μας;;;;

Κάτω απ’ το άγρυπνο βλέμμα των κινέζικων δορυφόρων του συμπλέγματος Baidu 3…

Κάπου εκεί στη μέση της διαδρομής, στις 12 του Μάρτη, άλλο κακό βρήκε την ρημάδα / αρμάδα: φωτιά που ξεκίνησε απ’ τα πλυντήρια του αεροπλανοφόρου ford!!!

Οι καχύποπτοι και χωρίς φαντασία σκέφτηκαν: Φωτιά στα πλυντήρια; Αποκλείεται! Εκεί έχει παντού νερά! Μάλλον τους κτύπησαν οι Huthis και δεν το λένε!!!

Λάθος!! (Αν είχε κτυπήσει η Ansar Allah θα το έλεγε η ίδια!!!). Στα πλυντήρια εκτός από νερό υπάρχουν και ντάνες με τα άπλυτα! Πετσέτες, σεντόνια… Εύφλεκτο υλικό!!! Πάνω σε καρότσια… Που κυλάνε μια χαρά στους διαδρόμους των κοιτώνων…

Η centcom είπε ότι η φωτιά επεκτάθηκε κατακαίγοντας πολλές δεκάδες δωμάτια και κρεβάτια∙ και ότι χρειάστηκαν 30 ώρες για να σβήσει: Η ανταρσία δεν κτύπησε απλά κόκκινο! Αχρήστεψε την μισή αεροναυτική δύναμη της αμερικανικής επίθεσης στο ιράν!!! Πάνω από 75 πολεμικά αεροπλάνα, αεροπλάνα ηλεκτρονικού πολέμου και ιπτάμενα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης πήραν τον δρόμο του γυρισμού (προς μεγάλη χαρά του πληρώματος!)

Ήταν το ιδανικό σαμποτάζ, που φυσικά δεν διέφυγε της προσοχής της «ηγεσίας» (όπως, ας πούμε, οι βουλωμένες τουαλέτες…). Διέφυγε όμως την προσοχής των υποτιθέμενων «κατά του πολέμου»: πίσω στη Σούδα (και στη συνέχεια στο Σπλιτ) ξεκίνησαν ανακρίσεις:

«Μήπως η φωτιά μπήκε εσκεμμένα;» (Λέτε; Χέζουν οι φάλαινες στη θάλασσα;)

Για να τους εκβιάσουν όλους απ’ το πλήρωμα να υποδείξουν ύποπτους δράστες ή και ενόχους, ΔΕΝ τους άφησαν να γυρίσουν στα σπίτια τους απ’ την Σούδα (ή, τώρα το Σπλιτ) αφού έτσι κι αλλιώς η ρημάδα / αρμάδα θα γυρίσει στη βάση της. Τους κρατούν ομήρους παρατείνοντας την θητεία τους.

Γίνονται τέτοια πράγματα; Γίνονται και παραγίνονται! Το πρόβλημα της «άρνησης εκτέλεσης καθήκοντος» είναι μεγαλύτερο!

Στο παρακάτω πολύ πρόσφατο video (27 Μάρτη) ο Mike Prysner, εκπρόσωπος του αμερικανικού «κέντρου για τους αντιρρησίες συνείδησης» (δημιουργήθηκε το 1940, επί υποχρεωτικής θητείας…) περιγράφει την τωρινή κατάσταση του us army:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πέφτουν οι πύραυλοι σαν το χαλάζι (κι ο τραυματισμένος σωστομερίτης αναστενάζει…)

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.34) >> Το 1973 ήταν μια ιδιαίτερα ταραγμένη χρονιά – για τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, όχι μόνο τον αμερικάνικο. Τον Γενάρη έγινε η επίθεση του Τετ στο βιετνάμ. Τον Οκτώβρη έγινε κάτι άλλο, στη μέση Ανατολή∙ κάτι που θα άλλαζε κυριολεκτικά την «ροή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ήταν η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση!

Η (ελληνική) wikipedia δίνει μια ιδέα (για την σχέση του τότε με το τώρα στη συνέχεια):

Στις 15 Αυγούστου του 1971 ο αμερικάνος πρόεδρος Nixon, λόγω των διογκούμενων εξόδων του πολέμου  στο βιετνάμ, αποφάσισε να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από την Συμφωνία του Bretton Woods για την σταθερή ισοτιμία του δολαρίου με τον χρυσό, επιτρέποντας έτσι στο δολάριο «να επιπλέει»∙ ουσιαστικά για να μπορεί να τυπώνει δολάρια κατά βούληση. Λίγο αργότερα ακολούθησε η Βρετανία, κάνοντας το ίδιο για την στερλίνα. Οι βιομηχανικές χώρες ακολούθησαν με τα δικά τους νομίσματα, τυπώνοντας χρήμα σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση του δολαρίου και, ανταγωνιστικά, άλλων νομισμάτων. Επειδή το πετρέλαιο τιμολογούνταν σε δολάρια, αυτό σήμαινε ότι οι παραγωγοί πετρελαίου θα είχαν λιγότερα πραγματικά έσοδα με την ίδια τιμή. Τα μέλη του ΟΠΕΚ (αραβικά κράτη) έκαναν τότε μια κοινή ανακοίνωση διακηρύσσοντας ότι θα τιμολογούν το πετρέλαιο σε χρυσό – αντί για το δολάριο…

… Ενάμισυ μήνα μετά, στις 6 Οκτώβρη του 1973, η Συρία και η Αίγυπτος εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση κατά του Ισραήλ, προκειμένου να ανακαταλάβουν τα αραβικά εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ με τον «πόλεμο των 6 ημερών» το 1967. Το ισραήλ θα έχανε, αλλά οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το στηρίξουν εφοδιάζοντάς το διαρκώς με όπλα. Οπότε σαν αντίποινα ο ΟΠΕΚ αποφάσισε εμπάργκο πετρελαίου κατά του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη συνέχεια το εμπάργκο επεκτάθηκε σε άλλα δυτικά κράτη. Το αποτέλεσμα ήταν η τιμή του πετρελαίου να τετραπλασιαστεί: από 3 δολάρια το βαρέλι στα 12. Ακολούθησε κράχ στα χρηματιστήρια…

Την συνέχεια μπορείτε να την αναζητήσετε σε διάφορες πηγές: ήταν τα θρυλικά από κινηματική / εργατική άποψη seventies…

Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι τότε η Ουάσιγκτον, ως «επικεφαλής της δύσης», προσπάθησε – και κατάφερε – να αντιμετωπίσει αυτό το ενεργειακό κτύπημα στην καρδιά του (δυτικού) βιομηχανικού καπιταλισμού μ’ έναν συνδυασμό οικονομικών και πολιτικών κινήσεων, υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Δεν υπήρχε ούτε σαν φαντασίωση η προοπτική στρατιωτικής-λύσης-του-προβλήματος με επίθεση στα σοσιαλίζοντα τότε (και φιλικά προς την σοβιετική ένωση) αραβικά καθεστώτα…

Στρατιωτικές βάσεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη η Ουάσιγκτον ουσιαστικά δεν είχε – ως τις αρχές των ‘90s. Μετά την διάλυση της εσσδ και την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη της αραβικής χερσονήσου (που ήδη είχαν εξελιχθεί σε πετροχούντες στον ένα ή τον άλλο βαθμό…) βρέθηκαν «ακάλυπτα». Απ’ το 1991 και μετά, με την «καταιγίδα της ερήμου» κατά του ιρακινού καθεστώτος (Σαντάμ Χουσεϊν) στήνοντας μια βιομηχανία προσχημάτων η Ουάσιγκτον κυρίως (και πίσω της μια σειρά ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών) άρχισε την επανακατάκτηση των πετρελαιοφόρων ερήμων μέσω στρατιωτικών βάσεων. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο:

Ταυτόχρονα με την εξαγωγή του μεγαλύτερου μέρους της βιομηχανικής παραγωγής του σε «τρίτες» (με φτηνή εργασία) χώρες κυρίως της ανατολικής ασίας, απ’ την δεκαετία του 1990 το αμερικανικό κράτος / κεφάλαιο άρχισε να «κτίζει» την (σχετική) ενεργειακή (σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αυτάρκειά του: τα σχιστολιθικά κοιτάσματα (ακριβά στην εξόρυξη και οικολογικά καταστροφικά…) έγιναν τον κύριο μέσο.

Αφού, λοιπόν, «δεν χρειαζόταν» όπως άλλοτε τα αραβικά κοιτάσματα (στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι εισαγωγές πετρελαίου και πετρελαιοειδών κάλυπταν σχεδόν τις μισές ενεργειακές ανάγκες των ηπα) γιατί συνέχισε να απλώνει τον μιλιταρισμό του στην περιοχή απ’ τα ’90s και μετά; Επειδή αυτά τα κοιτάσματα τα χρειάζονταν άλλοι!! «Φίλοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και εν δυνάμει αντίπαλοι.

Απ’ τα ΄00s και ύστερα, με «μοχλό» τον διαρκή προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά «εργαλεία» στην περιοχή το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς και τους ουαχαβίτες μισθοφόρους, η Ουάσιγκτον άρχισε τον σχεδιασμό της «νέας μέσης Ανατολής» έτσι ώστε αφενός οι πετροενεργειακές ανάγκες των «άλλων» να είναι μόνιμα υπό έλεγχο στην ευρύτερη μέση Ανατολή, αφετέρου να μπορεί να μετακινεί τον μιλιταρισμό της κατά βούληση προς και από την ανατολική Ασία.

Η γνωστής ποιότητας κυραΧίλαρι, το 2008. Χωρίς σχόλια…

Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με την απόβαση του νατο στο αφγανιστάν, και οι θιγόμενοι κατάλαβαν πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο. Η έξωση της Ουάσιγκτον (και όλων των παρακμιακών δυτικών ιμπεριαλισμών) απ’ όλην αυτή την περιοχή, έτσι ώστε να «απελευθερωθεί» για λογαριασμό του προελαύνοντος ευρασιατικού project, μόνο με στρατιωτικά μέσα θα μπορούσε να γίνει – πια.

Το «μπλοκ της Αστάνα» (γράφαμε για χρόνια…) δηλαδή η συμμαχία Μόσχας, Τεχεράνης και Άγκυρας ξεκίνησε (με κύριο σημείο το συριακό πεδίο μάχης και αρχικό στόχο τον isis, που ήταν βασικό συστατικό αυτής της «νέας μέσης Ανατολής»…) την εκστρατεία έξωσης το φθινόπωρο του 2015. Πώς όμως θα μπορούσε να κορυφωθεί;

Χάρη στα απανωτά λάθη του δυτικού άξονα! «Ποτέ μην εμποδίζεις τον εχθρό σου απ’ το να κάνει λάθη» λέει μια κινέζικη παροιμία ιδιαίτερα αγαπητή αυτούς τους καιρούς. Οι παρακμιακοί δυτικοί ιμπεριαλισμοί κάνουν πολλά, και το χειρότερο για την περίπτωσή τους είναι αυτό: υποτιμούν τους αντιπάλους τους.

Υπάρχει αντίρρηση;


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

… και η «στρατηγική υπομονή» της Ansar Allah…

Δευτέρα 16 Μάρτη (00.23) >> Στο πολύγωνο της απάντησης στην επίθεση των θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν είναι φανερή η δράση τόσο της Hezb’ Allah όσο και των ιρακινών πολιτοφυλακών των popular mobilization units / PMU. Οι τελευταίοι κτυπούν την αμερικανική βάση στο (υπό κουρδικό έλεγχο) Erbil στο βόρειο ιράκ, την αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη∙ ενώ ως τώρα έχουν καταρρίψει ένα ιπτάμενο βυτίο του us army, κάτι που αποτελεί σημαντική ποιοτική αναβάθμιση αφού ως τώρα καμία απ’ τις πολιτοφυλακές της αντίστασης δεν είχε πετύχει (δεν είχε τα μέσα για) κάτι τέτοιο.

Λείπει όμως ακόμα κάποιος. Η Ansar Allah, οι περήφανοι και ακατάβλητοι υεμενίτες. Γιατί;

Οι θεοναζί ενδιαφερόμενοι έχουν (as usual) την απάντηση: η οργάνωση φοβάται μην σκοτώσουν τα στελέχη της, ίσως έχει ξεμείνει και από όπλα… Καταλαβαίνετε: είναι ψιλοξοφλημένη, αγκομαχάει…

Αλήθεια;


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ας πούμε: η νότια κύπρος… Ή και το ελλαδιστάν… 2

Δευτέρα 9 Μάρτη (00.25) >> Οπότε ο γιγάντιος-πυλώνας-σταθερότητας πάει στη «μαρτυρική μεγαλόνησο» για να … φυλάξει το νο 1 εθνικό κεφάλαιο; Δεν ακούγεται κάπως «τραβηγμένος» ένας τέτοιος ισχυρισμός απ’ την μεριά μας; Ναι, επιφανειακά…

Για δείτε αυτόν τον χάρτη, πριν 2 μέρες:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.