Tag: εξωτερική πολιτική

Η επέλαση της πανούκλας

Παρασκευή 28 Δεκέμβρη. Έχουν σημασία όλα αυτά πέρα απ’ την υπεράσπιση των αγώνων των παλαιστινίων; Ναι, έχουν και παραέχουν. Δεν πρόκειται για ένα «τοπικό ζήτημα» – εξάλλου το Τελ Αβίβ και οι συμμαχοί του το έχουν διεθνοποιήσει ήδη.

Αν κρατήσει κανείς τον «σκληρό πυρήνα» της μεθόδευσης, δηλαδή ότι ένα κράτος διαμορφώνει μια ιδεολογία / ασπίδα των εγκλημάτων του και αυτήν προσπαθεί να την επιβάλλει παντού, είτε με την βία των απειλών είτε με την βία των απαγορεύσεων (της εγκληματοποίησης) , τότε θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κράτος στον πλανήτη που να μην μπορεί να κάνει το ίδιο. Δεν υπάρχει ούτε ένα που να μην θέλει να κάνει το ίδιο, εάν μπορεί να επικαλεστεί έναν μείζονα «εθνοκρατικό» κίνδυνο.

Χθες αναφερθήκαμε στο Tallinn. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ζούμε σ’ ένα κράτος που το έχει πολύ εύκολο να φτιάχνει «εθνικούς κινδύνους». Και, κατά συνέπεια, ξέρει επειδή το έχει ξανακάνει πολλές φορές αυτό: το να προσπαθήσει να θωρακιστεί μέσα απ’ την (λίγο πολύ γνωστή) ιδεολογία / ασπίδα που διαθέτει – έτσι ώστε απ’ την μια να ομογενοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος του κοπαδιού, και απ’ την άλλη να καταστείλει τους εσωτερικούς του αντιπάλους.

Κι αν αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι τα πράγματα δεν βρίσκονται σε τέτοια φάση, μην κάνετε το λάθος να φανταστείτε πως το ίδιο θα συμβαίνει και τα επόμενα χρόνια. Η εθνική ιμπεριαλιστική γραμμή συναντάει σοβαρά προβλήματα (στους διεθνείς συσχετισμούς) και σε συνδυασμό με την οικονομική, πολιτική και γεωπολιτική υποτίμηση του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου πλην των εφοπλιστών (έχουμε γράψει πολλές φορές γι’ αυτήν, θα ξαναγράψουμε) είναι πιθανό (και πάντως δεν μπορεί να αποκλειστεί) ότι κάποια στιγμή θα επιχειρήσει ένα εσωτερικό «μπετονάρισμα», κάποιου είδους αυταρχική κεφαλαιοποίηση του μικροαστικού δυναμικού (βλακείας και εθελοδουλείας) που υπάρχει διαθέσιμο σε αφθονία.

Αυτά δεν είναι πρόβλεψη, ούτε βέβαια τα λέμε για να σπείρουμε τον πανικό. Θα τα λέγαμε πρόγνωση: παρατηρούμε τι συμβαίνει διεθνώς καθώς ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός οξύνεται. Η καπιταλιστική κρίση / αναδιάρθρωση έχει σταματήσει να κρύβεται πίσω από φιλελεύθερες κουρτίνες· προχωράει με όλο και μεγαλύτερη «αυτοπεποίθηση» προς διάφορες μορφές κρατισμού / παρακρατισμού, που είναι παραλλαγές του ίδιου μοντέλου απόλυτου εσωτερικού ελέγχου. Total dominance που θα έλεγαν και οι αμερικάνοι…

Κι όποιος θέλει να πιάσει με τα χέρια του θηρίο για να καταλάβει ότι αυτό υπάρχει, είναι άξιος της μυωπίας του…

Η μέση Ανατολή γεμάτη “ειρηνοποιούς”…

Πέμπτη 27 Δεκέμβρη. Σίγουρα δεν έχετε διαβάσει οτιδήποτε που να συσχετίζει την «ειρηνοποιό» διάθεση του ψόφιου κουναβιού με το «κύμα φιλίας» προς το καθεστώς Άσαντ που έχει σηκωθεί απ’ όλους τους άραβες καθεστωτικούς, οι οποίοι μέχρι πριν όχι πολύ καιρό έλεγαν ότι είναι ένα κάθαρμα (είναι!) που πρέπει να του κοπεί το κεφάλι (με ηλεκτρικό πριόνι…)… Ε;

Κι όμως! Το ένα μετά το άλλο διάφορα αραβικά καθεστώτα, σειχάτα, εμιράτα, χούντες, κλπ, έχουν ξεκινήσει την «αποκατάσταση των σχέσεών τους» με τον διάβολο Άσαντ. Το συριακό καθεστώς θα κληθεί στην επόμενη σύνοδο των αραβικών κρατών (απ’ όπου είχε πεταχτεί με τις κλωτσιές πριν 7 χρόνια), ενώ όλοι αυτοί οι χρυσοντυμένοι ποντικοί της ευρύτερης περιοχής έχουν αρχίσει τα βήματα για το ξανα-άνοιγμα των πρεσβειών τους στη Δαμασκό. Το κόλπο διάλυσης της συρίας έληξε, και όλοι προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα… Άλλος πιο γρήγορα κι άλλος πιο αργά.

Ο μόνος που φαίνεται «αδικημένος» είναι το ισραηλινό καθεστώς… «Φαίνεται»… Είναι; Αν, για παράδειγμα, μετά την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ σαν πρωτευούσας του, το ψόφιο κουνάβι του αναγνωρίσει τους επόμενους μήνες και τα (κατεχόμενα απ’ το 1967 συριακά) «υψώματα του Γκολάν» σαν δικό του έδαφος, θα εξακολουθεί να νοιώθει «αδικημένο»; Για όνομα του μεγαλοδύναμου: όχι!!! (Αυτό θα είναι, άλλωστε, προκαταβολή άλλων αναγνωρίσεων…)

Προσοχή: δεν θα στραβώσει η Δαμασκός που η Ουάσιγκτον κάνει δώρο στο Τελ Αβίβ συριακό έδαφος; Φυσικά!!! Προέχει όμως ο ρεαλισμός: για να πάρει το συριακό καθεστώς τα εδάφη του («υψώματα του Γκολάν») θα πρέπει να νικήσει κατά κράτος το ισραηλινό. Υπάρχει τέτοια περίπτωση σε μια ένας-μ’-έναν αναμέτρηση; Όχι, ούτε γι’ αστείο! (Σ’ έναν all out παγκόσμιο πόλεμο ίσως – αλλά ποιος ζει ποιος πεθαίνει σ’ αυτόν…)

Οπότε: η Ουάσιγκτον λέει «στο Τελ Αβίβ πάρτε τα», παραβιάζει άλλη μια φορά δεκάδες αποφάσεις του οηε (αλλά ποιος τον …. τον οηε;), η Δαμασκός θυμώνει, η Μόσχα την συμβουλεύει «αυτοσυγκράτηση, πρώτα η ανασυγκρότηση…», το ίδιο και η Τεχεράνη… Κι έτσι η εδαφική / πολιτική πραγματικότητα παραμένει μεν θολή κι αμφισβητούμενη, αλλά …

… Αλλά ποιος δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει η φράση «μεταβατική περίοδος»; Ποιος δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει «αύξηση εκκρεμοτήτων» στον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό;

Ο εθνικισμός κάνει καλή δουλειά… 1

Τετάρτη 26 Δεκέμβρη. Στην αρχή νομίζαμε ότι θα ήταν κάτι σαν εξαίρεση. Καθώς περνούν οι μέρες ωστόσο το πράγμα δείχνει να έχει αξιόλογη έκταση. Επ’ αφορμή της μισοαποχώρησης του αμερικανικού στρατού απ’ τις ypgκρατούμενες περιοχές της συρίας διάφοροι (προς τα παρόν με μισόλογα) τείνουν να καταγγείλουν την Ουάσιγκτον – επειδή «εγκαταλείψει τις ypg στις ορέξεις της Άγκυρας»….

Μιας και αρκετοί απ’ αυτούς τους «διάφορους» συμβαίνει να δηλώνουν «της αριστέρας» (του κράτους και του κεφάλαιου πάντα) φαίνεται ότι χάρη στα εθνικά συμφέροντα έχει συντελεστεί μια ολοκληρωτική μετάλλαξη. Που δεν περιορίζεται μόνο στο γκουβέρνο. Οι «αμερικάνοι φονιάδες των λαών» έχουν μετατραπεί σε «αμερικάνους σωτήρες των λαών» – κι ας έχουν κάνει αλλεπάλληλα εγκλήματα απ’ το 2001 και μετά· κι ας είναι εξαιτίας αυτών των εγκλημάτων που συνεχίζουν να έχουν τον στρατό τους και στη μέση Ανατολή, αλλά όχι μόνο.

Υπάρχει, βέβαια, εξήγηση: Για να έχει αξία η ελληνική συμμετοχή στον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ πρέπει να είναι (έστω και υπόγεια) αντιτουρκική. Η ερμηνεία που οι ίδιοι οι ντόπιοι δημαγωγοί δίνουν για την απόφαση του ψόφιου κουναβιού (ότι, δηλαδή, φεύγει απ’ τη συρία και παρατάει τους κούρδους είτε λόγω «πίεσης» είτε μετά από συμφωνία με το καθεστώς Ερντογάν), αν και αντιστρέφει πλήρως τους συσχετισμούς δύναμης, τους θυμίζει ωστόσο αυτό που θα έπρεπε να ξέρουν. Σ’ αυτήν την συμμαχία «περικύκλωσης της ανατολικής Μεσογείου» δεν έχουν όλοι οι συνεταίροι τους ιδιους εχθρούς! Ποτέ δεν είπε ή δεν εννόησε η Ουάσιγκτον ότι συμφωνεί με τον ελληνικό αντιτουρκισμό! Ούτε καν ο άλλος σύμμαχος, το Τελ Αβίβ, δεν έχει την ίδια άποψη για το τουρκικό καθεστώς – κι ας βρίζονται κάθε τόσο Netanyahou και Erdogan: μιας και βασικό ζητούμενο για το τουρκικό καθεστώς είναι η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία στους (άραβες) σουνίτες, πρέπει οπωσδήποτε να λέει κάτι για τους παλαιστίνιους. Πρακτικά ίσως το ιρανικό καθεστώς κάνει περισσότερα γι’ αυτούς· ή, έστω, τα προβάλει..

Ο ελληνικός εθνικισμός σε όλους του τις αποχρώσεις για έναν μόνο λόγο “νοιαζόταν” και “νοιάζεται” για τους κούρδους: στο βαθμό που είναι αντιτούρκοι. Ήλπιζαν στ’ αλήθεια οι ιερείς και οι πιστοί του ότι μετά την ήττα στο συριακό πεδίο μάχης η Ουάσιγκτον θα στρεφόταν κατά της Άγκυρας; Τόσο παρανοϊκοί είναι; (Ναι! Εδώ και χρόνια βλέπουν τακτικά οράματα διάλυσης της τουρκίας…)

Τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό δεν τον απασχολεί η Άγκυρα! Η Τεχεράνη τον απασχολεί, κυρίως επειδή το απαιτεί ένας συμμαχός του, ένας άλλος ιμπεριαλισμός της περιοχής, ο ισραηλινός – με τον οποίο διατηρεί ακόμα ειδικές σχέσεις. Αλλά η Αθήνα δεν έχει αντι-ιρανικές καούρες απ’ την μεριά της: να που οι διαφορές προτεραιοτήτων και στόχων είναι αμοιβαίες!

Πρακτικά, αν τα πράγματα εξελιχθούν όπως δείχνουν τώρα, ούτε οι κούρδοι της συρίας έχουν να χάσουν οτιδήποτε άλλο πέρα απ’ τον μεγαλοϊδεατισμό των εθνικιστών ηγετών τους! Η παραμονή τους στο εσωτερικό μιας ενιαίας συρίας, με αφοπλισμό και μια κάποια αυτοδιοίκηση όπως είχαν πριν το 2011 δεν τους απειλεί. Ούτε η Άγκυρα τους απειλούσε τότε – τα πράγματα άλλαξαν όταν προσπάθησαν να κατακτήσουν τουρκικά εδάφη, στο νότο, εφαρμόζοντας μάλιστα τις τακτικές του isis – επειδή είχαν πλάτες στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ.

Η επιστροφή στο status quo ante σε ότι αφορά τις πραγματικά κουρδικές περιοχές στη βόρεια συρία (πολύ μικρότερες απ’ αυτές που κατέχουν τώρα) μόνο την Αθήνα και το Τελ Αβίβ θα χαλάσει!

Ε!! Ας κάνουν μήνυση στη Μόσχα! (Ή μήπως οι έλληνες μπαίνουν στον πειρασμό να «κάψουν» αυτήν την ρημαδοσυμφωνία των Πρεσπών, για να δουν οι παλιοαμερικάνοι πόσα απίδια βάζει ο σάκος;)

Ο εθνικισμός κάνει καλή δουλειά… 2

Τετάρτη 26 Δεκέμβρη. Ψάχνοντας στα ράφια της ιστορίας για να δουν πως θα αντιμετωπίσουν τις πολλές χιλιάδες εβραίων ανά τον κόσμο (αλλά κάποιους και μέσα στο ισραήλ) που δηλώνουν αντίθετοι στην εποικιστική αποικιοκρατία του ισραηλινού κράτους, στη βία της κατοχής της παλαιστίνης και στα εγκλήματα κατά των παλαιστινίων, τα αφεντικά του Τελ Αβίβ έχουν ανασύρει έναν παλιό όρο. «Εβραίοι που μισούν τον εαυτό τους» – ψυχοπαθείς δηλαδή. (Πόσα άλλα κράτη μπορούν να κάνουν το ίδιο εναντίον των «δικών τους» αντεθνικιστών; Όλα!!!)

Ο όρος είναι παμπάλαιος. Εφευρέτης του ο ιδρυτής του εβραϊκού εθνικισμού Theodor Herzl, ο οποίος ήξερε ήδη από τότε πως η μεγάλη πλειοψηφία των εβραίων ήταν αντιεθνικιστές. Στο βιβλίο του «Το Εβραϊκό Κράτος» που εξέδωσε το 1896, παρουσίασε όσους εβραίους ήταν αντίθετοι στο σχέδιό του σαν «αντισημίτες εβραϊκής καταγωγής» (!!!). Λίγο μετά, κάποιοι εβραίοι αντιεθνικιστές επέστρεψαν τον χαρακτηρισμό στον Herzl, κατηγορώντας τον ότι κι αυτός, όπως όλοι οι πραγματικοί αντισημίτες, δεν μπορεί να ανεχτεί τις διαφορές γνώμης στο εσωτερικό των εβραϊκών κοινοτήτων. Ωστόσο ο όρος «εβραίος που μισεί τον εαυτό του» άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός το 1930, όταν ο εβραιο-εθνικιστής Theodore Lessing εξέδωσε βιβλίο με αυτόν τον τίτλο.

Με τέτοια βαριά ιστορία δεν είναι παράξενο που ο όρος αυτός έχει ξαναεπιστρατευτεί. Το ισραηλινό φασιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς δεν αντέχει την αποκάλυψη του πραγματικού χαρακτήρα του (όπως, άλλωστε, κάνουν όλα τα φασιστικά καθεστώτα στην ιστορία). Και προσπαθεί να εξοπλίσει την διανοητική, ιδεολογική και πολιτική αστυνομία του με «διαγνώσεις» υποτίμησης των αντιπάλων του. Σε πρώτη φάση.

Ποινικοποίησης όσων μπορεί, ψυχιατρικοποίησης των υπόλοιπων…

Μερικοί “αντισημίτες” ακόμα;

Τρίτη 25 Δεκέμβρη. Εκτός απ’ τις χιλιάδες των αντι-εθνικιστών εβραίων σ’ όλο τον πλανήτη (με σοσιαλιστικές ή και κομμουνιστικές απόψεις) υπάρχει άλλη μια κατηγορία αντιεθνικιστών – αντιισραήλ εβραίων, που γενικά αντιμετωπίζεται με ειρωνεία: οι βαθιά θρησκευόμενοι.

Καμία θρησκεία δεν είναι του γούστου μας! Ούτε μας λείπουν επιχειρήματα που τα ψάχνουμε στην μία ή στην άλλη θρησκο-ιδεολογία. Αυτό όμως δεν είναι εμπόδιο στην υλιστική ιστορική γνώση. Που υποδεικνύει με βεβαιότητα πως ενώ τόσο στον χριστιανισμό όσο και στον μουσουλμανισμό τα θρησκευτικά δόγματα (και οι πλασιέ τους) πράγματι χρησιμοποιήθηκαν σαν ιδεολογική επένδυση πολιτικών εξουσιών (κρατών του ενώ ή του άλλου είδους), καμμία απ’ τις 3 «μονοθεϊστικές θρησκείες» (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, μουσουλμανισμός) δεν ήταν υποστηρικτική, από άποψη «αρχών», ειδικά της μορφής «έθνος κράτος». Κι ο λόγος ήταν απλός: οι ιερείς τους αντιλάμβάνονταν αυτές τις θρησκείες σαν global. Ή, ειπωμένο με μια πιο βατή ορολογία, αντιλαμβάνονταν τους πιστούς τους σαν πολυεθνικό «αντικείμενο».

Συνεπώς, το ότι υπάρχουν βαθιά θρησκευόμενοι εβραίοι που είναι εναντίον του εβραϊκού εθνικισμού (και, κατά συνέπεια, εναντίον του ισραηλινού κράτους) δεν είναι καθόλου ανιστόρητο. Θα μπορούσαν να υπάρχουν βαθιά θρησκευόμενοι και των άλλων δύο θρησκειών το ίδιο αντίθετοι στα «δικά τους» εθνικά κράτη… Αν αυτό δεν συμβαίνει δεν οφείλεται σε «θεολογικούς» αλλά σε ιστορικούς λόγους: η θρησκευτική / ιδεολογική επένδυση μορφών της κοσμικής εξουσίας (βασιλείων, αυτοκρατοριών, εθνικών κρατών) είναι μια ιστορία πολλών αιώνων τόσο για τον χριστιανισμό όσο και για τον μουσουλμανισμό. Μέχρι που έγινε «φυσική υπόθεση». (Τόσο «φυσική» ώστε στα μέρη μας να κυβερνούν και οι παπάδες…)

Όχι, όμως, για τον εβραϊσμό / ιουδαϊσμό σαν θρησκεία (παρόλο που είναι η μήτρα των δύο άλλων). Η διάλυση του βασιλείου του Judah (μία απ’ τις φυλές του ισραήλ) το 587 π.χ., μετά την κατάκτηση των εδαφών του απ’ την βαβυλωνιακή αυτοκρατορία, είναι η τελευταία ιστορική έκφανση μιας φυλετικο-θρησκευτικής εξουσίας που θα μπορούσε να σχετιστεί με τον εβραϊσμό σαν θρησκεία. (Για να υπάρχει ένα ιστορικό μέτρο αυτή η χρονολογία είναι πολύ κοντά στον θάνατο του αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα…)

Μετά από 2.500 χιλιάδες χρόνια και την δημιουργία μιας πολυεθνικής πραγματικότητας για πολλές δεκάδες γενιές εβραίων, η πρώτη μορφή κοσμικής εξουσίας (κράτους δηλαδή) που επενδύεται ιδεολογικά με όρους εβραϊσμού / ιουδαϊσμού είναι στην καρδιά της 2ης καπιταλιστικής βιομηχανικής επανάστασης, της γεωπολιτικής της, και της κορύφωσης της «αξίας» των μεσανατολικών πετρελαίων: το ισραηλινό αποικιακό κράτος, ηλικίας μόλις 70 χρόνων.

Φαίνεται, γι’ αυτό, με απόλυτη διαύγεια το γιατί εβραίοι απ’ την μια μεριά και ισραηλινό κράτος / ισραηλινός εθνικισμός απ’ την άλλη είναι δύο πραγματικότητες σε τεράστια ιστορική και πολιτική απόσταση μεταξύ τους!!! Δυόμισυ χιλιάδες χρόνια πλούσιας ιστορίας του εβραϊσμού δεν μπορούν να ταυτιστούν με ένα πολεμοκάπηλο εθνικό κράτος· και εβδομήντα χρόνια εθνοκρατισμού δεν μπορούν να ταυτιστούν με την γόνιμη πολυεθνικότητα ενός συλλογικού υποκειμένου που κυνηγήθηκε από μια διεστραμμένη θρησκεία (τον χριστιανισμό) σε διάφορα μήκη και πλάτη της «παλαιάς ηπείρου».

Φαίνεται, επιπλέον, με την ίδια διαύγεια, το γιατί η διάλυση του εθνικιστικού / φασιστικού / ρατσιστικού κρατικού μοντέλου που προσπαθεί να επιβάλει μια δια-θρησκευτική μιλιταριστική καπιταλιστική ελίτ (χριστιανική και εβραϊκή) τόσο στο σύνολο των εβραίων όσο και στους άραβες της μέσης Ανατολής (μουσουλμάνους, χριστιανούς, άθεους), για ξεκάθαρα γεωπολιτικούς λόγους και συμφέροντα, είναι νόμιμος αντι-φασιστικός πολιτικός στόχος.

Πολύ περισσότερο τα εβραϊκά (απ’ την άποψη της «θρησκευτικής ορθότητας») επιχειρήματα κατά του ισραηλινού κράτους έχουν αξία ριζικής αμφισβήτησης την στιγμή που το αποικιακό καθεστώς προσπαθεί να θωρακιστεί αυτοχαρακτηριζόμενο («συνταγματικά») σαν αποκλειστικά και μόνο «εβραϊκό κράτος» – κράτος νομιμοποιημένο, δηλαδή, ελέω θεού.

Η ύπαρξη των χιλιάδων λεγόμενων «υπερορθόδοξων εβραίων» προκάλει μεγάλη αμηχανία στους οπαδούς του φασιστικής προέλευσης επιχειρήματος πως όποιος είναι αντίπαλος του δομικού ρατσισμού του ισραηλινού κράτους είναι εχθρός των εβραίων, δηλαδή αντισημίτης… Το ίδιο, φυσικά, ισχύει με την ύπαρξη και αντικατοχική, αντιαπαρτχάιντ δράση των χιλιάδων αντι-εθνικιστών εβραίων της κοινωνικής αριστέρας σ’ όλο τον πλανήτη. Τελικά (κι αυτό είναι ένα απ’ τα βρώμικα μυστικά της καθεστωτικής προπαγάνδας) η ρετσινιά του «φιλοναζί» (γιατί περί αυτού πρόκειται) απευθύνεται και σε πολύ μεγάλο μέρος των πολυεθνικών εβραϊκών κοινοτήτων του πλανήτη!

Επειδή αυτό το καθεστωτικό κόλπο αντιστροφής των εννοιών και λογοκρισίας είναι πολύ πιθανό να θεσμιστεί και στα μέρη μας (σα συνέπεια της ελληνο-ισραηλινής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας) έχουμε να πούμε και να κάνουμε πολλά – πριν αρχίσουν να μας φυλακίζουν σαν «εγκληματίες σκέψης»….

Το αφεντικό είναι η αλήθεια!

Τρίτη 25 Δεκέμβρη. Η κωμική διάψευση (για την κοινή τουρκο-αμερικανική ναυτική άσκηση σε νερά «δικαιοδοσίας» της Λευκωσίας…) αναπαράχτηκε απ’ τα Δευτεριάτικα ντόπια media… αυτολεξεί. Απόδειξη της προέλευσής της (το υπ.εξ.) αλλά και το σιδερένιου νόμου πως «όταν μιλάει το εθνικό συμφέρον όλοι πρέπει να κάνουν τουμπεκί».

Ψευδής είδηση και ψευδές γεγονός λοιπόν ό,τι ενοχλεί την «εθνική γραμμή» και τους ιμπεριαλιστικούς προσανατολισμούς της… Ως εδώ το πράγμα είναι, πράγματι, για γέλια. Θα πάψει να είναι τέτοιο όταν η αναφορά στα «ενοχλητικά γεγονότα» γίνει αδίκημα («διασπορά ψευδών ειδήσεων» ή και κάτι ακόμα πιο σκληρό).

Λέτε ότι δεν πρόκειται να συμβούν τέτοια πράγματα; Αυτές κι αυτοί που είναι σήμερα γύρω στα 50 δεν θα έπρεπε να είναι καθόλου σίγουροι· και θα έπρεπε να προετοιμάσουν και τις / τους νεώτερες / ους. Πριν κάτι καιρούς, στο πρώτο μισό των ‘90s, τότε που δεν υπήρχε διαδίκτυο αλλά υπήρχαν αφίσες και προκηρύξεις, όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει δημόσια τα εθνικά ιερά («το όνομά μας είναι η ψυχή μας – η λύση είναι μία, σύνορα με την σερβία») κατέληγε στα δικαστήρια κατηγορούμενος για «πρόκληση πολιτών σε διχόνοια», «αμφισβήτητη πολιτεύματος», «διασάλευση δημόσιας τάξης» κι άλλα τέτοια σπουδαία. Και οι ποινές έπεφταν με το κιλό. Η κριτική στην κυρίαρχη εθνικιστική ιδεολογία και στο κράτος είχε σπρωχτεί στην παρανομία, κανονικά «και με το νόμο»… Ξέρουμε καλά για τι σας μιλάμε…

Άλλαξαν οι εποχές – μόνο, όμως, τεχνικά. Όταν οποιοδήποτε κράτος (το ενιαίο κόμμα των αφεντικών σε κάθε μέρος του κόσμου) λέει «αυτό-είναι-ψέμα» (επειδή είναι ένα γεγονός που πάει κόντρα στα «εθνικά συμφέροντα»), ανοίγει μπροστά του το οπλοστάσιό του. Ανάλογα με την συγκυρία και το θέμα μπορεί απ’ το να μην κάνει τίποτα, ως το να φιμώσει τους κοινωνικούς / ταξικούς αντιπάλους του· ως το να τους γονατίσει οικονομικά με πρόστιμα· ως να τους φυλακίσει.

Πως είπατε; Δεν γίνονται πια αυτά στις «φιλελεύθερες δημοκρατίες της δύσης»; Έχετε μείνει πίσω…

Όψιμος, αλλά ρεαλισμός…

Δευτέρα 24 Δεκέμβρη. Εν όψει της όποιας απόσυρσης του αμερικανικού στρατού απ’ τις ypgκρατούμενες περιοχές, οι ηγέτες των σχετικών κουρδικών πολιτικο-στρατιωτικών οργανώσεων απευθύνονται στην εναλλακτική λύση: στο μπλοκ της Αστάνα. Στην Δαμασκό και στη Μόσχα, για να εμποδίσουν την τουρκική εισβολή (!).

Μπορεί να θαυμάσει κανείς την πολιτική ευφυία των συγκεκριμένων “ηγετών”, ή τον καιροσκοπισμό τους (το δεύτερο είναι που κατέχουν σε απεριόριστες ποσότητες εδώ και δεκαετίες). Σε κάθε περίπτωση όλα τα μέλη του μπλοκ της Αστάνα διαπραγματεύονται από θέση ισχύος. Για παράδειγμα το καθεστώς Άσαντ απορρίπτει οποιοδήποτε ενδεχόμενο χωριστού “κουρδικού στρατού”. Μόνο κουρδικές μονάδες στον ένα και ενιαίο συριακό στρατό, υπό αραβική διοίκηση δέχεται. Λογικό. Η Μόσχα δέχεται επίσης (σε συνεργασία με το καθεστώς Άσαντ) να πείσει (;) την Άγκυρα να μην εισβάλει, αλλά μόνο αν ο έλεγχος των συρο-τουρκικών συνόρων περάσει σε μικτά ρωσικά / συριακά περίπολα.

Όλα αυτά είναι υπό διαμόρφωση και σε εξέλιξη, αλλά μπορεί κανείς να υποθέσει (αν δεν μεσολαβήσουν απρόοπτες εξελίξεις) ότι οι πραγματικά κουρδικές περιοχές, πολύ μικρότερες απ’ την τωρινή ζώνη στα ανατολικά του Ευφράτη, θα γυρίσουν αργά ή γρήγορα στην κατάσταση που ήταν πριν την συριακή εξέγερση του 2011 και την βάρβαρη καταστολή της απ’ το χασάπικο καθεστώς Άσαντ, που άνοιξε τον δρόμο για τα υπόλοιπα. Θα είναι, δηλαδή, μια περιοχή της συρίας, με ενισχυμένη αυτοδιοίκηση – και ως εκεί.

Μόνο που για να οριστικοποιηθεί αυτό θα πρέπει να φύγει και η τελευταία αμερικανική αρβύλα· ενώ ο πλούσιος εξοπλισμός που έχει παραδόσει η Ουάσιγκτον στις ypg θα πρέπει να πέρασει στα χέρια του συριακού καθεστώτος. Αυτά εύκολα γράφονται αλλά δύσκολα γίνονται.

Συνεπώς θα πρέπει να περιμένουμε.

(Στην Θεαματική κωμωδία των καιρών, με τα διαρκή μονόπρακτα, ένα ακόμα: ο ρημαδοΠανάγος – you know who – συμπαρίσταται στους κούρδους που «εκφράζουν την δυσφορία τους για την πρόθεση των ηπα να τους εγκαταλείψουν»…

Καθάρματα αμερικάνοι – εγκαταλειψίες των λαών!…)

Το θέμα είναι ανύπαρκτο…

Δευτέρα 24 Δεκέμβρη. Το ζύγισε από εδώ η Λευκωσία, το ζύγισε απο ‘κει.. Και κατέληξε στο σοφό συμπέρασμα (σύμφωνα με το κρατικό ραδιόφωνό της…) ότι ο καλύτερος τρόπος να διαχειριστεί την δημοσιοποίηση της “ανθελληνικής” τουρκο-αμερικανικής άσκησης (γράφαμε χτες) ήταν να δηλώσει ότι …δεν έγινε! Σατανικό: ο αιώνιος εθνικός εχθρός photoshopιασε το θέμα, και έφτιαξε ωραίες φωτογραφίες, για να κοροϊδέψει τον κόσμο…

Το πιο κωμικό αυτής της «διάψευσης» είναι πως αν ίσχυε (ότι ο τουρκικός στόλος έκανε copy paste μια αμερικανική πυραυλάκατο και την έβαλε ανάμεσα στις φρεγάτες του) αυτός που θα είχε τσινίσει θα ήταν η Ουάσιγκτον – και όχι η Λευκωσία…

Εθνική βλακεία, με τον τόνο… Μεγάλα, ανεξάντλητα κοιτάσματα!… Ποιος αγωγός θα τα μεταφέρει;

…ούτε, όμως, και μαζική φύλαξη του ισραήλ…

Κυριακή 23 Δεκέμβρη. Στο Τελ Αβίβ έχουν θορυβηθεί με την ανακοίνωση του ψόφιου κουναβιού. Σύμφωνα με την προχθεσινή Ha’aretz η μεγαλύτερη ανησυχία είναι η απόσυρση του αμερικανικού στρατού όχι μόνο απ’ τα βόρεια και τα βορειοανατολικά της συρίας αλλά και απ’ την al-Tanf, στα νότια, στα σύνορα με το ιράκ (και την ιορδανία). Οι πολεμοκάπηλοι του ισραηλινού καθεστώτος θεωρούν ότι αν «χαθεί» αυτός ο αμερικανοκρατούμενος θύλακας, θα ανοίξει ο κύριος δρόμος μεταξύ Βαγδάτης, Δαμασκού (και Βηρυττού). Οπότε η Τεχεράνη θα μπορεί να μεταφέρει εύκολα οπλισμό στην Χεζμπ’ αλλάχ.

Ωστόσο αυτό το κάνει ήδη το ιρανικό καθεστώς! Είτε αεροπορικά (Τεχεράνη – Δαμασκός, και απο κει λίβανος) είτε οδικά απ’ την πιο μακρινή μεν αλλά υπαρκτή και λειτουργική διαδρομή μέσω Abu Kama και Deir ez-Zor. Το πιο σημαντικό είναι πως η Ουάσιγκτον δεν έκανε (και δεν μπορούσε να κάνει) τίποτα εναντίον της εγκατάστασης των S-300 στη δυτική συρία. Οπότε εδώ και μήνες δεν υπάρχει πια «ξέφραγο αμπέλι» στη συριακή επικράτεια, και κατά συνέπεια το Τελ Αβίβ δεν μπορεί να κτυπάει ιρανικές θέσεις και stuff προς την Χεζμπ’ αλλάχ.

Το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς κάνει, εδώ, έναν σωστό υπολογισμό: όσο λιγότερη Ουάσιγκτον υπάρχει (έστω φανερά) στο συριακό πεδίο μάχης, τόσο θα υπάρχουν περισσότερες Μόσχα και Τεχεράνη. Το Τελ Αβίβ έχει πολύ στενά όρια «επίδρασης» στη Μόσχα – τι θα κάνει, λοιπόν; Θα προσπαθήσει να σπρώξει ακόμα πιο δυνατά υπέρ κάποιου είδους επίθεσης (άλλων…) στην Τεχεράνη; Ή θα «ανταμοιφθεί» με την ανακοίνωση του αμερικανικού «deal του αιώνα»;

Τις δολοφονίες παλαιστίνιων διαδηλωτών θα τις συνεχίσει πάντως. Έχει πλάκα να σκοτώνεις – όπως είχε δηλώσει κάποτε ο «τρελός σκύλος» πρώην αμερικάνος υπ.αμ….

Δεν είναι μόνο η Γάζα…

Κυριακή 23 Δεκέμβρη. Καθώς η παλαιστινιακή εξέγερση έχει επεκταθεί και στη δυτική Όχθη, ο ισραηλινός στρατός δεν έχει κανένα πρόβλημα να σκοτώνει και εκεί. Εφτά διαδηλωτές μέσα σε δέκα μέρες – πολλές δεκάδες οι τραυματίες…

Η δοσιλογική “παλαιστινιακή αρχή” υπό τον Abbas έχει αρχίσει να νοιώθει πολύ άσχημα. Η συνέχιση της εξέγερσης σημαίνει πρακτικά αμφισβήτηση της «εξουσίας» της – και ενίσχυση των ριζοσπαστικών οργανώσεων… Προκειμένου να την εμποδίσει, αποφάσισε κάτι που έπρεπε να έχει γίνει πολλές φορές την τελευταία δεκαετία αλλά το έχει εμποδίσει: εκλογές, μέσα στο επόμενο εξάμηνο…

Θα τις κάνει; Έχουμε σοβαρές αμφιβολίες. Την τελευταία φορά που έγιναν εκλογές στα παλαιστινιακά μπαντουστάν ήταν το 2006. Και τις κέρδισε καθαρά η Χαμάς, στο σύνολό τους: έβγαλε 70 «βουλευτές» στο 132 μελών παλαιστινιακό «κοινοβούλιο». Εννοείται ότι οι δοσίλογοι / συνεργάτες του Τελ Αβίβ δεν μπορούσαν να το ανεχτούν! Απ’ την προσπάθεια να εμποδιστεί η «τρομοκρατική» Χαμάς να γίνει ο επίσημος εκπρόσωπος των παλαιστινίων απέμεινε η σύντομη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Χαμάς και Φατάχ στη λωρίδα της Γάζα το 2007, η εύκολη νίκη της πρώτης, η έξωση του πράκτορα της cia και της mossad Mohhamed Dahlan («ηγέτης» της Φατάχ στη λωρίδα, τώρα κάνει καριέρα «νοικιασμένου όπλου» στο παλάτι της χούντας των εμιράτων…) απ’ την λωρίδα της Γάζα… Και το ότι δεν ξαναέγιναν εκλογές… Εννοείται ότι καταργήθηκε και η όποια λειτουργία του «κοινοβουλίου» από τότε: αν ο δοσίλογος Abbas και οι «δικοί» του έχουν, ακόμα, οποιαδήποτε εξουσία στη δυτική Όχθη, είναι επειδή τους την δίνει το Τελ Αβίβ. Και μόνο τόση όση τους επιτρέπει.

Νοιώθοντας ότι η εξέγερση θα του στερήσει ακόμα κι αυτά τα λίγα, επιχειρεί μια «φυγή μπροστά» – αλλά προς τα που είναι αυτό το «μπροστά» που επιδιώκει; Ανακοινώνοντας την «διάλυση (του ουσιαστικά ανύπαρκτου) κοινοβουλίου» και εκλογές, ξεκαθάρισε χτες το βράδυ ότι: … Αυτό είναι το άμεσο μέτρο εναντίον του κινήματος της Χαμάς… Διακηρύσσοντας έναν τέτοιο στόχο θεωρούμε απίθανο να θέλει πράγματι να γίνουν εκλογές και να ξαναχάσει…

Είτε επιδιώκει πάλι έναν «προεκλογικό εμφύλιο» μεταξύ των παλαιστινίων (προς μεγάλη χαρά των αφεντικών του…), είτε απλά ξεστόμισε ένα ακόμα παραμύθι… Αν ο Dahlan επιστρέψει στη δυτική Όχθη για να κάνει «προεκλογική εκστρατεία» θα είναι σαφές ποιο είναι το «μπροστά»…

(Υπάρχει μια πολιτική φυσιογνωμία στην Παλαιστίνη που πράγματι ενοποιεί την παλαιστινιακή αντίσταση, καθώς ανήκει μεν ιστορικά στη Φατάχ αλλά έχει την αποδοχή και της Χαμάς. Λέγεται Marwan Hasib Ibrahim Barghouti. Συμμετείχε στην πρώτη εξέγερση (πρώτη intifada) ενώ θεωρείται απ’ τους οργανωτές της δεύτερης (που έμεινε με το όνομα «intifada του al Aqsa»), το 2000, σαν επικεφαλής της «tanzim», μιας ένοπλης οργάνωσης που σχηματίστηκε σαν διάσπαση της Φατάχ. Αν ο Barghouti, που είναι αντίθετος στη συνεργασία με το ισραήλ, συμμετείχε σε εκλογές σαν υποψήφιος «πρόεδρος», θα συγκέντρωνε (σύμφωνα με διάφορες έρευνες της «κοινής γνώμης») τα 2/3 των ψήφων.

Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα με τον Barghouti: βρίσκεται στις ισραηλινές φυλακές απ’ το 2002, καταδικασμένος πεντάκις ισόβια για 26 «δολοφονίες ή/και απόπειρες δολοφονιών». Το ισραηλινό καθεστώς τον κατηγορεί πως είναι «τρομοκράτης» και ιδρυτής μιας ένοπλης οργάνωσης, της «ταξιαρχίας των μαρτύρων του al Aqsa».

Τυπικά θα μπορούσε να «κατεβάσει τον συνδυασμό του» και να κερδίσει, παραμένοντας όμως ένας φυλακισμένος «πρόεδρος»….)