Tag: εξωτερική πολιτική

Διαδήλωση 18 Μάη

Η ερώτηση είναι απλή:

Με ποιούς είσαι; Με τους διαδηλωτές μιας υπόθεσης απελευθέρωσης ή με τους στρατόμπατσους που τους δολοφονούν;

Όποιος δεν είναι με τους πρώτους είναι με τους δεύτερους.

Η ερώτηση είναι απλή:

Με ποιούς είσαι; Με τους παλαιστίνιους διαδηλωτές της απελευθέρωσής τους ή με τους ισραηλινούς στρατόμπατσους που τους δολοφονούν;

Οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ την ξερή, με δυο λέξεις απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση είναι βρώμικη προσπάθεια συσκότισης και κοροϊδίας. Τα “συνδικαλιστικά” ξεφτιλίκια, του είδους “πετάω την μπάλα όσο πιο μακριά γίνεται” είναι διάτρητα.

Οι φανεροί και κρυφοί οπαδοί των ισραηλινών στρατόμπατσων, είναι επίσης οπαδοί του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου· και είναι φασίστες – τελεία και παύλα.

Η σημερινή διαδήλωση είναι και αντιφασιστική· χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Η μουσική υπόκρουση

Τετάρτη 15 Μάη. … Σε όλα ανεξαιρέτως τα στρατόπεδα που διατηρούσαν μικρά ή μεγάλα μουσικά σχήματα, αυτά καλούνταν να παίζουν κατά τη διάρκεια βασανισμού κρατουμένων, όπως και συνοδεύοντας εκτελεστικά αποσπάσματα… (από άρθρο της Πόπης Φιρτινίδου με τίτλο «η μουσική στην καθημερινότητα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης 1933-1945»)

Ο καιρός πέρασε και οι καιροί άλλαξαν – λίγο. Τώρα, για παράδειγμα, οι «καλλιτέχνες» που καλούνται να «παίζουν» δυνατά, για να μην ακούγονται οι φωνές των αιχμαλώτων, δεν είναι και οι ίδιοι αιχμάλωτοι. Είναι καλοπληρωμένοι επαγγελματίες… Η παραγωγή είναι πολυεθνική και φαντασμαγορική… Όσο για το κοινό; Είναι – κατά βάση – οι πρωτοκοσμικοί ανθρωποφύλακες· μαζί, φυσικά, με τους αξιωματικούς τους.

Ποιο είναι τρέχον project, ίδιο στα βασικά του με τότε; Το πραγματικό του όνομα είναι «eurovison in apartheid»….

(φωτογραφία πάνω: Η καταναγκαστική εβραϊκή ορχήστρα στο Άουσβιτς. Κάτω το χθεσινό υπερθέαμα κατά των ουρλιαχτών…)

Η πανούκλα του εθνικισμού 1

Κυριακή 12 Μάη. Και του ιμπεριαλισμού· είναι δίδυμοι. Στα μέρη μας εκδηλώνεται μια ορισμένη «νευρικότητα» (με καταγγελίες και λοιπά) για την εμφάνιση του τουρκικού γεωτρύπανου νότια της τουρκίας, σε περιοχή που η Λευκωσία και η Αθήνα έχουν βαφτίσει αυθαίρετα «κυπριακή αοζ». Η αλήθεια είναι (για να είμαστε σωστοί) πως αυτή η νευρικότητα / οι καταγγελίες είναι μάλλον χαμηλών τόνων. Και πάντως καθόλου του είδους «να πάει ο στόλος μας να βυθίσει το παλιοΦατίχ» (το γεωτρύπανο)!! Ωστόσο με πλήρη εθνική ενότητα ο μύθος της «τουρκικής επιθετικότητας» συντηρείται, μαζί με όλα τα κοσμητικά για τον Ερντογάν…

Έγκαιρα είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι το ελληνικό σχέδιο περικύκλωσης της ανατολικής Μεσογείου, δηλαδή ουσιαστικά του αποκλεισμού της Άγκυρας απ’ την αοζ που δικαιούται, απέτυχε. Αμερικανοποιήθηκε μεν το σχέδιο, αλλά με εντελώς διαφορετικούς στόχους και προσανατολισμούς. Βασικό στοιχείο του ελληνικού σχεδιασμού ήταν η ακύρωση οποιασδήποτε «λύσης για το Κυπριακό», κάτι που τελευταία φορά έγινε στην ελβετία, στα τέλη του 2016 και στο πρώτο μισό του 2017, όταν η ελληνική «εθνική γραμμή» μαξιμάριζε ξετσίπωτα…

Πέρασε όμως ο καιρός. Με τα τωρινά δεδομένα το ελληνικό καθεστώς είναι υποχρεωμένο να γίνει πιο ρεαλιστικό στον αντιτουρκισμό του: ακόμα κι αν η Ουάσιγκτον δημιουργεί προβλήματα στο τουρκικό καθεστώς, έχει στόχο να το τραβήξει στα νερά της, κι όχι να το ισοπεδώσει (αφού, άλλωστε, απέτυχε το πραξικόπημα του 2016…). Αλλά ο ελληνικός ρεαλισμός φτάνει μόνο ως τους χαμηλούς τόνους των «καταγγελιών», την μετακίνηση του διακόπτη της επίσημης «δικαιολογημένης εθνικής οργής» απ’ το 10 στο 5. Παραπέρα δεν έχει.

Έχει όμως παραπέρα στη Λευκωσία! Εκεί όσοι / όσες δεν είναι φασίστες ξέρουν πολύ καλά ότι οι τουρκικές κινήσεις είναι απόλυτα προβλέψιμες, στα όρια του «φυσιολογικού». Και ότι είναι το αποτέλεσμα της «εθνικά υπερήφανης» τακτικής τορπιλισμού που ακολούθησε το δίδυμο Κοτζιά – Αναστασιάδη στην πιο πρόσφατη προσπάθεια «επίλυσης του κυπριακού»· και της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ – Καΐρου, υπό την υψηλή (στρατιωτική) εποπτεία της Ουάσιγκτον.

Μέσα στην ίδια εθνική φαντασίωση σέρνεται ακόμα το φάντασμα του east med· κυρίως όμως γίνονται διαρκώς στρατιωτικές ασκήσεις…

Ένα χθεσινό άρθρο της νοτιοκυπριακής εφημερίδας «πολίτης» ξεκινάει έτσι:

Θα ήταν χρήσιμο κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί και υψηλόβαθμα στελέχη κομμάτων να βρουν το θάρρος να μιλήσουν ανοικτά στον κόσμο για όσα πραγματικά πιστεύουν για τη δυνατότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να υλοποιήσει μέχρι τέλους τους βασικούς πυλώνες του ενεργειακού της σχεδιασμού, ανεξάρτητα από την επίτευξη λύσης του Κυπριακού. Άκουσα διά ζώσης πολιτικό αρχηγό να λέει «off the record», πριν 2-3 μήνες, όταν συζητούσε η Βουλή το νομοσχέδιο για το Ταμείο Υδρογονανθράκων και την ανάγκη ή όχι να διασφαλιστεί ένα ποσοστό από τα πιθανά έσοδα για τις ανάγκες των Τουρκοκυπρίων, πως αυτό που θα ψήφιζαν οι βουλευτές για τα μελλοντικά έσοδα μικρή σημασία θα είχε, αφού «χωρίς λύση του Κυπριακού ούτε ένα βαρέλι δεν θα μπορέσουμε να πουλήσουμε».

Δημοσίως βέβαια, ο συγκεκριμένος πολιτικός αρχηγός και οι πλείστοι από τους υπόλοιπους, αλλά και η κυβέρνηση, δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώνουν ότι οι γεωτρήσεις μας θα συνεχιστούν γιατί είναι κυριαρχικό μας δικαίωμα και οι διαπραγματεύσεις για την πώληση του επιβεβαιωμένου μας κοιτάσματος θα προχωρήσουν μέχρι τέλους και παράλληλα θα διαπραγματευόμαστε και για το Κυπριακό…

Κοροϊδεύουν δηλαδή…

Η πανούκλα του εθνικισμού 2

Κυριακή 12 Μάη. Ένα προχθεσινό άρθρο της ίδιας εφημερίδας, για το ίδιο θέμα (με τίτλο «τα επίχειρα μιας ακαταλόγιστης πολιτικής») πήγαινε έτσι:

Απευθύνομαι στους σκεπτόμενους πολίτες που μπορούν να δουν κριτικά μια δεύτερη ανάγνωση της πειρατικής ενέργειας της Τουρκίας με το γεωτρύπανο ΦΑΤΙΧ.

Ασφαλώς και είναι, από κάθε άποψη, πειρατική η τουρκική ενέργεια. Προβλέψιμη όμως στην εκτίμηση όσων παρακολουθούν το Κυπριακό. Αν πράγματι έτσι ήταν, τι έκανε ο υπεύθυνος ηγέτης της Κύπρου για να την αποτρέψει; Είχε τις δυνατότητες; Είχε επιλογές; Κι αν ναι ποιες ήταν;

Για όποιον γνωρίζει τα γεγονότα των τριών τελευταίων χρόνων το ένα και μοναδικό συμπέρασμα μιας κριτικής αποτίμησης είναι πως, ναι, είχε επιλογές. Είχε τη δυνατότητα επίτευξης μιας βιώσιμης λύσης του Κυπριακού (ουσιωδώς καλύτερης από το Σχέδιο Ανάν) που θα μετάβαλλε τις σχέσεις της Κύπρου με την Τουρκία σε σχέσεις φιλίας και συνεργασίας. Αντίθετα από τα στερεότυπα περί τουρκικής αδιαλλαξίας, τα γεγονότα δακτυλοδεικτούν τον Κύπριο ηγέτη ως τον άνθρωπο που ματαίωσε τη λύση στο Κραν Μοντανά.

Ας το πούμε ευθέως. Η Τουρκία του Ερντογάν, για λόγους που δεν υπάρχει εδώ χώρος να αναφερθούν, αποδέχθηκε το Πλαίσιο Γκουτέρες και ειδικά τις πρόνοιες που την αφορούσαν, ήτοι,

– την κατάργηση της Συνθήκης Εγγυήσεων του 1960 και την αντικατάστασή της με Μηχανισμό των ΗΕ για Ασφάλεια και εφαρμογή της λύσης, στον οποίο Μηχανισμό θα μετείχαν οι Εγγυήτριες Δυνάμεις αλλά μόνο σε συμβουλευτικό ρόλο και, οπωσδήποτε, χωρίς δικαίωμα μονομερούς επέμβασης,

– την απόσυρση όλων των κατοχικών στρατευμάτων (σε χρονοδιάγραμμα δύο περίπου χρόνων)

– την παραμονή μόνο των προβλεπόμενων από τη Συνθήκη Συμμαχίας του 1960 αγημάτων ΕΛΔΥΚ-ΤΟΥΡΔΥΚ (950-650 αντίστοιχα) με επανεξέταση σε 12 χρόνια (πρόνοια που θα μπορούσε άμεσα, σε επίπεδο Πρωθυπουργών, να μετατραπεί σε ρήτρα οριστικής αποχώρησης σε 12 ή 15 χρόνια).

…

Με την κατάρρευση της διάσκεψης ως εξ αυτής της στάσης, ο Πρόεδρος μπήκε πλέον σε μια λογική αντιπαράθεσης με την Τουρκία καθώς και με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί.

Αντί άμεσης αποδοχής της πρότασης Ακιντζί για υπογραφή του Πλαισίου Γκουτέρες ως στρατηγικής συμφωνίας (Απρίλης 2018), πυροδότησε την ένταση με τις αιτιάσεις για δήθεν άλλο Πλαίσιο. Τις ίδιες αιτιάσεις, χωρίς να πείθει κανένα, επανέφερε κατά τις επαφές με την Ειδική Απεσταλμένη του ΓΓ, ώστε να μην προχωρήσει η προσπάθεια επανέναρξης μιας αποτελεσματικής διαδικασίας επίλυσης του προβλήματος. Υπαναχώρησε σε συμφωνημένα ζητήματα για διακυβέρνηση, επένδυσε στη λογική και τη ρητορική της έντασης με την Τουρκία στη λεγόμενη «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική με άξονα το Ισραήλ του Νετανιάχου, αγνοώντας προβλέψιμους κινδύνους. Αυτή τη στιγμή η Κύπρος πληρώνει τα επίχειρα της ακαταλόγιστης πολιτικής Αναστασιάδη.

Στην ουσία πειρατική δεν είναι η τουρκική κίνηση. Πειρατικός είναι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός και το νοτιοκυπριακό συνεταιράκι του. Και η cool τωρινή στάση («ψυχραιμία παιδιά») μπορεί μεν να σημαίνει ότι προς το παρόν (τα αφεντικά καταλαβαίνουν πως) έχει ηττηθεί, αλλά αφού η ήττα της πειρατείας που επιχειρήθηκε στην ανατολική Μεσόγειο δεν ομολογείται από κανέναν καθαρά, κρατιέται ανοικτό το ενδεχόμενο «μήπως μελλοντικά ξαναλλάξουν τα πράγματα»…

Μήπως γυρίσει το πράγμα…

Η πανούκλα του εθνικισμού 3

Κυριακή 12 Μάη. Για παράδειγμα η καθεστωτική / φιλοκυβερνητική ελληνική ιστοσελίδα tvxs δίνει χτες το περίγραμμα του γιατί «ψυχραιμία παιδιά» (ο τονισμός στο πρωτότυπο):

«Ο Ερντογάν προσπαθεί, πολύ απλά, να μετατρέψει τις δικές του γεωπολιτικές διεκδικήσεις σε δικοινοτικά ζητήματα. Να τα βάλει, μέσω των τουρκοκυπρίων και του Ακιντζί, σε τραπέζι διαπραγμάτευσης ως ισότιμος εταίρος με την ελληνοκυπριακή πλευρά», λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος διπλωμάτης.

Πρόκειται για μια τακτική που, εάν περνούσε, θα οδηγούσε ντε φάκτο σε υποχωρήσεις τόσο την Λευκωσία όσο και την Αθήνα. Και θα είχε προφανή επίπτωση και σε οποιαδήποτε νέα προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού, με την Τουρκία να εμφανίζεται πλέον ως «συνιδιοκτήτης» και επί ίσοις όροις συνέταιρος στον φυσικό πλούτο της Κύπρου μέσω των τουρκοκυπρίων.

Με αυτά τα δεδομένα, το πόσο μακριά θα τραβήξει το σχοινί ο Ερντογάν βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με το μέχρι που θα φθάσει η αναμέτρηση της Αγκυρας με την Δύση, και κυρίως με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τόσο στην Αθήνα, όσο και στην Λευκωσία, τα σενάριο μιας πλήρους ρήξης εκεί, δεν είναι το ιδανικό. Και βάσει αυτής της παραδοχής, διπλωματικοί παράγοντες και από τις δύο πλευρές τονίζουν ότι η τρέχουσα συγκυρία απαιτεί υψηλή ψυχραιμία και λεπτούς χειρισμούς, ώστε να μην δοθεί η παραμικρή δυνατότητα και το παραμικρό άλλοθι στην Αγκυρα για «επιθετικούς αντιπερισπασμούς».

Τα γνωστά εθνικιστικά στερεότυπα: ο Ερντογάν που «τραβάει το σκοινί», ο «φυσικός πλούτος της κύπρου» (που φτάνει ως τον «φυσικό πλούτο της ελλάδας», δηλαδή όπου γουστάρουν τα αφεντικά των δύο κρατών), και ο «κίνδυνος συνιδιοκτησίας» – σε ό,τι, ιδανικά, πρέπει να μείνει ελληνική / ελληνοκυπριακή λεία…

Μ’ αυτές τις ιμπεριαλιστικές φαντασιώσεις το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο (με πρωτοπόρους τους εφοπλιστές) έκτισε την συμμαχία του με τα δύο φασιστικά καθεστώτα της περιοχής, στο Κάιρο και στο Τελ Αβίβ, γινόμενο συνεργός και συνεταίρος στη σφαγή των εργατών εδώ κι εκεί. Και έπεσε στα πόδια της Ουάσιγκτον παρακαλώντας να της δώσει βάσεις και βασούλες, μπας και… Μέχρι που η Ουάσιγκτον ήρθε πράγματι, πάνοπλη – αλλά για τους δικούς της λόγους.

Τώρα πια, μ’ αυτές τις ιμπεριαλιστικές φαντασιώσεις, τα ντόπια αφεντικά μας σέρνουν άβουλους και μοιραίους σε πόλεμο…

Αύριο; Σε έξι μήνες; Σε ένα χρόνο; Σε δύο; Δεν ξέρουμε… Όμως οι μικρόνοες (και είναι δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των “πανέξυπνων” υπηκόων) καλύτερα να μην κάνουν ξόρκια και προσευχές. Εκτός αν σκοπεύουν να ζήσουν για λίγο ακόμα… οπότε δεν τους αφορά το τι θα γίνει ούτε «σε έξι μήνες» ούτε «σε δύο χρόνια»…

Η πανούκλα του εθνικισμού 4

Κυριακή 12 Μάη. Εν τω μεταξύ είναι πολλοί και διάφοροι που δουλεύουν πυρετωδώς, ο καθένας ανάλογα με τα κυβικά του, για τον αντιπερισπασμό και την συσκότιση απέναντι στις πραγματικές ιμπεριαλιστικές κινήσεις και συμμαχίες των ντόπιων αφεντικών. Κοινός τους στόχος είναι να περνάει απαρατήρητη η ελληνο-ισραηλινή εγκληματική συμμαχία και η στρατηγική της σημασία.

Μπορούν να παπαρολογήσουν για οτιδήποτε άλλο… Μπορούν να (προσπαθήσουν να) πουλήσουν τα πιο ακροδεξιά δόγματα, του είδους «εμείς ασχολούμαστε με τα ζητήματα της γειτονιάς» ή «δεν ανακατευόμαστε στις διακρατικές σχέσεις»… Μπορούν να μασκαρευτούν οτιδήποτε για να δώσουν «επαναστατικό κύρος» στον αποπροσανατολισμό… Το βασικό και το κοινό είναι το ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙ ΑΥΤΟ! Απαγορεύεται η αντιπαλότητα στην ήδη δολοφονική (στην Παλαιστίνη…) ελληνο- ισραηλινή συμμαχία, απαγορεύεται η αντιπαλότητα στην ήδη δολοφονική (στην αίγυπτο) ελληνο-αιγυπτιακή συμμαχία! ΔΕΝ ΔΡΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΥΤΩΝ!

Δεν είναι «αβλεψία» ή «έλλειψη πληροφόρησης» η αιτία! Είναι κρατική / παρακρατική σκοπιμότητα και σχεδιασμός, που τα υπηρετούν με διάφορα ανταλλάγματα. Απόδειξη είναι πως όχι μόνο το συμμαχικό στο ελλαδιστάν ισραηλινό απαρτχάιντ είναι ανύπαρκτο για δαύτους, αλλά και η επίσης συμμαχική αιγυπτιακή χούντα!

Για όσους το παίζουν «κινηματικοί» ο χαρακτηρισμός πέμπτη φάλαγγα είναι, πια, επιεικής…

(φωτογραφία: Από μεγάλη χθεσινή διαδήλωση αλληλεγγύης στην παλαιστινιακή αντίσταση – στο Λονδίνο…)

Για το καλό της ειρήνης

Σάββατο 11 Μάη. …Μερικοί στην κυβέρνηση Trump πιστεύουν ότι «ωραία, αυτό που θα φέρει την ειρήνη είναι να σπάσουμε τα πόδια των Παλαιστίνιων, να τους σπάσουμε επιπλέον ένα χέρι και τα δόντια, και ύστερα, όταν θα έχουν πέσει κάτω, θα έρθουν έρποντας έτοιμοι να δεχτούν ό,τι τους προσφέρουμε». Αυτοί που το βλέπουν έτσι δεν ξέρουν τους Παλαιστίνιους.

Αυτό δήλωσε προχτές ο Riyad Mansour, πρεσβευτής της “παλαιστινιακής αρχής” στον οηε, σχολιάζοντας τις “διαρροές” για το «deal του αιώνα». Σωστά. Ακόμα περισσότερο επειδή μαζί διέρρευσαν και οι πολύ αυστηρές «ποινές» σε βάρος των παλαιστίνιων, αν τολμήσουν να μην πάνε έρποντας να φιλίσουν το χέρι του βασιλογαμπρού, του ψόφιου κουναβιού, των φασιστών του ισραήλ και όποιου άλλου στηρίζει την «τελική λύση» σε βάρος τους.

Αν, λοιπόν, το σχέδιο το απορρίψει η «παλαιστινιακή αρχή» και η Χαμάς, τότε η Ουάσιγκτον θα φροντίσει να μην πηγαίνουν λεφτά από κανέναν στον πλανήτη στα ταμεία της, έτσι ώστε οι Παλαιστίνιοι να πεθάνουν από πείνα… Αν, πάλι, είναι μόνον η Χαμάς αρνητική, τότε η Ουάσιγκτον θα στηρίζει το Τελ Αβίβ σε οποιοδήποτε πόλεμο κάνει κατά της λωρίδας της Γάζα, για πάντα – μέχρι να γίνει η λωρίδα έρημος…

Το χαρακτηριστικό της εποχής είναι ότι η ωμότητα και ο κυνισμός της εξουσίας και του ιμπεριαλισμού (εν προκειμένου του ψοφιοκουναβιστάν και του απαρτχάιντ καθεστώτος του ισραήλ) νοιώθουν πια τέτοια άνεση ώστε δημοσιοποιούν και τέτοια σχέδια και τις «τιμωρίες» σε όποιον τολμήσει να τα απορρίψει.

Δεν έχουν υπολογίσει όμως πως όταν κουρντίζεις συνέχεια ένα ελατήριο, αυτό σπάει – και πετάγεται στα μάτια σου…

Η αμερικανική νομιμοποίηση του ισραηλινού απαρτχάιντ

Παρασκευή 10 Μάη. Η διαρροή απ’ την «συνδεδεμένη με τον Netanyahou» ισραηλινή εφημερίδα israel hayom των βασικών σημείων του «deal του αιώνα», του σχεδίου δηλαδή της Ουάσιγκτον για την επέκταση του ισραηλινού φασιστικού κράτους, προφανώς έχει σκοπιμότητα όχι απλά δημοσιογραφική. Όποιος διαβάσει αυτά τα σήμεία καταλαβαίνει:

– Οι κατοχικοί, απαρτχάιντ εποικισμοί στη δυτική Όχθη (το 62% του εδάφους) όχι απλά θα νομιμοποιηθούν, αλλά θα επεκταθούν ώστε να ενοποιηθούν με άλλους στην «γειτονιά» τους.

– Οι Παλαιστίνιοι θα φτιάξουν κάτι που θα λέγεται «κράτος» επειδή οι αποικιοκράτες έχουν χιούμορ (χωρίς στρατό και όπλα, αλλοίμονο, «ζήτω η άρνηση στράτευσης!»), το οποίο θα είναι γκαλερί από περικυκλωμένους θύλακες («μπαντουστάν» λέγονταν στο νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ), με τον ισραηλινό στρατό να τους επιβλέπει…

– Η χούντα της αιγύπτου θα παραχωρήσει στη λωρίδα της Γάζα μερικά στρέμματα αιγυπτιακού εδάφους μόνο για την δημιουργία «βιομηχανικής ζώνης», στην οποία θα δουλεύουν παλαιστίνιοι εργάτες. Θα είναι μια «ειδική οικονομική ζώνη», όπου οι εργάτες της Γάζα θα πηγαινοέρχονται μόνο για δουλειά, καθότι «η εργασία εξανθρωπίζει» – όπως θα έλεγαν τα ισραηλινά φασιστόμουτρα και οι σύμμαχοί τους αν δεν είχαν προλάβει να το πουν οι ναζί. Α, αυτή η βιομηχανική ζώνη θα έχει και αεροδρόμιο… Λούσα δηλαδή.

– Για να μην νοιώθουν απομονωμένοι μεταξύ τους οι παλαιστίνιοι της λωρίδα της Γάζας και των μπαντουστάν της δυτικής Όχθης θα φτιαχτεί ένας highway που θα επιτρέπει την κυκλοφορία, με τον όρο να είναι 30 μέτρα πάνω απ’ το ισραηλινό έδαφος. Αυτήν την ρατσιστική υπεραερογέφυρα θα την χρηματοδοτήσει (λέει το deal) κατά 50% το Πεκίνο…

– Η Ιερουσαλήμ / al Quds θα είναι μεν «πρωτεύουσα» και των δύο κρατών, αλλά υπό τον έλεγχο μόνο του ισραηλινού στρατού και της αστυνομίας. Οι παλαιστίνιοι της ανατολικής Ιερουσαλήμ θα έχουν λόγο μόνο για τα σχολεία – κι αν τους αρέσει. Αλλιώς…

– ‘Οποιος τολμήσει να απορρίψει τη νομιμοποίηση του ισραηλινού απαρτχάιντ θα έχει να αντιμετωπίσει την δίκαιη αμερικανική οργή, που χάλασε τόση φαιά ουσία για να φτιάξει αυτόν τον επί της γης παράδεισο και δεν σηκώνει αμφισβητήσεις.

Αυτή είναι η «τελευταία προσφορά» που κάνει ο πολεμικός άξονας Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ στους παλαιστίνιους. Ακόμα κι αν δεν μπορείτε να καταλάβετε τι σημαίνει ότι για να πάει κάποιος απ’ το Παγκράτι στο Περιστέρι θα περνάει από 3 έως 4 μπλόκα (όπως τώρα, δηλαδή) με κάθε ενδεχόμενο «απαγόρευσης» (για λόγους ασφαλείας διάολε!), μπορείτε να καταλάβετε τουλάχιστον αυτό: το «deal του αιώνα» σημαίνει (παλαιστινιακή) εργατική τάξη με μια κάνη τανκ στον κρόταφο. Επίσημα και κανονικά…

Είναι ο.κ. ότι το «αριστερό» ελληνικό γκουβέρνο υπογράφει με χέρια και πόδια το έγκλημα; Αντίρρηση;Έχετε κάποια αντίρρηση;