Δευτέρα 27 Ιούλη (02.34) >> Πέρα απ’ αυτά καθ’ αυτά όσα συμβαίνουν στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης, υπάρχει ήδη σ’ αυτόν τον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο κάτι ισχυρά παραδειγματικό: το πως μια παρακμιακή (πρώην) υπερδύναμη + μια εξίσου παρακμιακή «περιφερειακή δύναμη» (: οι θεοναζί), για να το πούμε λαϊκά, πηγαίνουν για μαλλί και βγαίνουν κουρεμένοι.
Το ψοφιοκουναβιστάν τηλε-υπέγραψε στις 17 Ιούνη (το ψόφιο κουνάβι βρισκόταν στις Βερσαλίες στο Παρίσι και ο ιρανός πρόεδρος Pezeshkian στην Τεχεράνη) ένα memorandum of understanding που ήταν η όσο-πιο-επίσημη παραδοχή της ήττας του θα ήταν δυνατόν να μπει σ’ ένα «χαρτί» στις δοσμένες ιστορικές / ψυχοπολιτικές συνθήκες. Στο θολωμένο μυαλό όχι μόνο του ίδιου του ψόφιου κουναβιού αλλά και των πολεμοκάπηλων γύρω του μια τέτοια παραδοχή / υπογραφή θα ήταν αδιανόητη ΕΚΤΟΣ ΑΝ σκόπευαν να την πουλήσουν … για «νίκη»!! Το προσπάθησε / προσπάθησαν: ανοίξαμε τα Στενά του Hormuz, γιούπι!!! είπαν. Πράγματι, τα Στενά που οι ίδιοι είχαν κλείσει (ξεκινώντας τον πόλεμο κατά της Τεχεράνης) άνοιξαν∙ αλλά αποκλειστικά με τους όρους και την ευθύνη της Τεχεράνης, όπως άλλωστε προέβλεπε η MOU…
Πόσο καιρό χρειάστηκε στην Ουάσιγκτον για να καταλάβει ότι ήταν αδύνατο, «κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία», να πουλήσει οποιαδήποτε νίκη εντός ή εκτός εισαγωγικών στη συγκεκριμένη περίπτωση; Παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα… Ώρες… Μέρες… (Εύστροφοι, ε;;;) Και τι αποφάσισε ότι πρέπει να κάνει μπας και ρεφάρει; Αποφάσισε ότι πρέπει να συνεχίσει το ίδιο (που είχε οδηγήσει στην ήττα) μπας και… (Οι θεοναζί έχουν βγάλει ως τώρα την ουρά τους απ’ έξω…)
Ποιος «θεός του πολέμου» φώτισε αυτά τα σάπια αλλά και αιμοβόρα μυαλά συμβουλεύοντάς τα ότι «γκολ αυτοί, σέντρα εμείς∙ δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα κουραστούν;». Άγνωστο. Το αποτέλεσμα ήταν προβλέψιμο: οι «φρουροί της επανάστασης» απέκτησαν μια δεύτερη στη σειρά ευκαιρία να ολοκληρώσουν εκείνο που ξεκίνησαν αμυνόμενοι στις 28 Φλεβάρη: να αναγκάσουν δια της βίας τον us army σε σημαντική υποχώρηση απ’ την αραβική χερσόνησο…
O Charles Freeman του οποίου ένα απόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξη δημοσιοποιούμε στο παρακάτω clip δεν είναι κάποιος τυχαίος στο αμερικανικό σύστημα εξουσίας. Υπηρέτησε επί 30 χρόνια το διπλωματικό σώμα και το υπουργείο άμυνας των ηπα σε υψηλόβαθμες θέσεις∙ διετέλεσε πρεσβευτής στο Ριάντ απ’ το 1989 ως το 1992 (όπου είχε να διαχειριστεί διπλωματικά την «καταιγίδα της ερήμου», την πρώτη αμερικανική επίθεση στο ιράκ και την για πρώτη φορά στην ιστορία δημιουργία αμερικανικών βάσεων στη σαουδική αραβία)∙ ήταν νωρίτερα ο επίσημος μεταφραστής του Nixon στα κινέζικα στη διάρκεια της θρυλικής επίσκεψης / προσπάθειας του τότε (1972) αμερικανικού καθεστώτος να κάνει την κομμουνιστική κίνα σύμμαχο των ηπα (κατά της εσσδ…)∙ έχει διατελέσει πρόεδρος σε διάφορα think tank για την μέση Ανατολή και την κίνα∙ μέχρι και για επικεφαλής των αμερικανικών υπηρεσιών προοριζόταν απ’ τον Obama…
Ιδού λοιπόν μια γνώμη «απ’ τα μέσα» – (όχι … των «φρουρών»!!) Η συνέντευξη είναι στον ιρανο πολιτικό μηχανικό καθηγητή γεωτεχνικής σε βραζιλιάνικο πανεπιστήμιο Nima Alkhorshid στις 24 Ιούλη 2026 – με υπότιτλους:
Πράγματι: ο us army είναι αναγκασμένος να εγκαταλείψει τις θέσεις του στη δυτική όχθη του Περσικού. Για παράδειγμα η έδρα / αρχηγείο / κεντρική βάση του αμερικανικού 5ου στόλου στο μπαχρέιν έχει ουσιαστικά καταστραφεί. Έτσι ο us army μεταφέρει τα πιο πολύτιμα «σέα» του (διοίκηση, ιπτάμενα βυτία, drones, αεροπλάνα – απογειώνονται κυρίως απ’ τα αεροπλανοφόρα που επίσης έχουν υποχωρήσει ή απ’ την αγγλική βάση Diego Garcia στον Ινδικό) όλο και πιο δυτικά με την ελπίδα ότι απ’ αυτήν την απόσταση θα μπορεί να ανιχνεύει έγκαιρα τους ιρανικούς υπερηχητικούς πυραύλους για να τους αντιμετωπίζει…
Μάταιη ελπίδα!!! Όσο περισσότερο υποχωρεί σε «θέσεις εκστρατείας / ανάγκης» τόσο πιο «χύμα» γίνεται ο us army… Χύμα και αφύλακτος – τα αντιπυραυλικά και, κυρίως, τα ραντάρ του στερεύουν… Βλέπετε: ο us army δεν είχε υπόγειες εγκαταστάσεις σ’ όλη αυτή τη ζώνη. Γιατί; Επειδή θεωρούνταν αδιανόητο ότι κάποιος θα τολμήσει να του επιτεθεί!!! (Το έχουν πάθει κι άλλοι…)
Όσο για τους ιρανικούς πυραύλους; Φτάνουν πολύ μακρύτερα απ’ την ιορδανία, φτάνουν πολύ μακρύτερα και απ’ την θεοναζί επικράτεια (ο «πυλώνας σταθερότητας» κάνει ότι δεν καταλαβαίνει…)∙ και είναι σχεδόν αδύνατο να καταρριφθούν αφού κάνουν διαρκώς ελιγμούς εν πτήσει…
Τι απομένει; Το γνωστό ψοφιοκουναβικό ρεφραίν «νικάμε» – και το κρύψιμο των απωλειών. (Για παράδειγμα απ’ τα τέλη Φλεβάρη η αεροπορική βάση στο Dover του Delaware (είναι η βάση που παραλαμβάνει τα φέρετρα απ’ τα μέτωπα…) προσέλαβε ειδικούς γραφίστες για να «καθαρίζουν» φωτογραφίες και mail με αναφορές στους νεκρούς. Και στη βάση στο Ramstein, στη γερμανία, μετέτρεψαν την γυναικολογική / μαιευτική κλινική (για τις στρατιωτίνες) σε τμήμα περίθαλψης τραυματιών-απ’-το-μέτωπο, επειδή προφανώς το σχετικό τμήμα που ήδη υπήρχε δεν αρκούσε).
Υπ’ αυτές τις συνθήκες σε τι μπορεί να ελπίζει το ψοφιοκουναβιστάν (αλλά και οοοοόλοι οι σύμμαχοί του); Ζητάει απελπισμένα μια ακόμα «εκεχειρία», μια κατάπαυση-του-πυρός διάολε! Και γιατί η Τεχεράνη θα έπρεπε να του την δώσει; Μήπως επειδή, όπως λέει η μούσα, «οι συμφωνίες που κάνουν οι ηπα πρέπει να τηρούνται απ’ την άλλη πλευρά∙ οι ηπα δεν δεσμεύονται για τίποτα;»
Ενόσω οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί με πολιορκητικό κριάρι τον αμερικανικό (δεν μπορεί παρά να) νικούν στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης, σα να μην τρέχει τίποτα, στις 23 και στις 24 Ιούλη συναντήθηκαν στο Cholpon–Ata του κιργιζιστάν οι υπ.εξ. του Shanghai Cooperation Organization / SCO – εν όψει της επικείμενης συνάντησης των επικεφαλής πολιτικών βιτρινών στο Bishkek στις 31 Αυγούστου. Στην φωτογραφία θα διακρίνετε μερικούς απ’ τους …. «ηττημένους»: έναν απ’ την Τεχεράνη, έναν απ’ το Πεκίνο, έναν απ’ τη Μόσχα, έναν απ’ την Ισλαμαμπάντ… Συζήτησαν για «περιφερειακά και παγκόσμια ζητήματα»…
Χάλια… Eεεε;;;;