Tag: εξωτερική πολιτική

Οι συνέπειες της ήττας 7

Δευτέρα 10 Μάρτη (00.12) >> Μπορεί να θεωρηθεί θέμα εξειδικευμένο (οπότε αδιάφορο για τους κοινούς θνητούς), μπορεί και όχι: η κατοχή πρώτων υλών και η σημασία της στον καπιταλιστικό κόσμο. Οπωσδήποτε θεωρείται κοινότοπο πως 2 παγκόσμιοι πόλεμοι (ο πρώτος και ο δεύτερος) έγιναν για τον έλεγχο μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου (κι όχι μόνο στην αραβική ζώνη αλλά και στην ανατολική ασία…) Είναι πιθανό ότι ζούμε τώρα την όξυνση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού (ακόμα και μεταξύ ως προχτές συμμάχων: νατο) με λάφυρα τα λεγόμενα «στρατηγικά μετάλλα» (σπάνιες γαίες και όχι μόνο);

H απάντηση είναι (απερίφραστα) «ναι»! Δεν υπάρχει καμία «μπλόφα» όπως διαδίδουν διάφοροι επιτήδειοι…

Ενδεικτικά στη συνέχεια δυο τρία πράγματα σχετικά μ’ ένα μόνο στρατηγικό μέταλλο, το τιτάνιο – από σχετική έκθεση της ε.ε. του 2022∙ έκθεση που συντάχθηκε μετά την έναρξη του πολέμου στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Αυτά τα «δυο τρία πράγματα» συμβάλλουν στην ανάδειξη της «ευρωπαϊκής εχθρότητας» προς την Μόσχα τότε – και τώρα:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι συνέπειες της ήττας 8

Δευτέρα 10 Μάρτη (00.07) >> Η ασταμάτητη μηχανή είναι σίγουρη πως αυτό στην εικόνα πιο κάτω δεν το πήρατε χαμπάρι. Ή, αν έτυχε κάπου να το πήρε το μάτι σας, δεν του δώσατε ιδιαίτερη σημασία. Σε κάθε περίπτωση υπήρχαν και υπάρχουν πολύ σοβαροί (και «εθνικοί») λόγοι για να περάσει ντούκου…

Συνεντευξιαζόμενος ο narcoRubi στο γνωστό fox στις 5 Μάρτη, πριν 5 ημέρες δηλαδή, δήλωσε αυτό (εικόνα απ’ την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου του):

Η ερώτηση αφορούσε την κλωτσοπατινάδα τον τοξικό του Κιέβου την Παρασκευή 28 Φλεβάρη. Και η απάντηση του αμερικάνου υπ.εξ. ήταν:

Λοιπόν, το σημαντικό που πρέπει να καταλάβουμε σε σχέση με την περασμένη Παρασκευή δεν είναι η περασμένη Παρασκευή. Είναι όλα όσα οδήγησαν σ’ αυτήν. Έχει γίνει εντελώς ξεκάθαρο απ’ την αρχή ότι ο πρόεδρος Trump τα αντιμετωπίσει αυτά ως μια παρατεταμένη, αδιέξοδη σύγκρουση.  Και ειλικρινά είναι ένας proxy πόλεμος μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων – των ηπα, που στηρίζουν την ουκρανία, και την ρωσία – και πρέπει να τελειώσει. Και κανείς δεν έχει κάποια ιδέα ή κάποιο σχέδιο για να τον τελειώσει. Το σχέδιο των ουκρανών ως τώρα και των συμμάχων τους στο Καπιτώλιο [σ.σ.: εννοεί το σύμπλεγμα «δημοκρατικών – νεοσυντηρητικών»] και των ανθρώπων που μιλάς σε άλλες χώρες είναι ας συνεχίσουμε να τους δίνουμε όσο περισσότερα απ’ αυτά που χρειάζονται για όσο περισσότερο καιρό χρειάζεται. Αυτό δεν είναι στρατηγική!

ΜΠΟΥΜ!! ΚΑΡΑ-ΜΠΟΥΜ!!! Σε απλά ελληνικά και με μία φράση:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι συνέπειες της ήττας 1

Το έχετε δει, σίγουρα. Οπότε θεωρείστε το ως εισαγωγή στα επόμενα…

Δευτέρα 3 Μάρτη (01.07) >> Επιτρέψτε μας σοβαρές αμφιβολίες για το αν ο τοξικός του Κιέβου πήγε στην Ουάσιγκτον για να καυγαδίσει on air. Μάλλον για κατ’ ιδίαν καυγά ήταν προετοιμασμένος – αυτό που λέγεται «σκληρή διαπραγμάτευση». Απ’ την άλλη μεριά οι καλοί τρόποι επιβάλουν στον (όποιο) οικοδεσπότη να είναι ευγενικός και συγκρατημένος, κατ’ αρχήν δημόσια… Δεν είναι αυτή η περίπτωση του ψοφιοκουναβιστάν∙ σίγουρα δεν ήταν την περασμένη Παρασκευή: ο τοξικός του Κιέβου έφαγε ξύλο, στη βάση εντός ρεαλισμού του είδους «λοιπόν, μαλακάκο, άσε τα κόλπα και δώσε γρήγορα το πράμα…»

Κάποιοι θα πουν πως ήταν ένα «σόου πυγμής» για εσωτερική (αμερικανική) κατανάλωση… Ίσως, αλλά με μια απαράβατη προϋπόθεση. Ότι ο τοξικός του Κιέβου θα γυρίσει κλαίγοντας, μετανιωμένος, θα πέσει στα γόνατα του ψόφιου κουναβιού (και του αντιπροέδρου του) και θα τα δώσει όλα. Αν δεν γίνει έτσι, κι αν ο χαμένος από χέρι τοξικός συνεχίσει να ζορίζει τις επιθυμίες της Ουάσιγκτον, τότε η «πυγμή» θα εξαϋλωθεί.

Υπάρχει ωστόσο πολύ σοβαρός λόγος για τον εκνευρισμό του ψοφιοκουναβιστάν. Κι αυτός βρίσκεται εδώ:

Στις 16 Γενάρη ο πρωθυπουργός της αυτού εξοχότητας του βασιλιά αγγλίας, ουαλίας, σκωτίας, βόρειας ιρλανδίας, καναδά, αυστραλίας, κλπ Starmer έκανε μια βόλτα στο Κίεβο για να υπογράψει μια αρκετά γενναιόδωρη «εκατονταετή [!!!!] συμφωνία φιλίας και συνεργασίας» μεταξύ μιας παρακμιακής πολύ πρώην υπερδύναμης και ενός κράτους με ερωτηματικό∙ μεταξύ Λονδίνου και Κιέβου.

Μ’ αυτή τη συμφωνία, έναντι αυξημένης στρατιωτικής (και όχι μόνο) προστασίας (όχι τόσο του κράτους όσο κυρίως του τοξικού και των φίλων του – ας σημειώσουμε εδώ ότι η επικράτεια της αυτού εξοχότητας έχει όλους κι όλους 80.000 στρατιώτες…) και «επενδύσεων», το Λονδίνο παίρνει αρκετά. Παίρνει (για την ακρίβεια: επισημοποιεί) την επέκτασή του στην ουκρανία, παίρνει τουλάχιστον μια ναυτική βάση (ή όπως αλλιώς ονομαστεί…) στην Οδησσό… Και παίρνει κι αυτά:

Τσιμέντωμα (;;;) της συνδιαχείρισης (της στρατηγικής) των «critical minerals» – να ένα απ’ αυτά που προβλέπει η «100ετής φιλία»… Όμως τα πήρε οριστικά το Λονδίνο;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι συνέπειες της ήττας 2

Δευτέρα 3 Μάρτη (00.59) >> Ας μην ξεχάσουμε το βασικό τερέν:

– Αφού έγινε αδύνατο το πλιάτσικο της ρωσικής επικράτειας, η μόνη «ανταμοιβή» των νατοϊκών για τον πόλεμο που κήρυξαν κατά της Μόσχας είναι το πλιάτσικο της (όποιας) ουκρανικής…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Οι συνέπειες της ήττας 3

Δευτέρα 3 Μάρτη (00.52) >> Πώς αντιλαμβάνεται αυτήν την κατάσταση η Μόσχα (και το Πεκίνο, και άλλοι σύμμαχοι); Μέσα, φυσικά, απ’ το πρίσμα του ότι α) ο πόλεμος στο ουκρανικό πεδίο μάχης θα τελειώσει όταν και όπως θα αποφασίσει το ρωσικό κράτος / κεφάλαιο∙ β) είναι η Ουάσιγκτον και όχι η Μόσχα που επείγεται να «κλείσει» τώρα αυτό το κεφάλαιο∙ γ) τα επίδικα στις σχέσεις ρωσίας / ηπα-νατο είναι πολύ περισσότερα απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης∙ δ) το ψόφιο κουνάβι και η διοίκησή του είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για να διαλυθούν τόσο οι ηπα (ή, έστω, να οξυνθεί σημαντικά η εσωτερική πολιτική / κοινωνική πόλωση εκεί έτσι ώστε η πρώην υπερδύναμη να «παραλύσει» στον ένα ή στον άλλο βαθμό) όσο και το νατο∙ ε) δεν πρέπει να εμπιστευτεί κανείς οποιαδήποτε αμερικανική διοίκηση, αφού είναι αρκετή μια αλλαγή μετά από εκλογές για να έρθουν όλα τούμπα∙ στ) οι ευρωπαϊκές πολιτικές βιτρίνες και όσοι αυτές εκπροσωπούν πρέπει να πληρώσουν τώρα πολύ ακριβά «το-χέρι-που-σήκωσαν-κατά-της-Μόσχας» αφού όχι μία, όχι δύο, αλλά πάμπολλες φορές, τόσο πριν την εισβολή στην ουκρανία όσο και μετά προειδοποιήθηκαν ότι σε τελευταία ανάλυση δεν είναι προς το συμφέρον τους να χορεύουν στους ρυθμούς της Ουάσιγκτον.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, χρονικά λίγο πίσω, που κουβαλάει ολόκληρο το περιεχόμενο μιας στιβαρής πολιτικής πρόγνωσης. Είναι η ομιλία του Putin το 2007 – πριν 17 ολόκληρα χρόνια! – στη «συνδιάσκεψη του Μονάχου για την ασφάλεια»… Πολλοί, ακόμα και ρωσόφιλοι, υποστήριξαν μετά το 2022 πως η Μόσχα κινείται «αντανακλαστικά», «χωρίς κατάλληλη προετοιμασία», και πως κινδυνεύει «να πέσει στην παγίδα των δυτικών». Οι αντίπαλοι πάλι κατήγγειλαν και καταγγέλουν πάντα την «ρωσική θηριωδία» (επειδή έτσι τους συμφέρει).

Βάζουμε λοιπόν το video εκείνης της (ιστορικής) ομιλίας, όπου ο μόλις λίγων χρόνων πρόεδρος της ρωσίας, σε ένα κράτος / κεφάλαιο ρημαγμένο ακόμα απ’ τις συνέπειες της «χρυσής δεκαετίας» (για το δυτικό πλιάτσικο) του ’90, ένα «βενζινάδικο με πυρηνικά» όπως άρεσε στους δυτικούς να κοροϊδεύουν, μιλάει «χωρίς περιττές ευγένειες» για το επερχόμενο τέλος του «μονοπολικού (υπό την δυτική ηγεμονία) κόσμου»… Το βάζουμε ολόκληρο (30 λεπτά, με σπικάζ στα αγγλικά) αν και ξέρουμε ότι οι περισσότεροι / ες θα βαρεθούν να αφιερώσουν μισή ώρα για-κάτι-τόσο-παλιό… Όσοι / ες το κάνουν, ελπίζουμε να καταλάβουν τι σημαίνει 4ος παγκόσμιος πόλεμος… Επιπλέον ας προσέξουν τους ειρωνικούς μορφασμούς διάφορων «ηγετικών» πολιτικών βιτρινών του καιρού εκείνου στο ακροατήριο:

Η ανεγκέφαλη αλεπού δήλωσε μεταξύ αστείου και σοβαρού πριν δυο μήνες ότι Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να γίνουν οι ηπα κανονικό κράτος – και αυτό ακριβώς κάνει! Ή, πιο σωστά, «κάνει ό,τι μπορεί»: ενισχύει την ψοφιοκουναβική διοίκηση στο βερμπαλιστικό της σκέλος («επιτέλους συζητάμε…») – και συνεχίζει να προελαύνει. Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, εξασφάλισε άλλη μια ναυτική βάση, αυτή τη φορά στο Σουδάν, στην Ερυθρά Θάλασσα.

Οι συνέπειες της ήττας 4

Δευτέρα 3 Μάρτη (00.46) >> Το ελλαδιστάν δεν ανήκει απλά στους ηττημένους του ουκρανικού πεδίου μάχης. Είναι διπλά ηττημένο. Την μια φορά όπως και κάθε άλλος πρωτοκοσμικός που κήρυξε πόλεμο στη ρωσία το 2022… Την δεύτερη φορά όμως επειδή ο «αιώνιος εχθρός» (αυτή η εθνική ψύχωση) κρατώντας μια έξυπνη και καλά μελετημένη στάση, βγαίνει κερδισμένος και ενισχυμένος πολλαπλά: όχι μόνο κρατάει το σύνολο των σχέσεών του με τον νικητή (την Μόσχα…), όχι μόνο οι ηττημένοι θα του απευθυνθούν ξανά και ξανά θέλοντας και μη, αλλά επιπλέον, με την άδεια των υπόλοιπων εταίρων του μπλοκ της Αστάνα, επεκτάθηκε στην συριακή επικράτεια γινόμενος ο νο 1 «παράγοντας» στη μέση Ανατολή.

Πρόκειται για συντριπτική ήττα του ελληνικού ιμπεριαλισμού, που καμάρωνε ότι είναι «στη σωστή μεριά της ιστορίας». Η ήττα ήταν προβλέψιμη, και δεν ξεδιπλώθηκε κάπου κρυφά. Τι σημασία έχει όμως; Η άποψη ότι το ελλαδιστάν θα απολαμβάνει υψηλές γεωπολιτικές προσόδους ως προχωρημένο φυλάκιο του νατο (ουσιαστικά της Ουάσιγκτον) στην ανατολική Μεσόγειο και ως επιμελητειακή βάση κατά της ρωσίας ήταν εθνική αλήθεια∙ όσο τα «τρίγωνα» και τα «τετράγωνα» με την Λευκωσία, τους θεοναζί, και την χούντα του Καϊρου. «Εθνική» σημαίνει διακομματική – με την εξαίρεση του κκε (και του μερα25).

Τώρα αυτές οι ιμπεριαλιστικές «εθνικές αλήθειες» βρίσκονται στο κενό. Ανομολόγητο μεν, στρατηγικό δε. Χτες οι don Rico & Co δεν ήταν καλεσμένοι στο Λονδίνο, και αντέδρασαν κατά το γνωστό «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

Φαίνεται πως «οι ευρωπαίοι εταίροι» έχουν τόσο μεγάλους μπελάδες ώστε δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με την «φτωχή πλην τίμια».

Κάλεσαν όμως αυτόν:

Aυτόν που βρίσκεται στην πάνω δεξιά άκρη της φωτογραφίας: τον («αιώνιο εχθρό») Fidan! Κάλεσαν κάποιον που όχι μόνο δεν κήρυξε πόλεμο στη ρωσία αλλά αντίθετα συνεργάστηκε και συνεργάζεται μαζί της, και άφησαν απέξω τους γενναίους έλληνες φουστανελάδες don Rico & Co που έκαναν τους azov τους παξιμάδι (που λέει ο λόγος…).

ΕΠΑΙΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑ-ΓΡΑΜΜΑΤΑ o don Rico για τα μάτια της «σωστής μεριάς της ιστορίας»! Το ξεχάσατε;

Είναι η στιγμή που ο ρωσικός στρατός, μετά από παγίδα, εντοπίζει ένα καθοδηγούμενο από άγγλους «ειδικούς» κλιμάκιο επιθέσεων με θαλάσσια drones στην γέφυρα του Kerch και στο ναύσταθμο στην Σεβαστούπολη , το περιμένει να μαζευτεί για να παρασημοφορηθεί, και το καθαρίζει – στην Οδησσό… Και ο don Rico, κάπου εκεί κοντά, παθαίνει εκείνο με τις «μέντες», που δεν επιτρέπεται να γράψουμε εδώ…

Πως να προκόψει λοιπόν ένας φιλότιμος «πυλώνας σταθερότητας» όταν υπάρχει τέτοια αχαριστία γύρω;

Παλαιστίνη

Παράρτημα του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ το αξιοσέβαστο απαρτχάιντ think tank Institute for National Security Studies προσπαθεί να απαλύνει την ήττα με «φρέσκιες ιδέες νίκης», που έχουν τόση σχέση με την πραγματικότητα όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. (: Ο φάντης είναι τραπουλόχαρτο…) Όσο για την ήττα; Την σημειώνει όσο πιο κομψά γίνεται ο τίτλος: «η νίκη … δεν επιτεύχθηκε»…

Δευτέρα 24 Φλεβάρη (01.16) >> Το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς δεν μπορεί να χωνέψει την ήττα του στη Γάζα (γιατί θα έπρεπε;) Ύστερα από μια θηριωδία / γενοκτονία / Ολοκαύτωμα μηνών, οι βιτρίνες του το έχουν ρίξει τώρα στις τσογλανιές, για τις οποίες κανείς δεν θα το κατηγορήσει με το ποινικό μητρώο που κουβαλάει. Τώρα δεν απελευθερώνει τους 600τόσους Παλαιστίνιους αιχμάλωτους της 7ης ανταλλαγής (με βάση τον πρώτο γύρο της συμφωνίας που έχει υπογράψει – υπογράψει; σιγά!!! σιγά μην τιμούν τα καθάρματα την υπογραφή τους!!!) προβάλλοντας ως «απαίτηση» να καταργήσει η Παλαιστινιακή αντίσταση το τελετουργικό της απελευθέρωσης των ομήρων.

Πονάει; Πονάει! Και πονάει πολύ, πάρα πολύ! Η αντίσταση θα έπρεπε να έχει εξοντωθεί∙ θα έπρεπε να υπάρχουν μόνο ελάχιστοι ρακένδυτοι αντάρτες, οι περισσότεροι με πατερίτσες, να σέρνονται στα ερείπια συνοδεύοντας τους ομήρους. Που θα έπρεπε να φτύνουν δεξιά κι αριστερά…

Όμως ξέρετε τι συμβαίνει. Κι αυτό που συμβαίνει είναι ταπείνωση για ολόκληρο το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς…

Εκείνο που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν αυτή η στιγμή, απ’ την πρόσφατη (το περασμένο Σάββατο) απελευθέρωση 6 ομήρων:

Ο όμηρος ονόματι Omer (: Όμηρος…) Shem Tov έσκυψε και φίλησε στο κεφάλι, πάνω στο σήμα της Hamas, δύο απ’ τους αντιστασιακούς φρουρούς του∙ κι αυτό ενόσω στο θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς όλα τα κανάλια ήταν «συντονισμένα» στο al Jazeera που έδειχνε την διαδικασία απελευθέρωσης…

Μια ανθρώπινη στιγμή μεγάλης χαράς για τον όμηρο Όμηρο… Κι ίσως μια ένδειξη ευγνωμοσύνης απ’ την μεριά του προς τους Παλαιστίνιους αντάρτες / φύλακές του που τον προστάτεψαν απ’ το «δόγμα Hannibal», απ’ την εξόντωσή του δηλαδή απ’ το ίδιο το κράτος του.

Ένα καθεστώς ηττημένο, με την εθνικόφρονα, ρατσιστική, ιμπεριαλιστική νευρική κρίση του να σέρνεται, με 62 ακόμα ομήρους (με ακόμα μεγαλύτερη «ανταλλακτική αξία»…) να πρέπει να απελευθερωθούν προσεχώς, πράγματι δεν αντέχει ούτε καν μια χούφτα τέτοια δευτερόλεπτα… Γιατί, το καταλαβαίνει, αυτή η διαδικασία διαβρώνει (και το κάνει ισχυρά) όλα τα ανθρωποφάγα στερεότυπά του. Σκότωνε σε παγκόσμια «ζωντανή» μετάδοση επειδή έπρεπε οι πληθυσμοί του πλανήτη να συνηθίσουν στον θάνατο∙ των Άλλων και, μελλοντικά, τον δικό τους / δικό μας. Αλλά δεν αντέχει σε «ζωντανή» μετάδοση τη νίκη της θέλησης και της αξιοπρέπειας των Ξυπόλυτων!

Τι θα γίνει, για παράδειγμα, αν στην επόμενη φάση (νο 2) κάποιοι απ’ τους ομήρους αγκαλιάσουν τους Παλαιστίνιους φρουρούς τους; Τι θα γίνει αν, γυρνώντας πίσω, μέσα στην δόξα της απελευθέρωσής τους, γίνουν κήρυκες του Παλαιστινιακού δικαίου, του δικαίου που συνειδητοποίησαν ζώντας (όπως έζησαν…) «απ’ έξω» την εθνική τους βαρβαρότητα;

Ναι: μέσα στην ήττα του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος στη Γάζα υπάρχει κι αυτή: οι πιο διαβολικές, high-tech μυστικές υπηρεσίες του πλανήτη (ισραηλινές + αμερικανικές + αγγλικές…) απέτυχαν να εντοπίσουν έγκαιρα τους ομήρους ώστε να τους «καθαρίσουν». Και τώρα τόσο το θεοναζί καθεστώς όσο και οι σύμμαχοί του κινδυνεύουν απ’ αυτούς τους αγγελιοφόρους…

Δεν μπόρεσε το φασιστοκαθεστώς του Τελ Αβίβ να τους σκοτώσει έγκαιρα. Και τώρα προσπαθεί να σκοτώσει την απελευθέρωσή τους… Ή, τουλάχιστον, τις εικόνες της…

 

Narcorubi

Δευτέρα 24 Φλεβάρη (00.56) >> Το όνομά του θα το ακούτε/ακούμε συχνά… Είναι μήπως ένας καινούργιος «αμερικάνος φίλος» που το ελλαδιστάν θα αγκαλιάσει με στοργή και ζεστασιά όπως αξίζει στο αξίωμά του; Θα μείνει καιρό στο πόστο; Ποιος ξέρει;

Αλλά δεν είναι άχρηστο να ξέρουμε δυο τρία πράγματα. Να, για παράδειγμα, ο λυρισμός με τον οποίο ο ανταποκριτής της καθεστωτικής «καθημερινής» τον εισάγει στην εντόπια δημαγωγία – την Κυριακή 17 Νοέμβρη 2024 (μέρα που βρήκε!!)

… Το όνομα του Μάρκο Ρούμπιο ως δυνάμει συμμάχου της Ελλάδας και της Κύπρου το είχε ρίξει στο τραπέζι ο Ρόμπερτ Μενέντεζ. Τους δύο γερουσιαστές έδενε κάτι περισσότερο από την κοινή κουβανέζικη καταγωγή. Τους έδεναν οι δύσκολες κοινοβουλευτικές μάχες που έδωσαν μαζί, κυρίως την περίοδο του ανοίγματος Ομπάμα στην Κούβα, το οποίο ποτέ δεν του συγχώρησαν. Τους έδεναν σκληρές ιστορίες πόνου από τον τόπο τους και η ίδια ακριβώς δυσανεξία για θέματα καταπάτησης για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είτε αφορούσαν στο καθεστώς της πατρίδας τους είτε αλλού. Πολύ συχνά στις προσωπικές συζητήσεις των δύο ανθρών, αργά τα βράδια στο κτίριο Hart της Γερουσίας, ένα όνομα ερχόταν και επανερχόταν. Αυτό του Ερντογάν…

Συγκινητικό! Σχεδόν ανατριχιαστικό!!! Οι «σκληρές ιστορίες πόνου» ειδικά… Αλλά εκείνη η ύαινα, ο Μενέντεζ, ορκισμένος φίλος του ελλαδιστάν (και ορκισμένος εχθρός του «σουλτάνου»…), τι να έγινε; Φαίνεται ότι πληρωνόταν χοντρά απ’ τους φίλους του – ειδάλλως δεν θα καταδικαζόταν τον περασμένο Γενάρη σε 11 χρόνια φυλακή για 16 αδικήματα πολιτικής διαφθοράς (σίγουρα στοιχεία για δωροδοκία με διάφορους τρόπους απ’ την χούντα του Καϊρου…). Αυτό έγινε… Κι έτσι έχασε το ελλαδιστάν έναν γνήσιο και αφοσιωμένο φιλέλληνα… δωρεάν φιλελληνισμός υποθέτουμε…

Οι «σκληρές ιστορίες πόνου» κατά του Castro είναι βέβαια συγκινητικές – αλλά ψεύτικες. Σύμφωνα με τα λεγόμενα και των δυο οι γονείς τους είχαν «διαφύγει απ’ τα νύχια του». Μόνο που οι γονείς του Menendez την έκαναν απ’ την Κούβα για την Φλόριντα το 1953… και οι γονείς του Rubio το 1956… Οι επαναστάτες μπήκαν στην Havana την πρωτοχρονιά του 1959 – καμία σχέση λοιπόν της μετανάστευσης των Menendez και των Rubio με τον Castro… (Στην πραγματικότητα μάλιστα η μάνα Rubio ταξίδεψε αρκετές φορές στην κούβα μετά την επανάσταση, την μια φορά για διακοπές ενός μήνα…)

Να ήταν όμως μόνον αυτό (το ψέμα)…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Παλαιστίνη

Διάβασε παιδί μου… Κι όταν μεγαλώσεις, αν αυτά τα καθάρματα είναι ακόμα εδώ γύρω, θα ξέρεις τι να κάνεις… (Μια Παλαιστίνια με το παιδί της γύρισαν στα χαλάσματα του σπιτιού τους στην Tel-al-Hawa, γειτονιά της πόλης της Γάζα – 29 Γενάρη 2025)

Δευτέρα 17 Φλεβάρη >>

Η 6η κατά σειρά ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ Παλαιστινιακής αντίστασης και απαρτχάιντ καθεστώτος. Απελευθερώθηκαν 3 όμηροι απ’ την μια μεριά και 369 αιχμάλωτοι απ’ την άλλη.

Παλαιστίνη Στο πανό που κρέμεται στην μπροστινή μεριά του βάθρου εικονίζονται 11 εποικιστικοί οικισμοί και στρατιωτικές θέσεις που καταλήφθηκαν στη διάρκεια της «εισβολής του al Aqsa» στις 7 Οκτώβρη του 2023, με τον τονισμό ότι επιχειρησιακός συντονιστής της ήταν η «Ταξιαρχία της Khan Yunis» (του Mohammed Sinwar, που τώρα είναι ο επικεφαλής της Hamas στο σύνολο της λωρίδας). Γράφεται επίσης το σύνθημα «Είμαστε οι στρατιώτες, ω! Ιερουσαλήμ, ερχόμαστε».

Στο μεγάλο πανό, στην “πλάτη”, δεξιά είναι 8 σημαντικοί αξιωματικοί της Παλαιστινιακής αντίστασης που σκοτώθηκαν στη διάρκεια αυτών των 16 μηνών. Και αριστερά είναι μια απεικόνιση του Yahua Sinwar, που κάθεται στην πολυθρόνα όπου σκοτώθηκε στη Ράφα, με την φράση «Κανένας εξοστρακισμός».

Αυτό είναι το «φόντο» της 6ης ανταλλαγής αιχμαλώτων. Σε κάθε μια απ’ αυτές η Παλαιστινιακή αντίσταση παρουσιάζει ένα διαφορετικό. Έχετε την απορία που τυπώνονται αυτά τα πανό;

Όπου κι αν τυπώνονται δείχνουν μια ρωμαλέα και καλά οργανωμένη αντίσταση….

(Σε αντάλλαγμα το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς αναγκάστηκε να απελευθέρωσει 333 αιχμαλώτους που έδεσε μετά την 7η Οκτώβρη, και 36 καταδικασμένους σε ισόβια…)

Ο άλλος θάνατος…

Δευτέρα 17 Φλεβάρη >> Το ξέραμε. Όχι μόνο εκτός της κατεχόμενης Παλαιστίνης. Αλλά και μέσα στην θεοναζί, απαρτχάιντ κοινωνία. Κι εκεί και παντού το ήξεραν καλά: στις λίγες ώρες της «εισβολής του al Aqsa» στις 7 Οκτώβρη του 2023 ο θεοναζί, απαρτχάιντ στρατός σκότωσε εκατοντάδες υπηκόους του… Ο IDF – όχι η Παλαιστινιακή αντίσταση.

Υπήρξαν δημοσιογραφικές έρευνες μέσα στο καθεστώς:

Υπήρξαν απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες μεταξύ των βομβαρδιστικών αεροπλάνων και ελικοπτέρων και των «κέντρων»…

Υπήρξαν δηλώσεις και εξομολογήσεις καραβανάδων που συμμετείχαν στην εφαρμογή του «δόγματος Hannibal» εκείνο το πρωί…

Υπήρξαν καταθέσεις πολιτών / αυτοπτών μαρτύρων…

Υπήρξαν φωτογραφίες:

Δεκάδες καμένα αυτοκίνητα, συγκεντρωμένα εκ των υστέρων, δίπλα στο rave party: κτυπήθηκαν εν κινήσει, καθώς οι συμμετέχοντες στο party προσπάθησαν να απομακρυνθούν… Κτυπήθηκαν από πυραύλους hellfire, εκτοξευμένους από ελικόπτερα – καθόλου ο οπλισμός της Παλαιστινιακής αντίστασης…

Εντέλει, πριν δέκα μέρες, το παραδέχτηκε ακόμα και ο Yoav Gallant, που τότε ήταν υπουργός άμυνας (παραιτήθηκε πρόσφατα). Το παραδέχτηκε όχι για την 7η Οκτώβρη, αλλά για «μετά»:

Οι 1200 δολοφονημένοι στη διάρκεια της εισβολής στις 7 Οκτώβρη, που «χρεώθηκαν» στην Παλαιστινιακή αντίσταση (μαζί με τα «αποκεφαλισμένα μωρά» και τους «βιασμούς», που ποτέ δεν έγιναν…) ήταν κυρίως «δουλειά» του θεοναζί, απαρτχάιντ στρατού!

Μετρήστε αν θέλετε τα καμένα αυτοκίνητα στην πιο πάνω φωτογραφία (δείχνει μόνο ένα μέρος του parking-του-θανάτου). Είναι γύρω στα 110. Νομίζετε ότι μέσα ήταν μόνο ο/η οδηγός; Όχι βέβαια! Στο πανικό που ακολούθησε την εισβολή θα έμπαιναν όσοι χωρούσαν: τουλάχιστον 300 δολοφονίες-απ’-τον-αέρα αναλογούν σ’ αυτούς τους καμένους σκελετούς. Και δεν είναι μόνο τα αυτοκίνητα. Κτυπήθηκαν σπίτια, κτυπήθηκαν ακόμα και στρατιωτικά φυλάκια, καθώς είχαν καταληφθεί απ’ την αντίσταση που είχε «δέσει» καραβανάδες…

Η ομολογία του Gallant αφορά το «μετά»: τους ομήρους. Γλύτωσαν στις 7 Οκτώβρη, έπρεπε να δολοφονηθούν μετά, για να «πέσει η ανταλλακτική αξία» τους… Χρειάζεται να το πούμε; Οι πληρωμένοι δυτικοί δημαγωγοί (και εντός ελλαδιστάν) φρόντισαν να εξαφανίσουν οποιαδήποτε αναφορά στις δηλώσεις Gallant…. μην διαταραχτεί η συμμαχία Αθήνας – Τελ Αβίβ….

Το ότι τέτοιο είναι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς ακόμα και απέναντι στους υπηκόους του το ξέρουμε. Το ότι, όμως, αυτό έχει γίνει ευμενώς αποδεκτό απ’ τους όποιους «διεθνείς υποστηρικτές» του, που μιλούν ακόμα για «σφαγή της Hamas» στις 7 Οκτώβρη για να «δικαιολογήσουν» την γενοκτονία, το Ολοκαύτωμα της Γάζα, αυτό είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

Η υποστήριξη αυτή είναι ακόμα πιο βρώμικη, πιο άθλια, πιο απάνθρωπη απ’ την υποστήριξη στους ναζί της δεκαετίας του ’40. Γιατί αφορά την ολική, μανιακή, εγκληματική φονικότητα, του καθεστώτος, χωρίς καν την διάκριση «οι δικοί μας και οι άλλοι»…

Το ζήτημα θα ήταν θεωρητικό αν δεν συνέβαινε αυτοί οι υποστηρικτές να είναι ζωντανοί, υπαρκτοί, συχνά σε θέσεις εξουσίας ή, οι υπόλοιποι, σε θέσεις κλακαδόρων. Δεν είναι λίγοι σ’ όλη την «πολιτισμένη δύση» – εξακολουθούν όμως να έχουν ασυλία, εξακολουθούν να διαδίδουν την απανθρωπιά τους, εξακολουθούν να αγορεύουν περί «αντισημιτισμού».

Έχουμε πρόβλημα αντιφασισμού; Ναι, έχουμε, είναι πολύ μεγάλο και πολύ σοβαρό… Και το βρίσκουμε εδώ και καιρό μπροστά μας…