Οι σωστομερίτες (της ιστορίας)

Η πρόεδρος του μεξικό Claudia Sheibaum μπροστά σ’ έναν χάρτη της αμερικανικής ηπείρου του 17ου αιώνα. Η America Mexicana έπιανε τις μισές ηπα και τον μισό καναδά. Αν η κυρία Claudia βρει έναν καλό και δυνατό σύμμαχο μπορεί ίσως να αντεπιτεθεί στον αδηφάγο βόρειο γείτονα για να αποκαταστήσει την ιστορία…  

Δευτέρα 13 Γενάρη (00.13) >> Πουλάει τρέλα το ψόφιο κουνάβι με τις αξιώσεις του όπου φτάνει το μάτι του; Και γιατί τρέμουν τα γόνατα των πολιτικών βιτρινών στην ευρώπη;

Η απάντηση είναι ωμά απλή: επειδή έχουν ηττηθεί στον πόλεμο που οι ίδιοι οι δυτικοί αναγόρευσαν σαν ΤΟΝ πόλεμο για την συντήρηση της πλανητικής ηγεμονίας τους: στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Και η ήττα έχει τίμημα∙ μόνο που αυτό δεν μοιράζεται ομοιόμορφα στους ηττημένους!

Όταν οι αμερικανικές υπηρεσίες με τους συμμάχους τους τίναξαν τα 3/4 των αγωγών nord stream (Σεπτέμβρη του 2022) γράψαμε ότι οι ηπα κανιβαλίζουν το συμμαχικό τους Βερολίνο…. Όταν το γκουβέρνο του νυσταλέου Jo έφτιαξε τον ψευδεπίγραφο «νόμο κατά του πληθωρισμού» που σκόπευε να στραγγίξει την ευρωπαϊκή βιομηχανική παραγωγή μέσω γερών επιδοτήσεων για την μεταφορά των εργοστασίων στις ηπα γράψαμε ότι οι ηπα κανιβαλίζουν την συμμαχική τους ευρώπη. Ακόμα και πριν μια βδομάδα γράψαμε για τον «συμμαχικό» κανιβαλισμό μέσα σε μια ναυαγοσωστική βάρκα.

Ο Κέυνς, μιλώντας για τις ανταγωνιστικές υποτιμήσεις των εθνικών νομισμάτων στην ευρώπη και στη βόρεια αμερική που είχαν θεωρηθεί το φάρμακο μετά την έκρηξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το 1929, είχε καταγγείλει την τακτική του «κάνω τον γείτονα ζητιάνο». Στην τωρινή συγκυρία, με μια διαρκή καπιταλιστική κρίση / αναδιάρθρωση με τις διέσεις και τις υφέσεις της, και μ’ έναν πόλεμο στρατηγικής σημασίας χαμένο, για τα δυτικά κράτη/κεφάλαια η τακτική είναι «κάνω τον σύμμαχο ικέτη». Ή: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό – πάντα μέσα στο ίδιο «πολιτικό» ιμπεριαλιστικό μπλοκ.

Δεν γίνεται αλλιώς. Σχεδόν όλα τα δυτικά κράτη (και σίγουρα όλα όσα έχουν ιμπεριαλιστική ιστορία) αφού πρώτα προσπάθησαν (και απέτυχαν) να «γονατίσουν» την Μόσχα με έξοδα των ουκρανών, προσπαθούν τώρα να οχυρωθούν (δασμοί, κυρώσεις…) απέναντι την ραγδαία επέκταση του κινέζικου καπιταλισμού και των συμμάχων του. Και όσο περισσότερο οχυρώνονται (ή έτσι νομίζουν) τόσο λιγότερα έχουν να μοιράσουν μεταξύ τους: τα δικά τους. Η αναίδεια με την οποία το ψόφιο κουνάβι αντιμετωπίζει τον γειτονικό και συμμαχικό καναδά, και ο ρητορικός τσαμπουκάς του κατά του γειτονικού παναμά και του συμμαχικού βασιλείου της δανιμαρκίας, είναι απλά η κωμική πλευρά μιας σκληρής πραγματικότητας: δεν χωράει η «καλοπέραση» όλων σ’ αυτόν τον μικρό πλανήτη! Πριν το πράγμα φτάσει στο τελικό, πλανητικό ξεκαθάρισμα των λογαριασμών, οι «ενδιάμεσα» ηττημένοι πρέπει να πληρώσουν λύτρα στον «πιο δυνατό» ανάμεσά τους, μήπως και αυτός καταφέρει να ρεφάρει∙ για λογαριασμό του και ίσως και για δικό τους λογαριασμό. Θα πρέπει να δώσουν κάποια απ’ τα χρυσαφικά τους ή θα πρέπει να πληρώνουν υψηλό «ενοίκιο προστασίας» μέσω της αγοράς αμερικανικών όπλων ή θα πρέπει να συντηρούν την αμερικανική σχιστολιθική βιομηχανία∙ ή θα πρέπει να τα κάνουν όλα αυτά μαζί.

Ο τρόπος του ψόφιου κουναβιού είναι χοντροκομμένος, εριστικός. Τι στυλ, ε; Όμως η «γραμμή» δεν είναι δική του εφεύρεση. Τα ίδια έκανε και ο νυσταλέος Jo με εξίσου χοντροκομμένο αλλά λιγότερο βερμπαλιστικό τρόπο, τον Αύγουστο του 2022 με τον «infaltion reduction act»: ο ενοχλημένος Μικρός Δούκας του Λίγηρα είχε δηλώσει τότε ότι οι επιδοτήσεις που προέβλεπε ο ira ήταν «υπερ-επιθετικές» και ότι θα διέλυαν την δύση… Ο γαλλικός «κολοσσός» ηλεκτρικών ειδών Engie, οι γερμανικές basf, bmw, siemens, volkswagen, η βελγική χημική solvay ήταν μόνο μερικές απ’ τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που έτρεξαν να επωφεληθούν απ’ τις κρατικές επιδοτήσεις (και την φτηνή ενέργεια…) στις ηπα∙ μιλάει κανείς για ευρωπαϊκές «αποεπενδύσεις» στην ε.ε.;

Το «φάντασμα της ζούγκλας» βρυκολακιάζει μόνιμα στην άλλοτε «ευτυχισμένη» γηραιά ήπειρο. Ο γελοίος Borrel φανταζόταν την ε.ε. «κήπο» και την «ζούγκλα» απ’ έξω και γύρω γύρω. Πέρασαν δυο χρόνια και ο άλλος γελοίος, ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα, δείχνει περισσότερο απογοητευμένος: η «ζούγκλα» είναι παντού! Μόνο που ξαφνικά (;) αντιλαμβάνεται εαυτόν και αλλήλους ως «φυτοφάγα» – κι αυτό όχι επειδή έγινε vegetarian!!! Ta «φυτοφάγα» λοιπόν πρέπει να οργανωθούν, αλλιώς τα «σαρκοφάγα» θα τα κάνουν μια χαψιά… Ω καιροί!!!

Εννοείται πως η αμερικανική τακτική του «κάνω τον σύμμαχο ζητιάνο» στην «ήπια», α λα νυσταλέος Jo εκδοχή της, ήταν εντελώς αντίθετη στις προβλέψεις του «παγκόσμιου οργανισμού εμπορίου», άλλοτε διαμάντι στο στέμμα της «παγκοσμιοποίησης»… Όμως ποιος δυτικός νοιάζεται γι’ αυτήν πια; Σε κάθε περίπτωση η αντίδραση των κρατών μελών της ε.ε. ήταν τόσο αναιμική (παρά τα παχιά λόγια και τα «σχέδια Draghi»…) ώστε ο brutal διάδοχος του νυσταλέου μπορεί να το χοντρύνει. Φραστικά κατ’ αρχήν, «φτιάχνοντας κλίμα» για όσα θεωρεί … επιδιωκόμενα και επιτεύξιμα «deals»…

Το ο σώζων εαυτόν [ίσως…] σωθήτω μπορεί να μην περιλαμβάνεται στις λαμπρές διακηρύξεις των δυτικών καπιταλισμών, βρίσκεται όμως στην καρδιά της ιστορικής τους διαδρομής. (Πόσους πολέμους έχουν κάνει μεταξύ τους;)

Κομμάτια και θρύψαλα; (2)

Δευτέρα 24 Απρίλη>> Η τελευταία (πιο πάνω) παράγραφος δείχνει την συγκρατημένη απελπισία της κυρίας Lagarde! Κι όχι μόνο την δική της! Αυτό εφόσον τα στοιχεία δείχνουν το ακριβώς αντίθετο. Αντιγράφουμε απ’ την καθεστωτική «καθημερινή» στις 19 Απρίλη 2023 (η πηγή είναι το moneyreview.gr). Ο τονισμός δικός μας:

… Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurizon SLJ Asset Management, το δολάριο αντιπροσώπευε περίπου τα δύο τρίτα των συνολικών διεθνών αποθεματικών το 2003, όμως το ποσοστό του έπεσε στο 55% το 2021 και στο 47% πέρυσι. «Αυτή η περιστολή της τάξεως του 8% μέσα σε διάστημα ενός έτους είναι πραγματικά αξιοσημείωτη», όπως υπογραμμίζουν αναλυτές της επενδυτικής εταιρείας που επεξεργάστηκαν τα σχετικά στοιχεία. Παράλληλα επεξηγούν ότι πρόκειται για δεκαπλασιασμό σε σχέση με τον μέσο ρυθμό μείωσης, που σημειωνόταν τα προηγούμενα χρόνια. Εν τω μεταξύ, αυτή η εξέλιξη κατέστη ραγδαία, ήτοι η πτώση του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος, από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και μετά. Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ και τις συμμαχικές χώρες κατά της Μόσχας έκαναν πολλά κράτη λιγότερο πρόθυμα να διατηρήσουν τις μεγάλες θέσεις τους στο δολάριο, αναφέρει η έκθεση…

Άλλες παρόμοιες μελέτες που έχει υπόψη της η ασταμάτητη μηχανή αναφέρουν κάπως διαφορετικά νούμερα «μεγαλείου» και πτώσης ως σήμερα: 75% τις παλιές-καλές-εποχές, 55% στο τέλος του 2022. Η πτώση στο ρόλο του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος είναι και στις δύο περιπτώσεις 20%, με ιδιαίτερη επιτάχυνση το 2022. To ευρώ απ’ την μεριά του (δηλαδή η ΕΚΤ) δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα επωφεληθεί στα σοβαρά: η ζώνη του ευρώ κανιβαλίζεται ήδη συστηματικά απ’ την Ουάσιγκτον, και κάτι τύποι σαν τον Μικρό Δούκα του Λίγηρα δεν μπορούν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους∙ πολύ λιγότερο να διαμορφώσουν την θρυλική «στρατηγική αυτονομία» της ευρώπης. (Για τον «άσσο-στο-ημίχρονο-δύο-τελικό» του Βερολίνου δεν λέμε τίποτα. Κινδυνεύει δικαστικά ο άνθρωπος…)

Αν θυμάστε (;) σχετικά πρόσφατα χρησιμοποιήσαμε έναν τυπικά αδόκιμο όρο: ιδιοσυχνότητα. Ο παγκόσμιος κύκλος κυκλοφορίας του δολαρίου (είτε σαν αποθεματικό μέσο είτε σαν κυρίαρχο νόμισμα των διεθνών διασυνοριακών συναλλαγών) είναι η «ιδιοσυχνότητα» όχι μόνο του δυτικού χρηματοπιστωτισμού αλλά και της δυτικής ηγεμονίας στον πλανήτη συνολικά. Στα κτίρια ή στις κατασκευές γενικά η «ιδιοσυχνότητα» είναι ένα μέγεθος ιδιαίτερο για κάθε ένα χωριστά: το γνωστό παράδειγμα με τις γέφυρες. Αν με κάποιο τρόπο ασκηθεί πάνω σε μια γέφυρα κάποια δύναμη με συχνότητα ίδια με την «ιδιοσυχνότητά» της, τότε ξεκινάει μια ταλάντωση που στην αρχή είναι μικρή αλλά πολύ γρήγορα, σχεδόν ακαριαία, αποκτά πλάτος ίσο με το άπειρο – και η γέφυρα καταρρέει διαλυμένη. Το ίδιο ισχύει με τα κτίρια και τις σεισμικές δονήσεις: αν η ταλάντωση του εδάφους συμπέσει με την «ιδιοσυχνότητα» του Χ ή του Ψ κτιρίου, τότε συμβαίνει ό,τι και με τις γέφυρες: κατάρρευση.

Σαν «ιδιοσυχνότητα» του δυτικού χρηματοπιστωτισμού εννοούμε εκείνον τον σμικρυμένο , minimum κύκλο διεθνούς κυκλοφορίας του δολαρίου (τάδε επί τοις εκατό των διεθνών συναλλαγματικών αποθεμάτων) που όταν «αγγιχτεί» θα εξελιχθούν χαοτικά φαινόμενα «συντονισμού», δηλαδή γρήγορης και εκτός ελέγχου υποτίμησής του. (Θα συμβεί αυτό, άραγε, όταν διάφορα κράτη αρχίσουν να αρνούνται την αποπληρωμή των δολαριακών χρεών τους στο ΔΝΤ; Ή μήπως όταν το αμερικανικό χρέος θεωρηθεί τελεσίδικα μη εξυπηρετήσιμο;)

Στην αργκώ του χρηματοπιστωτισμού (και του σχετικού τζόγου) υπάρχει ένας όρος που λέγεται «ψυχολογικό όριο» (!!!!). Δεν ξέρουμε αν τα καλοπληρωμένα παράσιτα των ειδικών διαθέτουν ένα «ψυχολογικό όριο» για το μέγεθος της διεθνούς κυκλοφορίας του δολαρίου, κάτω απ’ το οποίο οι νομισματο/οικονομικές εξελίξεις θα γίνουν ανεξέλεγκτες. Ξέρουμε όμως τι συμβαίνει ήδη:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Mexico

Δευτέρα 15 Φλεβάρη. Λέγονται Sangre Maiz Rootsband. Δρουν στην πόλη του μεξικό. Παίζουν ρέγκε. Τίποτα άλλο δεν ξέρουμε γι’ αυτούς – εκτός απ’ το ότι παίζουν δυνατά! (Ευχαριστούμε τον Τ. για την υπόδειξη…)

Το πρώτο τραγούδι, En la Mira, συνοδεύεται με video ντοκουμέντο απ’ την σφαγή στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών στις 2 Οκτώβρη του 1968. Δέκα μέρες πριν την έναρξη των ολυμπιακών αγώνων στην πόλη και για να εξασφαλίσει την “ομαλή διεξαγωγή” τους, το καθεστώς του Diaz Ordaz έστειλε τον στρατό να «καθαρίσει» μια μεγάλη αντικαθεστωτική συγκέντρωση φοιτητών, συνέχεια ενός καλοκαιριού μεγάλων διαδηλώσεων. Κτυπώντας στο ψαχνό με τανκς και ελικόπτερα ο στρατός έκανε την δουλειά του: δολοφόνησε εκατοντάδες (άγνωστος έμεινε ο αριθμός) διαδηλωτές.

Η σφαγή στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών ήταν καθοριστική επί δεκαετίες για τα κινήματα τόσο στη νότια όσο και στη βόρεια αμερική. Η επιρροή της φτάνει (για όσους / όσες ξέρουν τα βασικά της ανταγωνιστικής ιστορίας στη λατινική αμερική) ως και την εξέγερση στον μεξικάνικο νότο, στην Τσιάπας.

Απορία

Πέμπτη 7 Φλεβάρη. Με την αναίδεια που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από μια περιθωριακή ασταμάτητη μηχανή, έχουμε αυτήν την απορία: Πράγματι, το αμερικανικό πεντάγωνο έχει πολλά πλεονεκτήματα απ’ την άποψη μιας «ορθόδοξης» επιχείρησης στη βενεζουέλα… Αν, όμως, ο εκλεκτός του και οι πεζοναύτες του έχουν αντίπαλο τουλάχιστον τον μισό πληθυσμό, πως ακριβώς εννοεί ότι θα τα καταφέρει εναντίον ενός τόσο μαζικού αντάρτικου, του οποίου εκπαιδευτές θα είναι μήνα μήνα (πέρα από διάφορους λατινοαμερικάνους, συμπεριλαμβανομένων και πρώην ή και νυν ανταρτών, ας πούμε απ’ την κολομβία…) ρώσοι, ιρανοί – ακόμα και αφγανοί; Τι θα κάνει ο αμερικανικός στρατός και οι όποιοι συμμαχοί του στην «πίσω αυλή» της Ουάσιγκτον αν σ’ αυτήν ακριβώς την «αυλή» προκαλέσει την συγκέντρωση της «διεθνούς» των έμπειρων και πετυχημένων του σύγχρονου ανορθόδοξου πολέμου;

Για να το πούμε διαφορετικά: ασφαλώς ο us army έχει βομβαρδιστικά και τανκς σε μεγάλη πόσοτητα και εγγύτητα… Πότε νίκησε, όμως, ένα αποφασισμένο και μαζικό αντάρτικο; Στο βιετνάμ; Στο αφγανιστάν; Στο ιράκ; Πότε;

Ποτέ. Επιπλέον το μεγαλύτερο μέρος της λατινικής αμερικής έχει υπάρξει ένα είδος «μήτρας» του ανταρτοπολέμου, επί δεκαετίες. Από ιδεολογική άποψη οι συνθήκες είναι διαφορετικές σήμερα. Όμως οι ευλογημένες άμεσα ή έμμεσα απ’ την Ουάσιγκτον χούντες και τα «καθεστώτα έκτακτης ανάγκης» είναι τόσο γνωστές πραγματικότητες σ’ αυτό το μέρος του κόσμου, ώστε η αντίσταση μεγάλων τμημάτων των πληθυσμών είναι, απλά, όρος ζωής επί γενιές.

Η Ιστορία είναι κατηγορηματική: το μόνο πραγματικό αποτέλεσμα μιας εισβολής στη βενεζουέλα θα είναι η στρατιωτικοποίηση του χάους. Και διαπραγματεύσεις της Ουάσιγκτον για αποχώρηση από «έναν πόλεμο που δεν κερδίζεται», μετά από 5, 10 ή 15 χρόνια…

(Παρεπιπτόντως: την ώρα που η Ουάσιγκτον διαπραγματεύεται με τους ταλιμπάν ένα κάποιο «Χ» στο αφγανιστάν, οι ταλιμπάν προελαύουν…)

(φωτογραφία πάνω: Αντάρτες και αντάρτισσες του Farabundo Marti – FMLN – σε γιορτή κάπου στη ζούγκλα του βορειοανατολικού σαλβαντόρ, τον Απρίλη του 1982.

φωτογραφίες μέση και κάτω: Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά την ένοπλη εξέγερση της 1ης Γενάρη του 1994, οι Ζαπατίστας – EZLN – είναι ένα ζωντανό, κοντινό και ενοχλητικό γεγονός στην «πίσω αυλή»· όχι τόσο στρατιωτικό όσο πολιτικό / κοινωνικό…).

Η μεγάλη πορεία της ελπίδας 1

Κυριακή 28 Οκτώβρη. Αν δείτε τους χάρτες είναι σχεδόν απίστευτο: οι λίγες χιλιάδες λατινοαμερικάνοι “desperados”, που ξεκίνησαν πριν δυο βδομάδες (στις 12 Οκτώβρη) απ’ το San Pedro Sula της oνδούρας για να φτάσουν στην «γη της επαγγελίας» με τα πόδια, έχουν μπροστά τους πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα… Και το αμερικανικό φασιστοκράτος σκοπεύει να παρατάξει απέναντί του τον στρατό του (αν και με την τωρινή αμερικανική νομοθεσία δεν έχει δικαίωμα να πυροβολήσει άοπλους…)

Είναι η δύναμη της ανθρώπινης θέλησης; Της ανθρώπινης απελπισίας; Της ελπίδας; Αν φτάσουν στα κοντινότερα (στη θέση που βρίσκονταν προχτές) σύνορα μεξικό – ηπα (στα ανατολικά, μεταξύ του μεξικάνικου Matamoros και της αμερικανικής Brownsville) θα έχουν κάνει με τα πόδια την απόσταση Αθήνα – Βερολίνο!… Αν προχωρήσουν προς τα δυτικά, προς την Tijuana (η διαδρομή θεωρείται ασφαλέστερη) θα χρειαστούν πολλές βδομάδες ακόμα….

Ο αριθμός των πεζοπόρων / φυγάδων είναι μικρός (λιγότεροι / ες από 4.000), παρότι αυξομειώνεται ως τώρα στη διαδρομή. Είναι, όμως, μεγαλύτερος από παρόμοιες πορείες προς τα νότια σύνορα των ηπα, μέσω μεξικό. Τον περασμένο Απρίλη περίπου 1500 άτομα ξεκίνησαν απ’ το μεξικό για την Tijuana. Όταν όμως έφτασαν τελικά στα σύνορα είχαν μείνει λιγότεροι απ’ τους μισούς. Κυρίως η κούραση, αλλά ακόμα και αρρώστιες (ή και θάνατοι) καθ’ οδόν περιορίζουν τον αριθμό όσων καταφέρουν να φτάσουν.

Τέτοιες πορείες τις συνοδεύουν (ή τις περιμένουν λίγο πριν τα σύνορα) εθελοντές δικηγόροι. Σε διάφορα σημεία της διαδρομής εγκαθίστανται επίσης συνεργεία του ερυθρού σταυρού, για παροχή ιατρικής βοήθειας. Οργανώσεις εθελοντών αλλά και απλός κόσμος προσφέρει φαγητό και, οπωσδήποτε, νερό – και χρήματα, απ’ το υστέρημά του….

Με βάση την ισχύουσα αμερικανική νομοθεσία, μόλις οι πρόσφυγες φτάσουν στα σύνορα παραδίδονται στην αστυνομία ζητώντας άσυλο. Η πρώτη φάση της διαδικασίας είναι να αποδείξουν ότι υπάρχει σοβαρή απειλή για την ζωή τους στις πατρίδες του (“credible fear interview”). Αν περάσουν αυτόν τον “έλεγχο”, είτε κρατούνται σε στρατόπεδα για κάποιο διάστημα είτε αφήνονται αμέσως ελεύθεροι / ες στην προοπτική ότι η περίπτωσή τους θα κριθεί από δικαστήριο· συνήθως μετά από κάποια χρόνια. Αν “κοπούν” απελαύνονται. Απ’ τους / τις 523 που έφτασαν στα σύνορα τον περασμένο Απρίλη, οι 122 χωρίστηκαν και προσπάθησαν να περάσουν παράνομα, ενώ οι 401 ζήτησαν άσυλο. Απ’ αυτούς οι 374 πέρασαν τον πρώτο “έλεγχο”.

Η μεγάλη πορεία της ελπίδας 2

Κυριακή 28 Οκτώβρη. Αυτή η απίστευτη σε χιλιόμετρα και χρόνο πεζοπορία των φυγάδων, στο κράτος προορισμού (εν προκειμένω στις ηπα) προκαλεί την αναμενόμενη φασιστική αντίδραση. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα ευρωπαϊκά κράτη.

Εκείνο που θέλουν να καταστείλουν είναι ωστόσο κάτι που δεν τολμούν ούτε το όνομά του να πουν: η απίστευτη εργατική ζωτικότητα που επιτρέπει στους υποτιθέμενους “ασήμαντους” να κάνουν τέτοιες παράτολμες επιλογές! Είτε πρόκειται για αφρικάνους που προσπαθούν να περάσουν την Μεσόγειο (αρκετές φορές χωρίς να έχουν ξαναδει καν θάλασσα)· είτε πρόκειται για ασιάτες που προσπαθούν να φτάσουν στην κεντρική ή/και την βόρεια ευρώπη, κι ας μην την έχουν δει συχνά ούτε σε χάρτη· είτε πρόκειται για latinos που διασχίζουν την κεντρική αμερική με τα πόδια, ξανά και ξανά το ίδιο αποδεικνύεται. Ότι αυτή η παγκόσμια τάξη, που ενώνεται και συμπορεύεται τόσο εύκολα, διαθέτει δυνατότητες στην τέχνη της ζωής που τα αφεντικά τις ζηλεύουν και τις φοβούνται. Κι όταν πρόκειται να τις εκμεταλλευτούν φροντίζουν πρώτα να τις υποτιμήσουν όσο πιο βίαια γίνεται.

Εκεί ακριβώς είναι που στήνεται η Μόρια και η κάθε Μόρια: είναι η αποστολή των ανθρωποφάγων μαντρόσκυλων· ο σταθμός κρεατομηχανή· η πρέσα…

(φωτογραφία κάτω: Το πέρασμα του ποταμού Suchiate, στα σύνορα γουατεμάλας – μεξικό, έγινε μ’ αυτές τις αυτοσχέδιες πλατφόρμες / βάρκες που προσέφεραν αφιλοκερδώς οι ντόπιοι…)

Ανοικτή επιστολή προς τον Ύψιστο – νο 2.

27/1/2017

Εξοχολογιώτατε Κύριε Ψόφιε Κουνάβι.
Πολύ καλά κάνετε που δεν θέλετε να δείτε ούτε ζωγραφιστό αυτόν τον “πρόεδρο” (πιπέρι στο στόμα μας! “έπαρχο” θέλαμε να πούμε) του Μεξικό (σιγά μην είναι κράτος της προκοπής αυτό…. εντελώς failed Κύριε! ξέρουμε απ’ αυτά!!) αφού δεν θέλει να πληρώσει για να ξανακατακτήσετε τα σύνορά Σας.
Ακόμα καλύτερα θα κάνατε αν τον αναγκάζατε να πληρώσει σε είδος, αντί να μαζεύετε dollar – dollar τα έξοδα απ’ τους δασμούς στις εισαγωγές μεξικάνικου κακάο και κρασιού (αλλά, κυρίως, μηχανικών και οπτικών εξαρτημάτων…) Να το κτίσει με τα χεράκια του, δηλαδή, ο δήθεν “πρόεδρος”. Να φορέσει το σομπρέρο του και να πιάσει το μυστρί. Τι είναι 3.200 χιλιόμετρα για έναν αξιωματούχο; Ούτε 3.300 καλά καλά.
(Μήπως, για να έρθει φτηνότερα η κατασκευή, να κάνετε διαγωνισμό με συμμετοχή ελληνικών κατασκευαστικών; Δίνουν πολύ μεγάλες εκπτώσεις, πιστέψτε μας!)
Ειλικρινά δικοί Σας, οι άπειροι (στον αριθμό) και έμπειροι (στα μεγάλα κόλπα) Έλληνες θαυμαστές Σας.