Hijab

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Ενώ η (δυτική / πρωτοκοσμική) προσοχή στρέφεται προς την «ακυβερνησία», εν προκειμένω προς τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές (αλλά και στις επερχόμενες αμερικανικές…), οι πραγματικά ενδιαφέρουσες αλλαγές γίνονται σε άλλα σημεία του πλανήτη. Για παράδειγμα: οι προεδρικές εκλογές στο ιράν…

Για αυτές δυο λόγια στη συνέχεια. Εδώ μια ενδιαφέρουσα ιστορική (καθόλου) λεπτομέρεια: ο συμβολισμός του hijab.

Στη διάρκεια της επανάστασης κατά του σάχη (: βασιλιά…) του ιράν, που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1979, δεκάδες χιλιάδες ιρανές συμμετείχαν στις διαδηλώσεις (κάποιες λίγες και στο αντάρτικο). Οι γυναίκες που θα χαρακτηρίζαμε κοινωνική αριστερά (εκεί στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70), δηλαδή γυναίκες της μεσαίας τάξης, φεμινίστριες, φοιτήτριες, διαδήλωναν σταθερά φορώντας το hijab. Εκδήλωναν μ’ αυτόν τον τρόπο την αντίθεσή τους στην πραγμοποίηση του φύλου τους και στον «δυτικό τρόπο ζωής» (που συστηματικά προωθούσε ο σάχης…), και την αλληλεγγύη τους στις πληβείες, λαϊκές, «επαρχιώτισσες» γυναίκες που σε γενικές γραμμές ήταν πιο συντηρητικές:

Μετά την έξωση του σάχη και τον ερχομό του Χομεϊνί απ’ την εξορία (στο Παρίσι…) τα ιδεολογικά δεδομένα άρχισαν να αλλάζουν ραγδαία. Ξεκίνησε σταδιακά μια αιματηρή εκστρατεία «εκκαθάρισης» των κομμουνιστών, των σοσιαλιστών, ακόμα και των μετριοπαθών ισλαμιστών – έτσι ώστε να διαμορφωθεί εκείνο που ονομάστηκε ισλαμική δημοκρατία του ιράν.

Το hijab δεν επρόκειτο να μείνει «απ’ έξω». Σε μια πρώτη φάση, όταν ο Χομεϊνί ανακοίνωσε ότι θα γίνει υποχρεωτικό σε δημόσιους χώρους, υπήρξε τεράστια αντίδραση απ’ τις ίδιες ακριβώς γυναίκες που το φορούσαν επί μήνες κατά του σάχη. Στις 8 Μάρτη του 1979, διεθνή ημέρα της γυναίκας, πάνω από 100.000 διαδήλωσαν στην Τεχεράνη κατά της υποχρεωτικότητας:

Οι διαδηλώσεις κράτησαν σχεδόν μια βδομάδα. Ο Χομεϊνί αναγκάστηκε να υποχωρήσει,

μόνο για προχωρήσει ένα χρόνο μετά σε «σαλαμοποίηση» της επιβολής. Ξεκινώντας απ’ τις δημόσιες υπαλλήλους και το ντύσιμο στις δημόσιες υπηρεσίες.

Ένα ρούχο σύμβολο λοιπόν, με δύο τόσο αντίθετα νοήματα μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο! Εκείνο ωστόσο που ο δυτικός (κρατικός ή κρατικοποιημένος) «φεμινισμός» προτιμάει να ξεχνάει όταν υιοθετεί ως «δικαιολόγηση» του αντι-μουσουλμανισμού του την “καταπίεση των γυναικών στο ιράν / το hijab” είναι πως οι γυναίκες εκεί δεν χρειάστηκαν ποτέ ούτε τις δυτικές οδηγίες για το πως πρέπει να ντύνονται, ούτε την δυτική βοήθεια για την απελευθέρωσή τους (εντός ή εκτός εισαγωγικών). Ξέρουν πολύ καλά το τι να κάνουν και πότε να το κάνουν∙ έχουν την δική τους ιδιαίτερα σημαντική αγωνιστική ιστορία και συλλογική μνήμη!

Τα εντελώς πρόσφατα νέα λοιπόν (για όσους / όσες ανησυχούν…) είναι τα εξής. Ένα 3% με 5% των ιρανών γυναικών, κυρίως (αν και όχι αποκλειστικά) νεαρών, έχουν καταργήσει ήδη το hijab – στην πράξη. Απλά δεν το φορούν! Κι ούτε καν υποκρίνονται ότι το κάνουν, όπως συμβαίνει με το 60% – 70% (ανάλογα με την πόλη) των υπόλοιπων. Αυτό ενώ ισχύει ακόμα (τυπικά) η νομοθεσία της υποχρεωτικότητας και ενόσω υπάρχει (τυπικά) η «αστυνομία ηθών» που έχει υποτίθεται την ευθύνη επιτήρησης του σωστού dress code, τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες.

Το σημαντικό είναι πως αυτές οι αντάρτισσες δεν τραβούν καμία προσοχή στους δρόμους και στους δημόσιους χώρους γενικά. Κανένα στραβοκοίταγμα, καμιά υπόδειξη, κανένας σχολιασμός: θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό απ’ τον υπόλοιπο πληθυσμό, άντρες και γυναίκες (που μπορεί να το φορούν και κανονικά). Δεν είναι καν παράξενο να κάνουν βόλτες «μικτές» παρέες νεαρών γυναικών, άλλες με hijab κι άλλες χωρίς.

Θα αναρωτηθείτε: και το «θεοκρατικό καθεστώς τι κάνει;» Η απάντηση δόθηκε (ανώνυμα) από έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο: Το φαινόμενο είναι πολύ μαζικό για να το καταστείλουμε, και πολύ διάσπαρτο για να το ελέγξουμε. Με δυο λόγια: «δεν ασχολούμαστε πια».

Είναι μάλλον αναμενόμενο ότι ο τελευταίος παράγοντας που μπορεί να επιβάλλει (ή να μην επιβάλλει) το hijab στο ιράν δεν είναι το κράτος αλλά η οικογένεια. Υπάρχει επ’ αυτού το αντιπαράδειγμα: στην ιορδανική κοινωνία (το κράτος είναι κοσμικό: βασιλιάς, παλάτι κλπ) το 95% των γυναικών φορούν hijab χωρίς να «επιβάλλεται από πάνω»… (Και κανείς δυτικός δεν σκοπεύει να «απελευθερώσει» αυτές τις γυναίκες, αφού το Αμάν είναι σύμμαχος της δύσης…)

Πίσω στο ιράν: οι κινήσεις των από κάτω (ακόμα κι αν πρόκειται για τα πολυπληθή μεσοστρώματα) αλλάζουν πρακτικά τους ιδεολογικούς συσχετισμούς – κι αυτό έχει ήδη αντανάκλαση «στην κορυφή».

Τώρα που οι δυτικοί λευκοί (όλων των φύλων) απαλλάσσονται απ’ το «βάρος της ευθύνης» να απελευθερώσουν-τον-υπόλοιπο-πλανήτη θα τους κακοφανεί: δεν θα μπορούν να φτιάχνουν θεωρήματα και παραμύθια για να συνεχίσουν την κατάκτησή του…

Και φυσικά θα φτωχύνουν (υλικά, όχι μόνο ιδεολογικά…)

Ιράν 1

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Το αποτέλεσμα των προεδρικών (αναγκαστικά πρόωρων εξαιτίας του θανάτου του προηγούμενου συντηρητικού προέδρου Raisi) εκλογών στο ιράν ήταν τέτοιο που κατά βάθος (ή μπορεί όχι και τόσο βαθιά…) δυσαρέστησε τους δυτικούς λευκούς, πολιτικές βιτρίνες, δημαγωγούς κλπ. Γι’ αυτό και το πέρασαν λίγο πολύ “ντούκου”:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Ασυνέχειες τέλος!

Τετάρτη 3 Ιούλη>> Από την ερχόμενη Δευτέρα 8 Ιούλη (με το καλό) η ασταμάτητη μηχανή θα εκπέμπει κανονικά…

Εν τω μεταξύ κάντε τον κόπο και αφιερώστε 50 λεπτά απ’ την ζωή σας και την προσοχή σας στον εξαιρετικό κύριο Ghassan Hage. Κάνει (για καταστάσεις που σας ενδιαφέρουν – ή θα έπρεπε) μερικές πολύ εύστοχες παρατηρήσεις που ίσως δεν έχουν περάσει απ’ το μυαλό σας. Για την ευρώπη, τις ελευθερίες, τον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, την Παλαιστίνη…

(Αν για τεχνικούς λόγους δεν μπορείτε να το δείτε, το URL είναι αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=x-8E5mPBM10&t=4s)

Παλαιστίνη

Τετάρτη 3 Ιούλη>> Η αντίσταση καλά κρατεί στη λωρίδα της Γάζα και βελτιώνεται στη δυτική Όχθη. Αυτοί οι 9 μήνες είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια πόλεμος του ισραηλινού στρατού, και καθώς ήταν εκπαιδευμένος σύμφωνα με τα δυτικά μοντέλα (του είδους: πλήρης αεροπορική υπεροχή / μαζικοί βομβαρδισμοί / γρήγορο «σπάσιμο του ηθικού» του αντιπάλου / γρήγορη νίκη…) προκύπτει ότι έχει αρχίσει να κρασσάρει – και να το παραδέχεται.

Πως προκύπτει αυτό; Από προχθεσινό δημοσίευμα των αμερικανικών καθεστωτικών new york times, στη βάση ανώνυμων εκμυστηρεύσεων καραβανάδων του θεοναζί στρατού:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Εκείνη η θεμελιώδης εγκατάλειψη 1…

Τετάρτη 3 Ιούλη>> Η σοσιαλδημοκρατία φταίει (για την αύξηση των εκλογικών ποσοστών της ακροδεξιάς) λέει ο γ.γ. του κκε, σχολιάζοντας την γαλλική περίπτωση. Θα μπορούσαν να το πουν πολλοί άλλοι· είναι εύκολο. Εδώ και πάνω από έναν αιώνα (από πριν τις αρχές του 1ου παγκόσμιου) η σοσιαλδημοκρατία δεν έκρυψε τους σκοπούς, τις μεθόδους, τον ιστορικό της ρόλο. Είτε ως 2η Διεθνής… είτε ως «τρίτος δρόμος»… είτε ως «βαράτε βιολιντζήδες»…

Όμως στην ιστορία των κοινωνιών, των τάξεων, των εργατικών ανταγωνισμών ή συνθηκολογήσεων, δεν παίζουν ρόλο μόνο αυτά που γίνονται. Αλλά και εκείνα που ΔΕΝ γίνονται! Αν οι συντηρητικοί στις πρωτοκοσμικές κοινωνίες έγιναν σταδιακά περισσότεροι και, κυρίως, πιο «σκληροί», αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στις κινήσεις των αφεντικών, πολιτικές, ιδεολογικές ή ό,τι άλλο. Σε τελευταία ανάλυση αυτή η πλευρά της πραγματικότητας (και της ιστορίας) είναι δεδομένη – ποιος περίμενε ότι το κεφάλαιο θα αφοπλιστεί και θα αυτοκτονήσει; (Θυμάται πια κανείς τον αυστριακό Jorg Haider; Ε;; Ήταν μόλις το 2000 – και όσοι ήθελαν να καταλάβουν, ελάχιστοι δηλαδή, κατάλαβαν…)

Για να μην φλυαρούμε: για την σταδιακή και σταθερή ενίσχυση μισανθρωπικών και χειραγωγικών απόψεων (στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες) τα τελευταία 30 χρόνια οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν (και) σε εκείνα που ΔΕΝ έγιναν απ’ όσους / όσες ήταν, υποτίθεται, αντίπαλοι της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Διότι (λένε…) όπως η φύση έτσι και η Ιστορία απεχθάνεται το κενό!

Ποια είναι λοιπόν εκείνα που ΔΕΝ έγιναν από θεωρητική και πολιτική άποψη εδώ και 3 τουλάχιστον δεκαετίες; Και πως αφέθηκε ανοικτός και εύκολος ο δρόμος ώστε ο συντηρητισμός να γίνει η ζεστή αγκαλιά νεοφασιστών και λοιπών παρόμοιων;

Το πρώτο που ΔΕΝ έγινε απ’ την λεγόμενη «αριστερά» (: ο όρος δεν μας αρέσει, τον χρησιμοποιούμε καταχρηστικά για να συνεννοηθούμε. Σ’ αυτόν περιλαμβάνουμε το σύνολο των αυτοαποκαλούμενων σοσιαλιστών αντικαπιταλιστών, κομμουνιστών, ακροαριστερών, αναρχικών, αντιεξουσιαστών, με οποιοδήποτε οργανωτικό σχήμα και όνομα κι αν εμφανίζονται) ήταν η έγκαιρη ανάλυση της επερχόμενης ριζικής Αλλαγής Παραδείγματος στην καπιταλιστική οργάνωση της εκμετάλλευσης και της πειθάρχησης, εκείνου που με άλλο τρόπο ονομάζεται «4η βιομηχανική επανάσταση». Αυτή η ανάλυση / πρόγνωση από εργατική σκοπιά μπορούσε και έπρεπε να έχει γίνει στις βασικές της γραμμές ήδη απ’ την δεκαετία του 1990· αφού άλλωστε η προηγούμενη δεκαετία, εκείνη του ’80, υπήρξε αρκετά διορατική σ’ αυτό το ζήτημα και κληροδότησε σημαντικό θεωρητικό και πρακτικό υλικό.

Η εγκατάλειψη της Ιστορικής γνώσης υπήρξε αποφασιστική στο να μην γίνουν τέτοιες στρατηγικής σημασίας αναλύσεις. Καμία απ’ τις προηγούμενες (καπιταλιστικές) βιομηχανικές επαναστάσεις, ούτε η 1η ούτε η 2η δεν έγινε ειρηνικά, χωρίς βία κοινωνική και πολιτική, καμία δεν έγινε «ανθρωπιστικά»! Κάθε μια συνεπαγόταν όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών, και όξυνση της «εσωτερικής» βίας…

Η 3η ξεκίνησε μεν «ελευθεριακά» μέσω της κατανάλωσης και της γενικευμένης εμπορευματοποίησης (: εσωτερίκευση της βίας που λέγεται πραγμοποίηση…)· όμως δεν ήταν καθόλου δύσκολο να προσέξει κάθε ενδιαφερόμενος ότι επρόκειτο για μια «ενδιάμεση» διαδικασία προς την βία της καθολικής υπαγωγής των κοινωνιών στο κεφάλαιο.

Η εξαφάνιση της σύγχρονης εργατικής κριτικής (περί αυτού πρόκειται!) τις τελευταίες δεκαετίες είχε πολλά καταστροφικά αποτελέσματα. Πρώτ’ απ’ όλα αγνοήθηκε το προφανές, ότι οποιαδήποτε ριζική Αλλαγή Παραδείγματος στην καπιταλιστική οργάνωση των κοινωνιών, υπό την «καθοδήγηση» των αφεντικών προφανώς (!!!), θα «αφήσει πίσω» υποχρεωτικά μεγάλα τμήματα των πληθυσμών· και υπό την ιδεολογική ηγεμονία του κεφάλαιου αυτά τα «μεγάλα τμήματα των πληθυσμών», νοιώθοντας αδύναμα, αφενός θα οχυρωθούν στον συντηρητισμό τους (: «να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν»…) και αφετέρου θα προσανατολιστούν προς «σκληρές μορφές εξουσίας», είτε κρατικής είτε παρακρατικής, ως αναπλήρωση. Ποιος όμως βάφτισε αυτές τις κοινωνικές τάσεις «αντισυστημικότητα» δίνοντάς τους το άρωμα της μόνης εύλογης «αντίθεσης»;

Ταυτόχρονα αγνοήθηκαν δύο οργανικά χαρακτηριστικά του λεγόμενου «νεοφιλελευθερισμού» (το μόνο που τράβηξε την προσοχή ήταν τομείς των ιδιωτικοποιήσεων…). Πρώτον η μαζική κατασκευή του μοριακού Εαυτού-Κεφάλαιο. Και δεύτερον η μετατόπιση της «λήψης των πολιτικών αποφάσεων» προς μια όλο και πιο σκληροπυρηνική τεχνογραφειοκρατία, στους «ειδικούς», έξω και πέρα απ’ αυτό που λεγόταν «δημοκρατική νομιμοποίηση», την διαπράγματευση, κλπ. Πριν καν εμφανιστεί αυτό που λέγεται τώρα «μαζική ακροδεξιά» δημιουργήθηκαν για καθολική χρήση οι δηλητηριώδεις βασικές προϋποθέσεις της: αφενός ο διαλυτικός (κοινωνικός) κυνισμός του «είσαι ό,τι αγοράζεις» ή ό,τι μοστράρεις (κι αν ξεπέσεις δεν είσαι τίποτα…), και αφετέρου η αδιάλλακτη μορφή εξουσίας / γνώσης του «ειδικού» (απέναντι στον οποίο η μόνη φρόνιμη στάση των αιχμαλώτων είναι ο σκασμός…).

Δημιουργήθηκαν αυτές οι προϋποθέσεις – και γενικά άρεσαν! Αν είχε γίνει η κριτική ανάλυση (που εδώ και στη συνέχεια υποδεικνύουμε εντελώς επιγραμματικά επειδή πράγματι έγινε – αλλά αισχρά μειοψηφικά!!!) θα ήταν έγκαιρα σαφές ότι κάποια μορφή «νεο-ολοκληρωτισμού-με-υποστήριξη-απ’-τα-κάτω» ήταν προβλέψιμη στην εξέλιξη της ριζικής Αλλαγής Παραδείγματος. Και θα είχε ανανεωθεί πρακτικά και ουσιαστικά η διαπίστωση του καταραμένου Walter Benjamin:

…Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Πρέπει να κατορθώσουμε να συλλάβουμε την ιστορία έχοντας αυτή την επίγνωση. Τότε θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι θα βελτιωθεί η θέση μας στον αγώνα κατά του φασισμού…

Τι είναι όμως η δημιουργία, απ’ την εργατική τάξη, μιας πραγματικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης; Και πόσο μακρινή έγινε μια τέτοια κατεύθυνση εδώ και πάνω από 30 χρόνια ακριβώς επειδή ΔΕΝ έγιναν εκείνα που έπρεπε;

Λίγα παραδείγματα.

Εκείνη η θεμελιώδης εγκατάλειψη 2…

Τετάρτη 3 Ιούλη>>

Η «πολιτικοποίηση» του θυμικού είναι 99 φορές στις 100 αντιδραστική…


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Εκείνη η θεμελιώδης εγκατάλειψη 3…

Τετάρτη 3 Ιούλη>> Στη διάρκεια της πρόσφατης υγιειονομικής τρομοκρατικής εκστρατείας, νωρίς νωρίς, βρεθήκαμε μπροστά στον σοβαρό κίνδυνο η εργατική αντικαπιταλιστική / αντικρατική κριτική να είναι ξανά απούσα, και το κενό της να καλυφθεί εντελώς (και με προοπτικές για το μέλλον!!!) απ’ τις αντιδράσεις των συντηρητικών ως τις όποιες hard core φασιστικές εκφάνσεις τους. Με σκληρή και επίμονη δουλειά τα «κόκκινα μαντήλια» και άλλες αντιεξουσιαστικές ομάδες κατάφεραν να αναδείξουν αυτήν την κριτική, τόσο θεωρητικά όσο και πολιτικά: με διαδηλώσεις, αφίσες, καμπάνιες έντυπης μαζικής αντιπληροφόρησης. (Αυτή ήταν στο σύνολό της, απ’ όλους και όλες που συμμετείχαν, η μοναδική τέτοια περίπτωση δύσκολης και αποτελεσματικής πολιτικής δουλειάς στην ευρώπη – όχι όμως και σε σχέση με ανάλογα που έγιναν σε άλλα μέρη του πλανήτη… Απ’ τις ινδίες ως την αφρική οι ριζοσπάστες έκαναν εκείνο που έπρεπε!)

Εννοείται ότι οι πρωτοκοσμικές μάζες της «αριστεράς» αντί να κάνουν έστω την έσχατη στιγμή το καθήκον τους εξαντλήθηκαν σε κατηγορίες για «ψέκα» και τσουβαλιάσματα ενισχύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο παραδειγματικά τους συντηρητικούς, τον οργανικό φόβο που προκαλεί η αναδιάρθρωση, άρα τελικά το κράτος και το κεφάλαιο! Με άλλα λόγια «δούλεψαν γι’ αυτούς»…

Όλα τα πιο πάνω είναι ενδεικτικά και τηλεγραφικά – τα πολύ περισσότερα και αναλυτικότερα δεν χωρούν εδώ. (Για παράδειγμα: τι θα σημαίνει, αν και εφόσον γίνει, η επιβολή / καθιέρωση αποκλειστικά «ψηφιακών» νομισμάτων και συναλλαγών; Ή τι θα σημαίνει για την κοινωνική εργατική αναπαραγωγή η γενίκευση της «ενοικίασης» των βασικών της καθημερινής ζωής; Ή τι σημαίνει η όλο και πιο κτηνώδης συγκέντρωση και επεξεργασία προσωπικών δεδομένων από εταιρείες και κρατικές υπηρεσίες; Ή τι θα προκαλέσει στις ζωές των δυτικών πληβείων η από-δολαριοποίηση; Ή… κλπ κλπ)

Διαβεβαιώνουμε εν τέλει: ενώ το μπετονάρισμα των πληθυσμών μέσα από εθνοκρατικές, «σκληρά» εγωϊκές, νηπιακές (ακόμα κι αν είναι μιλιταριστικές…) θέσεις ήταν / είναι η προβλέψιμη κατεύθυνση των αφεντικών σε συνθήκες αφενός 4ης βιομηχανικής επανάστασης και άρα ανακατανομής των αναγκών τους για πρώτες ύλες και εργασία και αφετέρου όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, η ιδεο-οργανωτικο-πολιτική καθήλωση στον καπιταλισμό των μέσων του 20ου αιώνα (δηλαδή η εξαφάνιση της σύγχρονης εργατικής κριτικής και στη βάση της της σύγχρονης εργατικής οργάνωσης) έχει τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα με … την σοσιαλδημοκρατία!

Είναι η αόρατη πλευρά της.